Πάντα μετά την Εβδομάδα των Παθών έρχεται η Ανάσταση. Έτσι μάθαμε. Έτσι πιστεύουμε. Έτσι ελπίζουμε. Αλλά στην Ηλεία… πότε θα έρθει; Και...
.jpg)
Πάντα μετά την Εβδομάδα των Παθών έρχεται η Ανάσταση. Έτσι μάθαμε. Έτσι πιστεύουμε. Έτσι ελπίζουμε. Αλλά στην Ηλεία… πότε θα έρθει; Και το πιο δύσκολο ερώτημα: από ποιους;
Η «Ανάσταση» της Ηλείας δεν έχει ημερομηνία.
Δεν είναι γραμμένη σε κανένα ημερολόγιο, ούτε αναγγέλλεται από καμία καμπάνα τα μεσάνυχτα.
Είναι μια υπόσχεση που αιωρείται χρόνια τώρα, ένα φως που όλοι περιμένουν, αλλά κανείς δεν ξέρει πότε – ή αν – θα φανεί.
Γιατί εδώ, η πραγματικότητα έχει γίνει συνήθεια.
Έργα που ξεκινούν και δεν τελειώνουν. Δρόμοι που μένουν μισοί. Υποδομές που εξαγγέλλονται με τυμπανοκρουσίες και χάνονται στη σιωπή. Υποσχέσεις που επαναλαμβάνονται τόσο συχνά, που έχουν χάσει πια το βάρος τους. Δεν προκαλούν ούτε οργή — μόνο ένα κουρασμένο χαμόγελο δυσπιστίας.
Η Ηλεία δεν είναι φτωχός τόπος.
Είναι ένας τόπος εγκαταλελειμμένος. Κι αυτή η εγκατάλειψη δεν είναι ατύχημα. Είναι αποτέλεσμα επιλογών, αδιαφορίας και μιας χρόνιας ανοχής που έγινε τρόπος ζωής.
Οι άνθρωποί της έμαθαν να περιμένουν.
Να περιμένουν το έργο που θα τους στηρίξει, την ανάπτυξη που θα τους θυμηθεί. Να περιμένουν κάθε φορά «λίγο ακόμα». Και αυτό το «λίγο» έγινε χρόνια.
Όμως η Ανάσταση δεν έρχεται σε τόπους που απλώς περιμένουν.
Θα έρθει μόνο όταν η Ηλεία πάψει να είναι τόπος υποσχέσεων και γίνει τόπος πράξεων.
Όταν οι πολίτες της σταματήσουν να συμβιβάζονται με το αυτονόητο που δεν γίνεται ποτέ πραγματικότητα.
Όταν το «δεν γίνεται» αντικατασταθεί από το «γιατί δεν έγινε;».
Θα έρθει όταν η σιωπή σπάσει.
Όταν η αγανάκτηση γίνει φωνή. Όχι κραυγή της στιγμής, αλλά σταθερή, επίμονη απαίτηση. Όταν οι λέξεις αποκτήσουν ξανά δύναμη — όχι για να περιγράψουν την εγκατάλειψη, αλλά για να τη σταματήσουν.
Γιατί η σιωπή είναι ο μεγαλύτερος σύμμαχος της αδράνειας.
Και τότε έρχεται το δεύτερο ερώτημα — ίσως το πιο ουσιαστικό:
Ποιος θα φέρει αυτή την Ανάσταση;
Δεν θα έρθει «απ’ έξω».
Ούτε από κεντρικές εξουσίες που θυμούνται την Ηλεία προεκλογικά.
Ούτε από πρόσωπα που υπόσχονται περισσότερα απ’ όσα μπορούν — ή θέλουν — να κάνουν.
Θα έρθει από τους ίδιους τους ανθρώπους της.
Από εκείνους που θα αρνηθούν να συνηθίσουν την εγκατάλειψη.
Από εκείνους που θα απαιτήσουν, θα ελέγξουν, θα επιμείνουν.
Από εκείνους που δεν θα αρκεστούν στο «έτσι είναι τα πράγματα».
Η Ηλεία δεν χρειάζεται σωτήρες.
Χρειάζεται πολίτες.
Η πραγματική Ανάσταση δεν θα έρθει με φως από λαμπάδες.
Θα έρθει όταν ανάψει ξανά η αξιοπρέπεια.
Και τότε, για πρώτη φορά μετά από χρόνια,
δεν θα είναι μια υπόσχεση.
Θα είναι πραγματικότητα.
Χρόνια πολλά σε όλες και όλους.
Καλό Πάσχα!
