Ο τουρισμός στον Πύργο δεν έπεσε απλώς. Κατέρρευσε με θόρυβο — και κυρίως με ευθύνη που όλοι δείχνουν να αποφεύγουν να αναλάβουν. Από τ...
Από τους 11.000 επισκέπτες του 2024, οι 2.000 του 2025 δεν είναι απλώς ένας αριθμός. Είναι ένα καμπανάκι αποτυχίας. Και όταν ένα τουριστικό προϊόν χάνει πάνω από το 80% της δυναμικής του μέσα σε έναν χρόνο, δεν μιλάμε για «συγκυρίες». Μιλάμε για διοικητική ανεπάρκεια, για έλλειψη συντονισμού και για μια εικόνα εγκατάλειψης που πλέον δεν κρύβεται.
Η μη λειτουργία του ανοιχτού λεωφορείου δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι σύμπτωμα. Και το σύμπτωμα δείχνει ένα ευρύτερο πρόβλημα: ένα σύστημα που δεν λειτούργησε, υπηρεσίες που δεν συντονίστηκαν και ευθύνες που διαχέονται μέχρι να χαθούν.
Στο λιμάνι του Κατακόλου, η κατάσταση περιγράφεται από τους ίδιους τους αιρετούς ως «εικόνες αναρχίας».
Όχι από αντιπολιτευτική υπερβολή, αλλά από παραδοχή.
Κι όταν η ίδια η διοίκηση παραδέχεται την κωλυσιεργία, τότε το πρόβλημα δεν είναι επικοινωνιακό. Είναι δομικό.
Κι όμως, αντί για σχέδιο ανάταξης, αντί για σοβαρή αυτοκριτική, κυριαρχεί η γνωστή ελληνική συνταγή: μεταφορά ευθυνών, δημόσιες αντιπαραθέσεις και μια ατέρμονη προσπάθεια να φταίει πάντα κάποιος άλλος.
Την ίδια ώρα, οι επιχειρηματίες του Κατακόλου σηκώνουν το βάρος της κατάστασης μόνοι τους. Με δυσβάσταχτα κόστη, αβεβαιότητα και ένα τουριστικό ρεύμα που αντί να ενισχύεται, εξατμίζεται. Και όσο αυτοί παλεύουν να κρατηθούν όρθιοι, η πολιτική συζήτηση εξαντλείται σε συνέδρια, εξαγγελίες και «στρατηγικές» που δεν αγγίζουν ποτέ την πραγματικότητα.
Η αλήθεια είναι απλή και άβολη: δεν αρκεί να διοργανώνεις τουριστικά συνέδρια για να έχεις τουρισμό, δαπανώντας κάποιες χιλιάδες ευρώ για... θεωρίες. Δεν αρκεί να μιλάς για ανάπτυξη όταν η εικόνα στο πεδίο δείχνει αποδόμηση.
Ο τουρισμός στον Πύργο δεν χάθηκε επειδή «έτυχε». Χάθηκε επειδή δεν υπήρξε σχέδιο που να τον προστατεύσει.
Και όσο συνεχίζεται αυτή η λογική της αλληλομετάθεσης ευθυνών, τόσο ο Πύργος δεν θα χάνει απλώς επισκέπτες. Θα χάνει αξιοπιστία.
