Δελτίο Τύπου εξέδωσε ο Δήμος Ήλιδας για να πανηγυρίσει ότι «δόθηκε το πράσινο φως από το Υπουργείο Υποδομών για την εκκίνηση της κατασκε...
Μεγάλο έργο, λένε.
Και όμως, την ίδια στιγμή, στο κέντρο της πόλης στέκει ένα μνημείο εγκατάλειψης: το πρώην Δημαρχείο, ένα κτίριο που αφέθηκε να ρημάζει, να σαπίζει και να θυμίζει καθημερινά στους πολίτες τι σημαίνει αδιαφορία και εγκατάλειψη. Ένα κτίριο που θα έπρεπε να αποτελεί σημείο αναφοράς για την πόλη, έχει μετατραπεί σε ένα αστικό έκτρωμα, σε μια εικόνα παρακμής που δεν ταιριάζει σε μια πόλη που θέλει να αποκαλείται ευρωπαϊκή.
Αλλά φαίνεται ότι για τη δημοτική αρχή οι προτεραιότητες είναι άλλες.
Δεν είναι η αποκατάσταση των υπαρχόντων κτιρίων.
Δεν είναι η φροντίδα της εικόνας της πόλης.
Δεν είναι η αξιοποίηση των δημόσιων χώρων που ήδη υπάρχουν.
Είναι οι εξαγγελίες, τα «μεγάλα έργα» και τα δελτία τύπου.
Γιατί είναι εύκολο να μιλάς για νέα διοικητήρια και υπόγεια πάρκινγκ. Είναι πολύ πιο δύσκολο να αντιμετωπίσεις την πραγματικότητα που βρίσκεται μπροστά στα μάτια όλων: μια πόλη που σε πολλά σημεία της δείχνει εγκαταλελειμμένη και έναν δήμο που μοιάζει να λειτουργεί χωρίς σχέδιο, χωρίς προτεραιότητες και χωρίς αίσθηση ευθύνης.
Η εικόνα του πρώην Δημαρχείου δεν είναι απλώς ένα κτίριο που παραμελήθηκε. Είναι το σύμβολο μιας νοοτροπίας διοίκησης που προτιμά τα σχέδια στα χαρτιά από τη φροντίδα της καθημερινότητας.
Και το ερώτημα είναι απλό:
Πώς μπορεί μια δημοτική αρχή να μιλά για «μεγάλα έργα», όταν δεν μπορεί να διαχειριστεί ούτε αυτά που ήδη υπάρχουν;
Δυστυχώς, αυτή η κατάσταση δεν είναι τυχαία. Είναι αποτέλεσμα μιας πολιτικής αντίληψης που εδώ και χρόνια δείχνει τα ίδια σημάδια: αδιαφορία, ανεπάρκεια και διοικητική αδυναμία.
Και το πιο παράδοξο;
Αυτούς τους ανθρώπους τους γνωρίζατε. Τους είχατε δει και σε προηγούμενες θητείες. Ξέρατε τι μπορούν – και κυρίως τι δεν μπορούν – να κάνουν.
Κι όμως, τους ψηφίσατε ξανά.
Τώρα, η πόλη και γενικά όλος ο δήμος 'Ηλιδας, πληρώνει το τίμημα.
Ανάμεσα σε δελτία τύπου και υποσχέσεις, η πραγματικότητα στέκει εκεί, στο κέντρο της πόλης, μέσα σε ένα εγκαταλελειμμένο κτίριο που καταρρέει αργά. Ένα κτίριο που θυμίζει κάθε μέρα τι συμβαίνει όταν η διοίκηση μιας πόλης χάνει τις πραγματικές της προτεραιότητες.
