Σε εποχές όπου η Ιστορία γράφεται συχνά από θορυβώδεις μορφές, υπάρχουν και εκείνοι που περνούν σχεδόν αθόρυβα — αφήνοντας όμως ίχνη βαθιά...
Η Δημητσάνα του 17ου αιώνα δεν ήταν ένας τυχαίος τόπος. Ήταν ένα από τα σημαντικότερα πνευματικά κέντρα της Πελοποννήσου, με έντονη εκκλησιαστική και μορφωτική παράδοση. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, ο Πέτρος Παπασταμάτης αναδείχθηκε ως μορφωμένος άνθρωπος της εποχής — ένας ιατροφιλόσοφος, όπως συνηθιζόταν να αποκαλούνται οι γιατροί με ευρύτερη παιδεία.
Και όμως, σε μια καμπή της ζωής του, επιλέγει να εγκαταλείψει την κοσμική πορεία. Η μετάβασή του στον μοναχισμό δεν ήταν απλώς μια αλλαγή ιδιότητας· ήταν μια βαθιά υπαρξιακή στροφή. Από την επιστήμη που θεραπεύει το σώμα, στρέφεται προς την πνευματική θεραπεία της ψυχής.
Σύμφωνα με τα περιορισμένα στοιχεία που υπάρχουν, ο μοναχός πλέον Παρθένιος συνδέεται με τον χώρο της Αθήνας, και ιδιαίτερα με τη
Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Προδρόμου Καρέα, όπου φαίνεται ότι έζησε και έδρασε.
Η σημαντικότερη όμως συμβολή του εντοπίζεται στην ανακαίνιση της
Ιερά Μονή Πετράκη γύρω στο 1673. Η πράξη αυτή δεν ήταν απλώς τεχνική ή διοικητική. Σε μια εποχή οθωμανικής κυριαρχίας, η αναβίωση ενός μοναστηριού ισοδυναμούσε με πράξη πνευματικής αντίστασης και πολιτισμικής επιμονής.
Ο Παρθένιος φαίνεται πως δεν υπήρξε θεωρητικός, αλλά άνθρωπος της πράξης:
ανακαινίζει,
οργανώνει,
ενισχύει την εκκλησιαστική ζωή.
Η παρουσία του ενδέχεται να αποτυπώνεται και σε έγγραφα της εποχής — μοναστηριακά ή πατριαρχικά — χωρίς όμως να σώζονται προσωπικά του γραπτά, αν και όπως γράφει ο Νίκος Τσιφόρος στο βιβλίο του "Η ιστορία της Αθήνας", πεθαίνοντας το 1686 άφησε ένα σωρό συνταγές για πολλές αρρώστιες.
Η μορφή του επιβιώνει σήμερα σε μοναστηριακές παραδόσεις,
σε τοπικές μνήμες της Δημητσάνας,
και σε σποραδικές ιστορικές αναφορές.
