Διαβάζω ή ακούω συχνά ερωτήματα για το πού βρίσκεται ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, γιατί δεν εμφανίζεται, γιατί δεν παρεμβαίνει. Σχόλια που ...
Δυστυχώς, έχουμε μάθει να μετράμε την αξία ενός βουλευτή με λάθος κριτήρια. Να θεωρούμε «αξιόμαχο» εκείνον που εμφανίζεται διαρκώς, κάνει δηλώσεις χωρίς ουσία και φροντίζει απλώς να δείχνει ότι υπάρχει. Ακόμη κι αν αυτή η παρουσία συνοδεύεται από μικροπολιτική, από λόγια που δεν οδηγούν πουθενά. Αρκεί να τον δούμε σε ένα χωράφι ή σε έναν δρόμο, να φωτογραφίζεται, να ανεβάζει εικόνες και να μαζεύει «likes».
Και κάπως έτσι, βαφτίζεται «πολιτικός υψηλού επιπέδου», την ώρα που όλοι γνωρίζουμε πως τίποτα από όσα υπόσχεται δεν υλοποιείται.
Όμως ο Δημήτρης Αβραμόπουλος δεν ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Δεν είναι ένας «βουλευτής της σειράς». Δεν είναι ένας πολιτικός που λειτουργεί με όρους εξυπηρετήσεων, προσωπικών διευκολύνσεων ή εύκολων παρεμβάσεων. Η πορεία του και το πολιτικό του αποτύπωμα τον τοποθετούν σε ένα διαφορετικό επίπεδο.
Από τη θητεία του ως δήμαρχος Αθηναίων μέχρι την παρουσία του στην ευρωπαϊκή σκηνή ως Επίτροπος, κινήθηκε με σταθερό προσανατολισμό στη θεσμικότητα και τη διεθνή εκπροσώπηση της χώρας. Οι διακρίσεις του σε παγκόσμιο επίπεδο δεν είναι απλοί τίτλοι· είναι αποτέλεσμα μιας διαδρομής σε θέσεις ευθύνης, όπου οι ισορροπίες δεν αφήνουν χώρο για μικροπολιτικές πρακτικές και προσωπικά αιτήματα.
Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι αποκομμένος από την κοινωνία. Σημαίνει ότι επέλεξε έναν διαφορετικό τρόπο παρουσίας. Μια παρουσία που δεν στηρίζεται στο ρουσφέτι, αλλά στη θεσμική λειτουργία και στην ουσιαστική πολιτική ευθύνη.
Στην ίδια λογική, και ο πρώην βουλευτής Ηλείας και πρώην υφυπουργός Εξωτερικών Γιάννης Ζαφειρόπουλος εξέφραζε μια διαφορετική προσέγγιση στην πολιτική. Δεν εντάσσεται στο στερεότυπο του πολιτικού που «λύνει προβλήματα» με προσωπικές παρεμβάσεις. Η πορεία και η στάση του δείχνουν απόσταση από αυτή την πρακτική.
Η σύγκριση δεν γίνεται για να αναδείξει ανωτερότητες, αλλά για να φωτίσει μια πραγματικότητα: δεν είναι όλοι οι πολιτικοί ίδιοι. Υπάρχουν εκείνοι που επενδύουν στην εικόνα και εκείνοι που επενδύουν στη θεσμική τους διαδρομή. Εκείνοι που υπόσχονται εύκολα και εκείνοι που κινούνται με όρους ευθύνης.
Και τελικά, το ερώτημα επιστρέφει σε εμάς: τι είδους πολιτικούς θέλουμε; Αυτούς που εμφανίζονται συνεχώς για να εξυπηρετούν μικρά αιτήματα ή εκείνους που μπορούν να σταθούν με αξιοπιστία σε ένα ευρύτερο, εθνικό και διεθνές πλαίσιο;
Η απάντηση δεν είναι εύκολη. Είναι όμως απολύτως καθοριστική για το μέλλον της ίδιας της πολιτικής.
