ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ για το Νοσοκομείο Πύργου μας στάλθηκε από μια κυρία, της οποίας φυσικά δεν έχει σημασία το όνομα, αλλά όσα περιγράφ...
Γιατί αυτά που καταγγέλλονται δεν αποτελούν «μεμονωμένο περιστατικό». Είναι πλέον μια μόνιμη, ντροπιαστική πραγματικότητα.
Όλοι γνωρίζουμε τα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα δημόσια νοσοκομεία. Όμως στο Νοσοκομείο Πύργου η κατάσταση φαίνεται να ξεφεύγει επικίνδυνα, όχι μόνο λόγω των ελλείψεων, αλλά και εξαιτίας της απαράδεκτης αδιαφορίας και συμπεριφοράς ορισμένων απέναντι σε ανθρώπους που υποφέρουν.
Την ίδια ώρα, η διοίκηση του νοσοκομείου μοιάζει να ζει σε έναν δικό της κόσμο δημοσίων σχέσεων, παρουσιάζοντας μέσω πρόθυμων ΜΜΕ μια πλασματική εικόνα «εύρυθμης λειτουργίας», την ώρα που οι πολίτες βιώνουν χάος, αναμονές, εγκατάλειψη και ταπείνωση.
Οι ευθύνες είναι τεράστιες.
Και βαραίνουν πρωτίστως έναν διοικητή που δείχνει να έχει χάσει προ πολλού τον έλεγχο της κατάστασης, αλλά όχι τον χρόνο για δημόσιες εμφανίσεις και επικοινωνιακές φιέστες. Έναν διοικητή που τοποθετήθηκε για να διοικήσει τη μεγαλύτερη και σημαντικότερη υγειονομική μονάδα του νομού χωρίς να πείθει ότι διαθέτει ούτε την εμπειρία ούτε την ικανότητα να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις αυτής της θέσης.
Η καταγγελία που ακολουθεί είναι σοκαριστική:
"Σήμερα βρέθηκα στα επείγοντα για έναν γνωστό μου και αυτό που είδα μόνο οργή προκαλεί.
Μια γυναίκα βρισκόταν εκεί από τις 7 το πρωί, διπλωμένη από τους πόνους, χωρίς κανείς να έχει καταλάβει τι ακριβώς έχει. Της έκαναν μια παυσίπονη ένεση και την άφησαν να περιμένει σε κατάσταση «ορθής γωνίας», ανήμπορη να σταθεί. Όταν τελείωσε η δράση του παυσίπονου, της είπαν ψυχρά ότι «ο γιατρός είδε την ακτινογραφία και δεν φαίνεται κάτι ανησυχητικό προς το παρόν». Η γυναίκα συνέχιζε να σφαδάζει και η απάντηση ήταν άλλη μία παυσίπονη και… «αν χρειαστεί, να περάσει από τα εξωτερικά ιατρεία να τη δει κάποιος ορθοπεδικός-χειρουργός». Αυτό ειπώθηκε στις 11 το πρωί, ενώ η γυναίκα περίμενε ήδη τέσσερις ώρες μέσα στην αγωνία και τον πόνο.
Λίγο πιο πέρα, ένας 17χρονος αθλητής περίμενε από τις 8:30 το πρωί με τραυματισμένο πόδι. Εξετάστηκε τελικά στις 11, όταν εμφανίστηκε ο ορθοπεδικός, ο οποίος τον έστειλε για ακτινογραφία. Το παιδί και η μητέρα του επέστρεψαν στα επείγοντα και περίμεναν ξανά, χωρίς ενημέρωση, χωρίς διάγνωση, χωρίς κανέναν να αναλαμβάνει ευθύνη. Η διάγνωση ήρθε τελικά ύστερα από παράκληση της μητέρας και μάλιστα τηλεφωνικά, επειδή ο γιατρός είδε την ακτινογραφία στο mail του.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, υπήρχαν κι άλλα περιστατικά παρατημένα στην αναμονή, ενώ το προσωπικό που υπήρχε αδυνατούσε ουσιαστικά να βοηθήσει".
Αυτή δεν είναι δημόσια υγεία. Είναι εικόνα διάλυσης. Είναι εικόνα εγκατάλειψης. Είναι η απόλυτη απαξίωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Και το ερώτημα πλέον είναι απλό:
Πόσες ακόμη καταγγελίες πρέπει να γίνουν;
Πόσοι ακόμη άνθρωποι πρέπει να ταλαιπωρηθούν;
Πόσο ακόμη θα κρύβεται η πραγματικότητα πίσω από φωτογραφίες, δηλώσεις και επικοινωνιακά παιχνίδια;
Γιατί κάποια στιγμή οι ευθύνες δεν θα κρύβονται.
Και τότε θα είναι πολύ αργά.
