Η κακοκαιρία που έπληξε την Ηλεία δεν ήταν απλώς ένα ακόμη έντονο καιρικό φαινόμενο. Ήταν ένα σκληρό τεστ αντοχής για τις υποδομές του ...
Η κακοκαιρία που έπληξε την Ηλεία δεν ήταν απλώς ένα ακόμη έντονο καιρικό φαινόμενο.
Ήταν ένα σκληρό τεστ αντοχής για τις υποδομές του νομού – και το αποτέλεσμα ήταν απογοητευτικό. Δρόμοι μετατράπηκαν σε ποτάμια, γέφυρες υπέστησαν σοβαρές ζημιές, χωριά αποκλείστηκαν, αγροτικές καλλιέργειες καταστράφηκαν και βασικά δίκτυα, όπως ύδρευσης και ηλεκτροδότησης, δοκιμάστηκαν στα όριά τους.
Η εικόνα που διαμορφώθηκε σε περιοχές κοντά στον Αλφειό και στον Πηνειό ανέδειξε για ακόμη μία φορά το διαχρονικό πρόβλημα της ελλιπούς αντιπλημμυρικής θωράκισης. Τα νερά ξεχείλισαν, οι πρόχειρες παρεμβάσεις δεν άντεξαν και η καθημερινότητα των πολιτών διαλύθηκε μέσα σε λίγες ώρες. Δεν ήταν η πρώτη φορά.
Και δυστυχώς, τίποτα δεν δείχνει πως θα είναι η τελευταία.
Υποδομές χωρίς ανθεκτικότητα
Η Ηλεία, ένας νομός με πλούσια αγροτική παραγωγή και σημαντική ιστορική κληρονομιά – με κορυφαίο παράδειγμα την Αρχαία Ολυμπία και την Αρχαία Ήλιδα – παραμένει ευάλωτη σε κάθε έντονο καιρικό φαινόμενο. Το οδικό δίκτυο παρουσιάζει χρόνιες φθορές, τα αντιπλημμυρικά έργα είτε δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ είτε έμειναν στη φάση των εξαγγελιών, ενώ ο σχεδιασμός πολιτικής προστασίας αποδεικνύεται ανεπαρκής στην πράξη.
Οι κάτοικοι καταγγέλλουν ότι κάθε φορά που εκδηλώνεται κακοκαιρία, επαναλαμβάνεται το ίδιο σκηνικό: καθυστερημένες παρεμβάσεις, έλλειψη συντονισμού, προσωρινές λύσεις που καταρρέουν στην επόμενη νεροποντή. Η ανθεκτικότητα των υποδομών δεν μπορεί να βασίζεται στην τύχη ή στην καλοκαιρία.
Η πολιτική ευθύνη
Σε τέτοιες στιγμές, η ευθύνη δεν μπορεί να είναι αφηρημένη. Οι εκλεγμένοι εκπρόσωποι του νομού έχουν χρέος να διεκδικούν, να πιέζουν, να εξασφαλίζουν χρηματοδοτήσεις και να παρακολουθούν την υλοποίηση των έργων. Ωστόσο, η αίσθηση που κυριαρχεί στην τοπική κοινωνία είναι πως το ενδιαφέρον εξαντλείται σε δημόσιες δηλώσεις και φωτογραφίες μπροστά σε πλημμυρισμένους δρόμους. Και σε ανούσια δελτία Τύπου για να δείχνουν τα κροκοδείλια δάκρυα... όπως αυτά που έχυναν κάθε φορά που κάποιος σκοτωνόταν ή σακατευόταν στην παλιά εθνική Πατρών-Πύργου - όπου για δεκαετίες κορόιδευαν τους πολίτες.
Η επαναλαμβανόμενη εικόνα καταστροφής δημιουργεί εύλογα ερωτήματα:
Πού κατευθύνθηκαν οι πόροι για αντιπλημμυρικά έργα;
Γιατί δεν προχώρησαν κρίσιμες παρεμβάσεις σε ρέματα και ποτάμια;
Ποιος ελέγχει την ποιότητα και την ταχύτητα υλοποίησης των έργων;
Η πολιτική εκπροσώπηση δεν είναι απλώς τίτλος.
Είναι ευθύνη απέναντι στους πολίτες που βιώνουν τις συνέπειες της αδράνειας.
Όταν οι υποδομές καταρρέουν, δεν πρόκειται για «ακραίο φαινόμενο» μόνο. Πρόκειται για αποτυχία πρόληψης και σχεδιασμού.
Η «γυμνότητα» ενός νομού
Η κακοκαιρία αποκάλυψε τη γυμνότητα της Ηλείας: έναν τόπο με μεγάλες δυνατότητες αλλά χωρίς την απαραίτητη θωράκιση. Οι αγρότες μετρούν ζημιές, οι επαγγελματίες απώλειες, οι οικογένειες ανασφάλεια. Η τοπική οικονομία, ήδη πιεσμένη, δέχεται νέο πλήγμα.
Η συζήτηση δεν μπορεί να περιορίζεται σε αποζημιώσεις μετά την καταστροφή. Χρειάζεται στρατηγικός σχεδιασμός, ολοκληρωμένα έργα, διαφάνεια και λογοδοσία. Χρειάζεται πολιτική βούληση που να υπερβαίνει την αγωνία της επανεκλογής.
Το στοίχημα της επόμενης μέρας
Η αποκατάσταση των ζημιών είναι το πρώτο βήμα. Το κρίσιμο όμως είναι αν θα υπάρξει ουσιαστική αλλαγή πορείας. Αν η Ηλεία θα αποκτήσει επιτέλους σύγχρονες, ανθεκτικές υποδομές που να προστατεύουν ζωές και περιουσίες. Αν οι πολίτες θα δουν έργα αντί για υποσχέσεις.
Η κακοκαιρία θα περάσει. Τα σημάδια της, όμως, μένουν. Και μαζί τους μένει και η απαίτηση για ευθύνη, σοβαρότητα και πραγματικό ενδιαφέρον για τον τόπο.
Γιατί οι καρέκλες είναι προσωρινές.
Οι συνέπειες της αδιαφορίας, όμως, είναι μόνιμες.
