Για χρόνια ο πλανήτης ζούσε με τον φόβο μιας καταστροφικής κίνησης από τη Βόρεια Κορέα. Οι αναλύσεις των ειδικών, τα δελτία ειδήσεων και...
Και όμως, όσο περνούν τα χρόνια, συμβαίνει κάτι σχεδόν παράδοξο.
Ο ηγέτης που πολλοί θεωρούσαν την πιο επικίνδυνη φιγούρα της παγκόσμιας πολιτικής σκηνής είναι, μέχρι στιγμής, ένας από τους λίγους που δεν έχει ξεκινήσει πόλεμο.
Την ώρα που άλλες μεγάλες δυνάμεις συμμετέχουν σε στρατιωτικές επιχειρήσεις, επεμβάσεις, πολέμους δι’ αντιπροσώπων και γεωπολιτικά παιχνίδια ισχύος, η Βόρεια Κορέα παραμένει –τουλάχιστον στρατιωτικά– σε μια ιδιότυπη κατάσταση απειλής χωρίς πραγματική σύγκρουση.
Η ειρωνεία είναι προφανής.
Ο κόσμος συνηθίζει να φοβάται εκείνους που απειλούν περισσότερο, αλλά συχνά ξεχνά να κοιτάζει αυτούς που πολεμούν πραγματικά. Η διεθνής πολιτική ιστορία βρίθει παραδειγμάτων ηγετών που μιλούσαν για ειρήνη ενώ ταυτόχρονα συμμετείχαν σε πολέμους. Και όμως, ο τίτλος της ειρηνικής πολιτικής απονεμήθηκε πολλές φορές σε ηγέτες χωρών που δεν δίστασαν να χρησιμοποιήσουν στρατιωτική ισχύ.
Το περίφημο Νόμπελ Ειρήνης έχει κατά καιρούς προκαλέσει έντονες συζητήσεις.
Πολλοί έχουν αναρωτηθεί αν η απονομή του βασίζεται πάντα στην πραγματική προώθηση της ειρήνης ή αν συχνά επηρεάζεται από τη διεθνή πολιτική συγκυρία.
Μέσα σε αυτό το παράδοξο πλαίσιο, η περίπτωση της Βόρειας Κορέας αποκτά σχεδόν σατιρικό χαρακτήρα.
Ένας ηγέτης που παρουσιάστηκε ως η ενσάρκωση της παγκόσμιας απειλής παραμένει, τελικά, ο ηγέτης μιας χώρας που δεν έχει εμπλακεί σε νέο πόλεμο εδώ και δεκαετίες. Οι πύραυλοι δοκιμάζονται, οι απειλές εκτοξεύονται, η ρητορική ανεβαίνει – αλλά το κουμπί που όλοι φοβούνταν δεν έχει πατηθεί.
Ίσως αυτό να αποκαλύπτει κάτι βαθύτερο για τη διεθνή πολιτική: ότι πολλές φορές ο φόβος λειτουργεί ως εργαλείο αφήγησης, ενώ η πραγματικότητα είναι πολύ πιο περίπλοκη.
Φυσικά, κανείς δεν θα ισχυριστεί σοβαρά ότι η Βόρεια Κορέα αποτελεί πρότυπο ειρηνικής πολιτικής. Όμως η ειρωνεία παραμένει ισχυρή: σε έναν κόσμο όπου οι πόλεμοι συνεχίζονται, ο άνθρωπος που όλοι φοβούνταν ότι θα ξεκινήσει τον επόμενο παγκόσμιο πόλεμο δεν έχει κάνει ακόμη το βήμα που όλοι προέβλεπαν.
Και ίσως αυτή η αντίφαση να λέει περισσότερα για τη διεθνή πολιτική υποκρισία παρά για τον ίδιο τον ηγέτη της Πιονγκγιάνγκ.
Γιατί τελικά, στην παγκόσμια σκηνή, μερικές φορές εκείνος που απειλεί περισσότερο δεν είναι πάντα εκείνος που πολεμά.
