Οι διοικητές Νοσοκομείων δεν έχουν δικαίωμα στη σιωπή

  Οι διοικητές των δημόσιων νοσοκομείων δεν είναι διακοσμητικά πρόσωπα ούτε απλοί διαχειριστές γραφείων. Είναι θεσμικοί παράγοντες με κρίσ...

 

Οι διοικητές των δημόσιων νοσοκομείων δεν είναι διακοσμητικά πρόσωπα ούτε απλοί διαχειριστές γραφείων. Είναι θεσμικοί παράγοντες με κρίσιμη ευθύνη απέναντι στην κοινωνία, στους εργαζόμενους και – κυρίως – στους πολίτες που στηρίζουν την υγεία τους στο Εθνικό Σύστημα Υγείας. Ο ρόλος τους δεν εξαντλείται στη διοικητική υπογραφή εγγράφων ή στην άκριτη εφαρμογή άνωθεν εντολών. Περιλαμβάνει τη διαφάνεια, τη λογοδοσία και τη δημόσια απάντηση σε εύλογα ερωτήματα. 

Η σιωπή ενός διοικητή δεν είναι ουδέτερη στάση. Είναι πολιτική πράξη. 

Η θεσμική υποχρέωση της απάντησης 

Όταν δημοσιογράφοι, εργαζόμενοι ή πολίτες απευθύνουν ερωτήσεις για ζητήματα λειτουργίας, απολύσεων, υπηρεσιακών μεταβολών ή καταγγελιών, ο διοικητής οφείλει να απαντά. Όχι από ευγένεια, αλλά από θεσμική υποχρέωση. Η άρνηση ή η αποφυγή απάντησης δεν προστατεύει το νοσοκομείο. Αντίθετα, το εκθέτει. 

Η διαφάνεια δεν είναι απειλή, είναι προϋπόθεση αξιοπιστίας.

Τα νοσοκομεία της Ηλείας και το φαινόμενο της σιωπής 

Στα νοσοκομεία της Ηλείας παρατηρείται ένα ανησυχητικό φαινόμενο: διοικήσεις που αποφεύγουν τη δημόσια τοποθέτηση και δεν απαντούν σε ερωτήσεις, ακόμη και για σοβαρά ζητήματα που αφορούν εργαζόμενους και ευάλωτες κοινωνικές ομάδες. Όταν ένας διοικητής δεν απαντά: δεν προστατεύει το ίδρυμα, δεν διασφαλίζει τη νομιμότητα, δεν υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον. Αντίθετα, δημιουργεί εύλογες υποψίες, εντείνει τη δυσπιστία και ακυρώνει τον ρόλο του ως δημόσιου λειτουργού. 

Η διοίκηση δεν είναι ασυλία 

Οι διοικητές των δημόσιων νοσοκομείων δεν είναι υπεράνω ελέγχου. Δεν διαθέτουν ασυλία σιωπής. Η θέση τους χρηματοδοτείται από τους φορολογούμενους πολίτες και η λειτουργία τους οφείλει να είναι ελέγξιμη και ανοιχτή στον δημόσιο διάλογο. 

Η δημοσιογραφική ερώτηση δεν είναι επίθεση. Είναι εργαλείο δημοκρατίας. 

Το πραγματικό διακύβευμα 

Το ζήτημα δεν είναι προσωπικό. Δεν αφορά πρόσωπα, αλλά θεσμούς. 

Όταν μια διοίκηση επιλέγει τη σιωπή, το κόστος δεν το πληρώνει ο δημοσιογράφος.

Το πληρώνουν: 

ο εργαζόμενος που μένει χωρίς απαντήσεις, 

ο ασθενής που χάνει την εμπιστοσύνη του, 

η κοινωνία που αισθάνεται αποκλεισμένη από την αλήθεια. 

Συμπέρασμα 

Η δημόσια υγεία δεν αντέχει τη σιωπή. Οι διοικητές των νοσοκομείων οφείλουν να θυμούνται ότι διοικούν δημόσιους οργανισμούς, όχι ιδιωτικά φέουδα. Η απάντηση στις ερωτήσεις δεν είναι επιλογή. Είναι υποχρέωση. Και όταν οι απαντήσεις δεν δίνονται, τότε η σιωπή γίνεται είδηση.