Τα γραφεία Τύπου δεν υπάρχουν για να γράφουν απλώς ανακοινώσεις. Υπάρχουν για να προστατεύουν, να αναδεικνύουν και –κυρίως– να χτίζουν τ...
Το πρόσφατο δελτίο Τύπου του Δήμου Πύργου, με αφορμή την παραίτηση του αντιδημάρχου Τουρισμού Αλέκου Γαλανόπουλου, δεν άφησε απλώς ερωτήματα. Άφησε εκτεθειμένο τον ίδιο τον δήμαρχο.
Γιατί όταν, μετά από τρία χρόνια διοίκησης, η βασική «γραμμή» που προβάλλεται είναι ότι τώρα… δρομολογούνται έργα, τότε δεν επικοινωνείς έργο. Επικοινωνείς καθυστέρηση.
Και η καθυστέρηση, στην πολιτική, δεν συγχωρείται με λέξεις.
Αντί να αναδειχθούν συγκεκριμένα αποτελέσματα –μικρά ή μεγάλα, δεν έχει σημασία– επιλέχθηκε μια διατύπωση που υπονομεύει το ίδιο το αφήγημα της δημοτικής αρχής. Γιατί, όσο σκληρό κι αν ακούγεται, σε τρία χρόνια κάτι θα έχει γίνει.
Και αν δεν έχει γίνει, τότε το πρόβλημα δεν είναι το δελτίο Τύπου – είναι η πραγματικότητα.
Υπάρχει όμως και μια άλλη, εξίσου επικίνδυνη εκδοχή: όταν ο πολιτικός θεωρεί ότι μπορεί να κάνει μόνος του τη δουλειά του επικοινωνιολόγου.
Εκεί δεν έχουμε απλώς αστοχίες. Έχουμε επικοινωνιακό αυτογκόλ.
Το φαινόμενο που περιγράφει ο επικοινωνιολόγος Θανάσης Παπαμιχαήλ σε άρθρο του με τίτλο "Όταν ο πολιτικός νομίζει ότι είναι επικοινωνιολόγος!", στην εφημερίδα Politoca, είναι γνώριμο σε όλη την αυτοδιοίκηση: πολιτικοί που πιστεύουν ότι η προσωπική επαφή, τα καφενεία και οι δημόσιες εμφανίσεις αρκούν για να χτίσουν εικόνα.
Μόνο που η εικόνα δεν χτίζεται πια έτσι.
Στη σημερινή εποχή, η επικοινωνία δεν είναι ανάρτηση. Είναι στρατηγική. Είναι αφήγηση. Είναι συνέπεια. Και, πάνω απ’ όλα, είναι επίγνωση του τι λες – αλλά και του πώς ακούγεται αυτό που λες.
Ο πολιτικός που γράφει μόνος του τα δελτία Τύπου του, που ανεβάζει ό,τι του κατέβει στα social media και που θεωρεί ότι «ο κόσμος τον ξέρει», συνήθως καταλήγει να προβάλλει μια στρεβλή εικόνα: έναν εαυτό πιο μεγάλο από το έργο του.
Και εκεί αρχίζει η αποδόμηση.
Γιατί η κοινωνία μπορεί να συγχωρέσει την αδυναμία. Δεν συγχωρεί όμως την προχειρότητα και την αυταπάτη.
Η συνεργασία με επαγγελματίες της επικοινωνίας δεν είναι πολυτέλεια. Είναι αναγκαιότητα.
Όχι για να “φτιασιδώσουν” την πραγματικότητα, αλλά για να την αποδώσουν με ακρίβεια, μέτρο και στρατηγική.
Διαφορετικά, το αποτέλεσμα είναι αυτό που βλέπουμε ξανά και ξανά:
Γραφεία Τύπου που δεν προστατεύουν.
Και πολιτικοί που εκτίθενται μόνοι τους.
