Όταν διαβάζει κανείς τη διακήρυξη των στόχων μιας πολιτιστικής διοργάνωσης, εύκολα εντυπωσιάζεται από τις λέξεις. «Ενίσχυση της πολιτιστ...
Το λογιστήριο όμως του Λιμενικού Ταμείου Κατακόλου δεν χρησιμοποιεί ποιητική αδεία, αλλά πραγματικό χρήμα: 32.000 ευρώ για το πρόγραμμα «ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΛΙΜΑΝΙΟΥ - ΚΑΤΑΚΟΛΟ 2026».
Το ερώτημα που γεννάται αυθόρμητα στον δημότη, τον επαγγελματία και τον επισκέπτη δεν είναι αν το Κατάκολο χρειάζεται πολιτισμό. Χρειάζεται, και με το παραπάνω.
Το ερώτημα είναι αν 4.500 ευρώ ανά εκδήλωση αποτελούν στοχευμένη επένδυση για την ουσιαστική ανάπτυξη της περιοχής ή απλώς ένα ακόμα γενναιόδωρο κονδύλιο που καταναλώνεται σε εφήμερα βεγγαλικά και δημόσιες σχέσεις.
Οι μεγάλες κουβέντες και η σκληρή πραγματικότητα
Η τοπική οικονομία δεν τονώνεται με μερικές ώρες μουσικής υπόκρουσης, ούτε ένας διεθνής τουριστικός προορισμός αποκτά «σύγχρονο προφίλ» επειδή δαπανήθηκε ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσό μέσα σε λίγα βράδια.
Η «αναβάθμιση της εμπειρίας»: Για να αναβαθμιστεί η εμπειρία των εκατοντάδων χιλιάδων επιβατών κρουαζιέρας και των κατοίκων, απαιτούνται υποδομές, καθαριότητα, λειτουργικότητα, σκίαση, αισθητική τάξη και στρατηγικός σχεδιασμός. Όχι πυροτεχνήματα λίγων ωρών που σβήνουν μόλις πέσει η αυλαία.
Η «τόνωση της οικονομίας»: Πόσα από αυτά τα 32.000 ευρώ επιστρέφουν πραγματικά στην τοπική αγορά του Κατακόλου και των γύρω περιοχών; Ποιο είναι το μετρήσιμο οικονομικό αποτύπωμα που αφήνουν 7 εκδηλώσεις, πέρα από τη στιγμιαία κίνηση στα παρακείμενα τραπεζοκαθίσματα;
Ο «ετήσιος θεσμός»: Ένας θεσμός δεν επιβάλλεται με το να βαφτίζεις μια σειρά από σκόρπιες εκδηλώσεις με έναν ηχηρό τίτλο. Χτίζεται με βάθος χρόνου, υψηλό καλλιτεχνικό επίπεδο, σαφή ταυτότητα και, πάνω απ' όλα, διαφάνεια και ανταποδοτικότητα.
Το ζητούμενο είναι το αποτέλεσμα
Κανείς δεν αντιτίθεται στην πολιτιστική δραστηριότητα. Όμως, όταν το Δημόσιο και τα νομικά του πρόσωπα διαχειρίζονται τους πόρους των πολιτών, η αυστηρή κριτική είναι υποχρέωση. Αν το «Στο Φως του Λιμανιού» φιλοδοξεί να αφήσει παρακαταθήκη και όχι απλώς τιμολόγια, η διοίκηση του Λιμενικού Ταμείου οφείλει να αποδείξει στην πράξη ότι τα 32.000 ευρώ δεν ήταν μια ακόμα βολική δαπάνη στο καλοκαιρινό καλεντάρι, αλλά μια πραγματική επένδυση στο μέλλον του Κατακόλου.
Γιατί, αν το μόνο που θα μείνει στο τέλος της σεζόν είναι ο λογαριασμός, τότε το μόνο που θα έχει βγει «στο φως» είναι η συνήθης τακτική της εύκολης διαχείρισης.
5 ερωτήματα που ζητούν απαντήσεις
Για να μην μείνουν οι διακηρύξεις στα λόγια, η διοίκηση του Λιμενικού Ταμείου Κατακόλου οφείλει να δώσει στη δημοσιότητα σαφείς και τεχνικές απαντήσεις στα εξής ερωτήματα:
- Ποια είναι η ακριβής κοστολόγηση ανά κατηγορία δαπάνης; Πόσα χρήματα από τα 32.000 ευρώ κατευθύνονται σε αμοιβές καλλιτεχνών, πόσα σε τεχνικό εξοπλισμό (ήχος/φως) και πόσα σε έξοδα προβολής, προώθησης και φιλοξενίας;
- Με ποιες διαγωνιστικές διαδικασίες έγινε η ανάθεση; Υπήρξε ανοιχτή πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος ή συλλογή ανταγωνιστικών προσφορών για την επιλογή των αναδόχων, ώστε να διασφαλιστεί το δημόσιο συμφέρον και η βέλτιστη τιμή;
- Ποιος είναι ο σχεδιασμός προβολής εκτός των στενών ορίων του Δήμου; Με ποιο συγκεκριμένο πλάνο marketing και σε ποια μέσα (διεθνή ή εθνικά) προβάλλεται το πρόγραμμα, ώστε πράγματι να προσελκύσει νέους επισκέπτες και να μην απευθύνεται απλώς στο ήδη υπάρχον τοπικό κοινό;
- Πώς συνδέονται οι εκδηλώσεις με τις ώρες αιχμής της κρουαζιέρας; Έχει προβλεφθεί το ωράριο των 7 εκδηλώσεων να συμπίπτει με τις παραμονές των κρουαζιερόπλοιων στο λιμάνι, ή οι δράσεις διοργανώνονται σε ώρες που οι τουρίστες έχουν ήδη αποπλεύσει;
- Ποιοι είναι οι μετρήσιμοι δείκτες αξιολόγησης (KPIs) της διοργάνωσης; Με ποια συγκεκριμένα κριτήρια (π.χ. επισκεψιμότητα, αύξηση τζίρου στα τοπικά καταστήματα, ερωτηματολόγια ικανοποίησης) θα αξιολογηθεί η επιτυχία του προγράμματος στο τέλος της περιόδου, ώστε να δικαιολογηθεί η «καθιέρωση ετήσιου θεσμού»;
Οι εκδηλώσεις:
Υ.Γ.: Τα παραπάνω, φυσικά, δεν αφορούν μόνο το Λιμενικό Ταμείο Κατακόλου, αλλά όλους τους Δήμους και δημόσιους φορείς που βαφτίζουν «πολιτιστική αναγέννηση» και «τουριστική αναβάθμιση» εφήμερες εκδηλώσεις, κρύβοντας την απουσία στρατηγικού σχεδιασμού πίσω από πηχαίους τίτλους και βαρύγδουπες διακηρύξεις. Όσο το δημόσιο χρήμα καταναλώνεται σε επικοινωνιακά πυροτεχνήματα χωρίς μετρήσιμο αποτύπωμα και λογοδοσία, ο πολιτισμός θα παραμένει το βολικό άλλοθι για την εύκολη διαχείριση κονδυλίων.
