Πολλές φορές αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν οι πολίτες να χειροκροτούν πολιτικούς που εδώ και χρόνια επαναλαμβάνουν τις ίδιες υποσχέσεις ...
Πολλές φορές αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν οι πολίτες να χειροκροτούν πολιτικούς που εδώ και χρόνια επαναλαμβάνουν τις ίδιες υποσχέσεις χωρίς ποτέ να φέρνουν ουσιαστικά αποτελέσματα. Πρόσωπα που εμφανίζονται διαρκώς μπροστά στις κάμερες, φωτογραφίζονται σε συναντήσεις και επαφές, μιλούν για «αγώνες» και «διεκδικήσεις», αλλά στο τέλος ο τόπος παραμένει στάσιμος, κουρασμένος και εγκαταλελειμμένος.
Το έχω πει πολλές φορές μέσα από τις ραδιοφωνικές μου εκπομπές: για το χάλι της Ηλείας δεν φταίνε μόνο οι πολιτικοί. Φταίμε κι εμείς. Φταίμε γιατί συνεχίζουμε να ψηφίζουμε τα ίδια πρόσωπα, τις ίδιες νοοτροπίες, τους ίδιους ανθρώπους που επί χρόνια το μόνο που κατάφεραν είναι να διατηρούν την πολιτική τους καρέκλα και να εξυπηρετούν μικροπολιτικά παιχνίδια σε βάρος των πολιτών.
Η απογοήτευση είναι βαθιά πολιτική αλλά και βαθιά ανθρώπινη.
Συχνά οι κοινωνίες εγκλωβίζονται σε έναν κύκλο συνήθειας, φόβου ή εξάρτησης. Ο κόσμος μπορεί να αγανακτεί ιδιωτικά, αλλά δημόσια να συνεχίζει να χειροκροτεί — άλλοτε από κομματική ταύτιση, άλλοτε από προσωπικό συμφέρον, άλλοτε επειδή έχει χάσει την πίστη ότι μπορεί να αλλάξει κάτι πραγματικά.
Η πολιτική φθορά δεν συντηρείται μόνο από όσους κυβερνούν, αλλά και από την ανοχή των κοινωνιών.
Όταν τα ίδια πρόσωπα επανεκλέγονται επί χρόνια χωρίς ουσιαστικό έργο, δημιουργείται μια κατάσταση σχεδόν κληρονομική, όπου η πολιτική γίνεται μηχανισμός επιβίωσης και όχι προσφοράς.
Υπάρχει επίσης κάτι ακόμη πιο δύσκολο: πολλοί άνθρωποι έχουν κουραστεί τόσο πολύ από τις διαψεύσεις, ώστε επιλέγουν το «γνωστό κακό» αντί να ρισκάρουν κάτι διαφορετικό. Έτσι διαιωνίζεται η ακινησία. Οι υποσχέσεις επαναλαμβάνονται, οι φωτογραφίες και οι επαφές παρουσιάζονται ως «έργο», και τελικά ο τόπος μένει πίσω.
Η φράση ότι «για το χάλι της Ηλείας φταίμε κι εμείς» έχει βάρος γιατί μεταφέρει την ευθύνη και στον πολίτη.
Δεν είναι εύκολο να το πει κανείς δημόσια, ιδιαίτερα σε ραδιοφωνικές εκπομπές όπου συχνά ο κόσμος θέλει να ακούσει μόνο καταγγελίες προς τους άλλους. Όμως χωρίς αυτοκριτική, καμία κοινωνία δεν αλλάζει.
Και ίσως το πιο επικίνδυνο δεν είναι μόνο η ανικανότητα κάποιων πολιτικών, αλλά η στιγμή που οι πολίτες αρχίζουν να θεωρούν φυσιολογική την κοροϊδία. Τότε η παρακμή παύει να είναι προσωρινή και γίνεται νοοτροπία.
Η Ηλεία είναι ένας τόπος ευλογημένος και δεν θα πάψω να το επαναλαμβάνω, έχοντας γυρίσει σχεδόν όλη την Ελλάδα αλλά και κάποιες χώρες του εξωτερικού. Είναι ένας νομός με ιστορία, φυσική ομορφιά, αγροτικό πλούτο και τεράστιες δυνατότητες ανάπτυξης. Κι όμως, παραμένει εγκλωβισμένη στην εγκατάλειψη. Οι δρόμοι, οι υποδομές, η δημόσια υγεία, η ανάπτυξη, η προστασία των πολιτών — όλα μοιάζουν να κινούνται με αργούς ρυθμούς, λες και ο τόπος αυτός βρίσκεται πάντα τελευταίος στη σειρά των προτεραιοτήτων.
Η Ηλεία δεν έχει ανάγκη από άλλες δημόσιες σχέσεις, άλλες φωτογραφίες και άλλες ψεύτικες ελπίδες. Έχει ανάγκη από ανθρώπους που θα δουλέψουν πραγματικά για τον τόπο και από πολίτες που θα απαιτήσουν ευθύνη, αξιοπρέπεια και αποτέλεσμα.
