Ας τελειώνουμε με την υποκρισία. Φορείς και σύλλογοι μοιράζουν διαφημιστικά χρήματα επιλεκτικά, σε συγκεκριμένα μέσα, με κριτήρια που κα...
Φορείς και σύλλογοι μοιράζουν διαφημιστικά χρήματα επιλεκτικά, σε συγκεκριμένα μέσα, με κριτήρια που κανείς δεν εξηγεί και κανείς δεν ελέγχει. Και την ίδια στιγμή, απαιτούν οι εκδηλώσεις τους να προβάλλονται «παντού». Από όλους. Δωρεάν.
Όχι. Δεν πάει έτσι.
Η διαφήμιση δεν είναι χάρη, ούτε “καλή θέληση”. Είναι επαγγελματική σχέση. Όταν πληρώνεις λίγους και αγνοείς τους υπόλοιπους, δεν δικαιούσαι καθολική προβολή. Δικαιούσαι ακριβώς όση δημοσιότητα αγόρασες.
Τίποτα παραπάνω.
Το θράσος ξεπερνά κάθε όριο όταν οι ίδιοι φορείς μιλούν για στήριξη της ενημέρωσης, για πολυφωνία, για πολιτισμό και κοινωνική προσφορά. Ποια πολυφωνία, όταν η διαφήμιση μοιράζεται σαν λάφυρο; Ποιος πολιτισμός, όταν η ενημέρωση αντιμετωπίζεται ως τζάμπα εργασία;
Θέλετε όλα τα μέσα, αλλά πληρώνετε μόνο τα «βολικά».
Θέλετε προβολή, αλλά όχι κόστος.
Θέλετε δημόσια εικόνα, αλλά χωρίς διαφάνεια.
Αυτό λέγεται εκμετάλλευση. Και όσο συνεχίζεται, τόσο απογυμνώνεται.
Ας το ακούσουν καθαρά: κανένα μέσο δεν είναι υποχρεωμένο να λειτουργεί ως αφίσα χωρίς αμοιβή. Κανένας δημοσιογράφος δεν οφείλει να διαφημίζει εκδηλώσεις ανθρώπων που τον αγνοούν συστηματικά όταν μοιράζουν χρήμα.
Και κάτι ακόμη, πιο σοβαρό: όταν η διαφήμιση προέρχεται από δημόσιους ή ημιδημόσιους πόρους, η επιλεκτική κατανομή δεν είναι απλώς ανήθικη — είναι πολιτικά ύποπτη. Γιατί τότε δεν μιλάμε για επιλογή, αλλά για χειραγώγηση.
Όποιος θέλει καθολική προβολή, ας μάθει πρώτα τι σημαίνει καθολικός σεβασμός.
Όλα τα άλλα είναι φθηνές απαιτήσεις, ντυμένες με μεγάλα λόγια.
Και αυτά, πλέον, δεν πείθουν κανέναν.
