Είναι από εκείνες τις στιγμές που η πραγματικότητα μοιάζει… αδιανόητη. Που τα λόγια βαραίνουν περισσότερο από ποτέ και αρνούνται να μπουν σ...
Η είδηση που κανείς δεν ήθελε να γράψει
Η είδηση του θανάτου του Γιάννη Τσούκα έπεσε σαν κεραυνός. Για όλους όσοι τον γνώρισαν, για δημοσιογράφους και τεχνικούς στην Ηλεία, δεν είναι απλώς ένα δυσάρεστο γεγονός. Είναι ένα σοκ που δύσκολα γίνεται αποδεκτό. Σαν ένα κακόγουστο αστείο που αρνείσαι να πιστέψεις ότι είναι αληθινό. Κι όμως… ο Γιάννης, δεν είναι πια ανάμεσά μας. Έφυγε πρόωρα, λίγο πριν συμπληρώσει τα 50 του χρόνια, αφήνοντας πίσω του μια σιωπή που πονά. Η μητέρα του ήταν εκείνη που τον βρήκε, το απόγευμα της Τρίτης, στο κρεβάτι του χωρίς τις αισθήσεις του. Οι στιγμές που ακολούθησαν ήταν δραματικές. Το ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ έφτασε άμεσα, η διακομιδή στο νοσοκομείο του Πύργου έγινε με αγωνία, αλλά η ελπίδα… είχε ήδη χαθεί. Οι γιατροί απλώς επιβεβαίωσαν αυτό που κανείς δεν ήθελε να ακούσει.
Η μάχη που έδινε σιωπηλά
Τα τελευταία χρόνια ο Γιάννης έδινε τη δική του μάχη. Προβλήματα υγείας τον είχαν απομακρύνει από την καθημερινότητα, τον είχαν κρατήσει μακριά από τους ανθρώπους και τη δουλειά που αγαπούσε. Ένα σοβαρό τροχαίο ατύχημα είχε αφήσει το αποτύπωμά του, όχι μόνο στο σώμα, αλλά και στην ψυχή του. Κι όμως, δεν το έβαλε κάτω. Με πείσμα και δύναμη, προσπαθούσε να επιστρέψει.
Μια πορεία ζωής πίσω από την κάμερα
Ο Γιάννης Τσούκας δεν ήταν ένας απλός επαγγελματίας. Ήταν από εκείνους που άφησαν το αποτύπωμά τους στον χώρο της τηλεόρασης και της εικονοληψίας στην Ηλεία. Για περισσότερα από είκοσι χρόνια, από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, υπηρέτησε με συνέπεια και πάθος το ρεπορτάζ.
Για τέσσερα χρόνια υπήρξε ενεργό μέλος της Ολυμπιακής Ραδιοφωνίας Τηλεόρασης, καλύπτοντας κυρίως εξωτερικά ρεπορτάζ και σημαντικά γεγονότα της περιοχής. Τα τελευταία χρόνια εργαζόταν ως φωτορεπόρτερ στην ειδησεογραφική ιστοσελίδα ilialive, συνεχίζοντας απρόσκοπτα τη δουλειά του και παραμένοντας ενεργός μέχρι και το πρόσφατο διάστημα της επιστροφής του.
Ένας άνθρωπος που ξεχώριζε
Όμως όσοι τον γνώριζαν, ξέρουν καλά πως ο Γιάννης δεν ήταν μόνο η δουλειά του. Ήταν ένας άνθρωπος ξεχωριστός. Ένας άνθρωπος με καρδιά παιδιού. Με εκείνη τη σπάνια καλοσύνη που δεν τη συναντάς εύκολα.
Ήταν πάντα εκεί για τους άλλους – πρόθυμος να βοηθήσει, να στηρίξει, να δείξει. Για πολλούς ήταν «δάσκαλος». Όχι μόνο στην τεχνική της εικόνας, αλλά και στο ήθος της δουλειάς. Άνθρωπος που δεν κράτησε ποτέ τη γνώση για τον εαυτό του, αλλά τη μοίραζε απλόχερα.
Και πάντα με εκείνο το πηγαίο χιούμορ. Ακόμα και στα πιο δύσκολα ρεπορτάζ, στις πιο φορτισμένες στιγμές, έβρισκε έναν τρόπο να ελαφρύνει την ατμόσφαιρα. Να πει μια κουβέντα, να κάνει ένα αστείο, να θυμίσει σε όλους ότι, πέρα από την ένταση της δουλειάς, υπάρχει και η ανθρώπινη πλευρά.
Και φυσικά… η ΑΕΚ. Η μεγάλη του αγάπη. Το «Δικέφαλο Αετό» τον κουβαλούσε πάντα μέσα του. Δεν υπήρχε μέρα που να μην ρωτήσει για το πότε παίζει η ομάδα του. Ήθελε να ξέρει, να κανονίσει, να μην χάσει στιγμή. Είτε δούλευε, είτε όχι, η ΑΕΚ ήταν κομμάτι της ζωής του. Μια σταθερά, μια χαρά, μια συνήθεια που τον συνόδευε σε όλα.
Το κενό που αφήνει πίσω του
Σήμερα, όλα αυτά μοιάζουν μακρινά και ταυτόχρονα τόσο κοντινά. Οι στιγμές, οι εικόνες, οι ήχοι – όλα επιστρέφουν και θυμίζουν πόσο βαθύ είναι το κενό που αφήνει πίσω του.
Γιατί ο Γιάννης δεν ήταν απλώς ένας ακόμη άνθρωπος στον χώρο. Ήταν παρουσία. Ήταν συνήθεια. Ήταν εκείνος που ήξερες ότι θα είναι δίπλα σου. Και τώρα… δεν είναι.
Και ίσως αυτό είναι το πιο δύσκολο. Όχι μόνο η απώλεια, αλλά η σιωπή που ακολουθεί. Εκεί όπου κάποτε υπήρχε μια φωνή, ένα γέλιο, ένα «έχει τίποτα σήμερα;».
Καλό ταξίδι, Γιάννη. Θα είσαι πάντα εκεί -σε κάθε κάδρο, σε κάθε εικόνα, σε κάθε ανάμνηση.
