Ας βγουν τώρα να μιλήσουν οι πολιτικοί της Ηλείας. Όχι με τα γνωστά δελτία Τύπου, όχι με χαμόγελα και φωτογραφίες πάνω σε λασπωμένους δρ...
Ας βγουν τώρα να μιλήσουν οι πολιτικοί της Ηλείας.
Όχι με τα γνωστά δελτία Τύπου, όχι με χαμόγελα και φωτογραφίες πάνω σε λασπωμένους δρόμους.
Να μιλήσουν καθαρά.
Να εξηγήσουν γιατί, παρά τις ατελείωτες εξαγγελίες, τα έργα που «έρχονταν» χρόνια τώρα δεν ήρθαν ποτέ.
Να πουν γιατί, με την πρώτη μεγάλη κακοκαιρία, οι υποδομές λύγισαν σαν χάρτινες.
Δεν πνίγηκε ένα χωριό. Πνίγηκε μια ολόκληρη Ηλεία.
Από τον κάμπο μέχρι τα παραθαλάσσια, από τα χωριά μέχρι τις πόλεις, οι εικόνες ήταν ίδιες: νερά στους δρόμους, περιουσίες κατεστραμμένες, αγρότες σε απόγνωση, πολίτες να κοιτούν ανήμποροι τη λάσπη να καταπίνει τον κόπο μιας ζωής.
Κάθε χρόνο τα ίδια.
Κάθε φορά η ίδια αφήγηση.
«Ακραία καιρικά φαινόμενα», «πρωτοφανείς ποσότητες νερού», «φαινόμενα που δεν μπορούσαν να προβλεφθούν».
Και όμως, οι πλημμύρες στην Ηλεία δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Είναι μια ιστορία επαναλαμβανόμενης αδιαφορίας. Μια αλυσίδα από καθυστερήσεις, μισά έργα, ξεχασμένες μελέτες και ευθύνες που διαλύονται μέσα στη γνωστή ομίχλη της ελληνικής γραφειοκρατίας.
Γιατί θυμόμαστε τα ρέματα μόνο όταν ξεχειλίζουν;
Γιατί κάθε καταστροφή συνοδεύεται από νέες υποσχέσεις που θάβονται στην επόμενη επικαιρότητα;
Ποιος θα αποζημιώσει αυτούς που είδαν τις περιουσίες τους να καταστρέφονται;
Ποιος θα διαβεβαιώσει ότι αυτές οι καταστροφές δεν θα συνεχιστούν;
Και μέσα σε όλα αυτά, ένα ακόμη παράδοξο: η οργή των πολιτών βρίσκει πάντα έναν αποδέκτη, αλλά όχι πάντα τον σωστό. Και τι να κάνει η Περιφέρεια, που συχνά αναγκάζεται να καλύψει τα λάθη, τις παραλείψεις και τις ανεπάρκειες ενός ολόκληρου συστήματος; Που καλείται να διαχειριστεί καταστάσεις που δεν ξεκίνησαν από αυτήν, να μαζέψει τα ασυμμάζευτα, να βρεθεί πρώτη στη φωτιά και στο τέλος να τα ακούει κιόλας από τους πολίτες;
Είναι εύκολο να δείχνεις έναν θεσμό όταν όλα έχουν ήδη καταρρεύσει. Δύσκολο όμως να δεις τη μεγάλη εικόνα των διαχρονικών ευθυνών.
Η αλήθεια είναι πικρή αλλά απλή:
η Ηλεία δεν καταστρέφεται από τη φύση. Καταστρέφεται από τη λήθη. Από τη μνήμη που διαρκεί όσο ένα δελτίο ειδήσεων. Από την πολιτική που λειτουργεί με ορίζοντα εκλογικό και όχι στρατηγικό. Από ένα σύστημα που φωτογραφίζεται εύκολα στα εγκαίνια, αλλά εξαφανίζεται στα δύσκολα.
Οι πολίτες δεν ζητούν θαύματα. Δεν ζητούν υπερφιλόδοξα σχέδια και μεγαλεπήβολες μακέτες. Ζητούν τα στοιχειώδη: πρόληψη, σοβαρότητα, συνέχεια.
Ζητούν έργα που να αντέχουν στον χρόνο και όχι εξαγγελίες που λιώνουν με την πρώτη βροχή. Ζητούν να σταματήσει η προσβολή της επανάληψης — γιατί η επανάληψη της καταστροφής είναι η μεγαλύτερη απόδειξη αποτυχίας.
Και το πιο εξοργιστικό; Ότι όλοι ξέρουν. Όλοι έχουν δει τις ίδιες εικόνες ξανά και ξανά. Όλοι έχουν μιλήσει για τα ίδια προβλήματα. Κι όμως, τίποτα δεν αλλάζει. Μόνο οι ημερομηνίες.
Αν κάποιοι θέλουν πραγματικά να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων, ας το κάνουν τώρα. Όχι με δηλώσεις συμπόνιας και πρόχειρες αυτοψίες. Με ευθύνη. Με σχέδιο. Με αλήθεια.
Και κυρίως, ας σταματήσει επιτέλους αυτό το γνώριμο θέατρο: να εμφανίζονται πάνω στα ερείπια, να χύνουν κροκοδείλια δάκρυα και να εξαγγέλλουν τα ίδια και τα ίδια.
Γιατί όταν μια ολόκληρη Ηλεία πνίγεται ξανά και ξανά, δεν φταίει η κακοκαιρία. Φταίει η πολιτική που δεν έμαθε ποτέ από τα ίδια της τα λάθη, γι' αυτό και συνεχίζει - και θα συνεχίζει - να τα κάνει.
Αλλωστε, για τους βουλευτές του νομού, η διατήρηση της πολιτικής καρέκλας είναι το ζητούμενο - τίποτα άλλο.
Καληνύχτα Ηλεία!
