Η σιωπή, πολλές φορές, είναι πιο εκκωφαντική από οποιαδήποτε απάντηση. Η εκκωφαντική σιωπή της Δημοτικής Αρχής Πύργου γύρω από το «χρυσό» ...
Η εκκωφαντική σιωπή της Δημοτικής Αρχής Πύργου γύρω από το «χρυσό» συμβόλαιο για τα χαρτοπωλεία και τα φωτοτυπικά δεν είναι απλώς μια επικοινωνιακή τακτική· είναι μια ευθεία περιφρόνηση προς τους δημότες που ζητούν το αυτονόητο: λογοδοσία.
Όταν έρχονται στο φως επίσημα έγγραφα που δείχνουν ότι ο Δήμος δεσμεύει 76.760,84 ευρώ (μαζί με τον ΦΠΑ) για τη διετία 2024-2025, μόνο για το Τμήμα 2 που αφορά «Είδη Χαρτοπωλείου», [διαβάστε εδώ...] η διοίκηση δεν έχει το δικαίωμα να κρύβεται πίσω από κλειστές πόρτες.
Έχει την υποχρέωση να απαντήσει.
Και όσο η Δημοτική Αρχή επιλέγει τη σιωπή, τόσο τα ερωτήματα γίνονται πιο πιεστικά και οι πολιτικές σκιές πιο βαριές:
• Το «ανέκδοτο» του 5%: Πώς ακριβώς υπερασπίστηκε ο Δήμος το συμφέρον των πολιτών όταν δέχτηκε μια ισχνή έκπτωση της τάξεως του 5% για μια τόσο μεγάλη προμήθεια; Σε ποια ελεύθερη αγορά ένας πελάτης που ξοδεύει 76.000 ευρώ σε μετρητά συμβιβάζεται με ψίχουλα;
• Οικονομική στενότητα αλά καρτ: Τη στιγμή που οι υποδομές της πόλης και των κοινοτήτων «πονάνε», που οι καθημερινές ανάγκες των δημοτών μένουν στα αζήτητα λόγω «έλλειψης πόρων», πώς ιεραρχήθηκε ως επείγουσα μια τέτοια θηριώδης δαπάνη για αναλώσιμα γραφείου; Υπήρξε πραγματική μελέτη αναγκών ή το ύψος της δαπάνης υπερβαίνει κατά πολύ τις πραγματικές ανάγκες των υπηρεσιών;
• Το θολό τοπίο της συντήρησης: Γιατί δεν δίνονται στη δημοσιότητα τα στοιχεία για το κόστος επισκευής των φωτοτυπικών; Περιλαμβάνονται τα ανταλλακτικά ή θα κληθούν οι πολίτες να πληρώσουν πρόσθετες, απρόβλεπτες χρεώσεις στην πορεία; Μήπως τελικά η συντήρηση παλιών μηχανημάτων κοστίζει περισσότερο από την αγορά νέου, σύγχρονου εξοπλισμού;
Η διαχείριση του δημοτικού χρήματος δεν είναι λευκή επιταγή, ούτε προσωπική υπόθεση κανενός δημάρχου ή αντιδημάρχου.
Αν όλα έγιναν με διαφάνεια, αν η διοίκηση πιστεύει ότι έπραξε το σωστό, γιατί σιωπά;
Η άρνησή της να απαντήσει αποτελεί ξεκάθαρη παραδοχή αδυναμίας τεκμηρίωσης. Ιδού η Ρόδος, ιδού και τα έγγραφα.
Οι πολίτες του Πύργου δεν ζητούν χάρη, απαιτούν καθαρές απαντήσεις εδώ και τώρα.
Η δημοσιοποίηση των προσφορών και των κριτηρίων επιλογής είναι ο μόνος δρόμος. Κάθε μέρα που περνάει χωρίς απάντηση, απλώς επιβεβαιώνει ότι στην πλατεία της πόλης, η διαφάνεια έχει πάει περίπατο.
Η σιωπή, όμως, σε αυτή την πόλη φαίνεται πως είναι κολλητική.
Αν η άρνηση της Δημοτικής Αρχής να απαντήσει προκαλεί θεσμικό αποτροπιασμό, η στάση της αντιπολίτευσης του Δήμου Πύργου προκαλεί οργή και βαθύ προβληματισμό.
Πού είναι οι παρατάξεις της μειοψηφίας;
Πού είναι οι προστάτες του δημοτικού χρήματος;
Η αποκάλυψη μιας τέτοιας σύμβασης θα έπρεπε να έχει κινητοποιήσει άμεσα τα αντανακλαστικά κάθε σοβαρής αντιπολίτευσης. Θα έπρεπε ήδη να έχουν κατατεθεί επερωτήσεις, να έχει ζητηθεί έκτακτη σύγκληση του Δημοτικού Συμβουλίου και να απαιτούνται εδώ και τώρα οι φάκελοι της προμήθειας. Αντί για αυτό, εισπράττουμε μια εκκωφαντική, πολιτική σιωπή.
Οι λαλίστατοι, κατά τα άλλα, των social media, τώρα απλά δεν μιλάνε.
Αυτό το βουβό σκηνικό γεννά αναπόφευκτα μερικά πολύ σοβαρά ερωτήματα για τον ρόλο της αντιπολίτευσης στον Πύργο:
Ανικανότητα ή σκοπιμότητα; Δεν αντιλήφθηκαν το μέγεθος της δαπάνης των 76.000 ευρώ για χαρτικά, ή μήπως επέλεξαν να κάνουν τα στραβά μάτια για να μην «χαλάσουν τις καρδιές τους» με τη διοίκηση;
Ποιον εκπροσωπούν τελικά; Όταν οι πολίτες που τους ψήφισαν αναζητούν φωνή απέναντι στην αδιαφάνεια, εκείνοι επιλέγουν τον ρόλο του βουβού θεατή. Είναι αντιπολίτευση ή μια άτυπη «συνδιοίκηση» που λειτουργεί με τη λογική του «μη θίγεις τα κακώς κείμενα»;
Η πολιτική του «βολέματος»: Μήπως η στάση τους είναι το αντίτιμο για μια γενικότερη πολιτική ανακωχή, όπου κανείς δεν ελέγχει κανέναν και όλοι είναι ευχαριστημένοι – εκτός, φυσικά, από τους δημότες;
Η υποχρέωση για έλεγχο και λογοδοσία δεν βαραίνει μόνο όσους διοικούν, αλλά και όσους τάχθηκαν από την ψήφο του λαού να ελέγχουν τη διοίκηση.
Όταν η αντιπολίτευση σιωπά μπροστά σε τέτοιες καταγγελίες, ουσιαστικά αποποιείται τον θεσμικό της ρόλο και μετατρέπεται στο καλύτερο πολιτικό δεκανίκι της Δημοτικής Αρχής. Στον Πύργο, το πολιτικό σύστημα φαίνεται να έχει κλειστεί σε ένα δικό του, στεγανό μικρόκοσμο. Διοίκηση και αντιπολίτευση μοιάζουν να μοιράζονται την ίδια αμηχανία –ή την ίδια θεσμική ευθύνη– απέναντι στα επίσημα έγγραφα και τις αποκαλύψεις.
Μόνο που οι δημότες πλέον βλέπουν, καταλαβαίνουν και κρατούν λογαριασμό. Η πολιτική αφωνία της μειοψηφίας είναι εξίσου ελεγκτέα με τη σιωπή της πλειοψηφίας. Και η ιστορία έχει δείξει ότι όταν η θεσμική αντιπολίτευση σιωπά, τον λόγο παίρνει, αργά ή γρήγορα, η ίδια η κοινωνία.
