Δεν είναι η πρώτη φορά που στον Δήμο Πηνειού στήνεται σκηνικό «έκτακτης σύσκεψης» για την παραβατικότητα. Ο ίδιος δήμαρχος, πριν από χρό...
Δεν είναι η πρώτη φορά που στον Δήμο Πηνειού στήνεται σκηνικό «έκτακτης σύσκεψης» για την παραβατικότητα. Ο ίδιος δήμαρχος, πριν από χρόνια, με άλλον τότε αστυνομικό διευθυντή, είχε συγκαλέσει συνεδρίαση Δημοτικού Συμβουλίου με συμμετοχή πολιτών για το ίδιο θέμα: τη διογκούμενη εγκληματικότητα στη Γαστούνη. Τότε, όπως και τώρα, υπήρχαν διαβεβαιώσεις. Υποσχέσεις. Βαρύγδουπες δηλώσεις.
Και μετά; Σιωπή.
Η πραγματικότητα είναι αμείλικτη: από εκείνη τη σύσκεψη μέχρι σήμερα, όχι μόνο δεν λύθηκε το πρόβλημα, αλλά σε πολλούς τομείς επιδεινώθηκε. Αυτό που κάποτε παρουσιαζόταν ως «τοπικό φαινόμενο» σήμερα απλώνεται και βαραίνει σχεδόν ολόκληρη την Ηλεία.
Κάθε νέο περιστατικό ακολουθεί το ίδιο κουραστικό μοτίβο: αγανάκτηση, δηλώσεις, συσκέψεις, και πάλι από την αρχή. Ένα θέατρο επαναλήψεων που η κοινωνία έχει πια βαρεθεί.
Το μεγάλο ερώτημα, όμως, δεν είναι τι λέγεται δημόσια, αλλά τι δεν γίνεται.
Γιατί τα αυτονόητα μέτρα δεν λαμβάνονται εδώ και χρόνια;
Ποιος φοβάται το πολιτικό κόστος;
Ποιος αποφεύγει να συγκρουστεί με καταστάσεις που όλοι γνωρίζουν αλλά λίγοι τολμούν να αγγίξουν;
Οι πολίτες δεν χρειάζονται άλλες διαπιστώσεις. Ζουν καθημερινά την ανασφάλεια. Βλέπουν τις περιουσίες τους να κινδυνεύουν, τις δουλειές τους να πλήττονται, την ποιότητα ζωής τους να υποχωρεί. Και την ίδια στιγμή ακούν ξανά και ξανά τα ίδια λόγια.
Η αλήθεια είναι σκληρή: όταν ένα πρόβλημα χρονίζει, παύει να είναι «έκτακτο». Γίνεται πολιτική ευθύνη. Και η ευθύνη δεν διαχέεται. Έχει ονοματεπώνυμο.
Το πιο ανησυχητικό δεν είναι μόνο όσα συμβαίνουν, αλλά ο τρόπος που αντιμετωπίζονται: με καθυστερήσεις, υπεκφυγές και επικοινωνιακές κινήσεις. Σαν να ελπίζουν κάποιοι ότι ο χρόνος θα λύσει ό,τι δεν τόλμησαν να λύσουν οι ίδιοι.
Η τοπική κοινωνία, όμως, δεν αντέχει άλλο αυτή την κανονικοποίηση της αδράνειας. Δεν αντέχει να βλέπει το ίδιο έργο κάθε λίγα χρόνια, με διαφορετικές αφορμές και ίδιο αποτέλεσμα: μηδέν.
Το ερώτημα πλέον είναι ωμό: πόσο πρέπει να ξεφύγει η κατάσταση για να υπάρξουν πραγματικές αποφάσεις; Θα περιμένουμε το μη αναστρέψιμο για να κινηθούν οι μηχανισμοί; Θα μετράμε πάλι δάκρυα και δηλώσεις εκ των υστέρων;
Η κοινωνία δεν χρειάζεται άλλες συσκέψεις. Χρειάζεται ευθύνη, σχέδιο και πράξεις. Τώρα.
