Η Λίμνη Πηνειού δεν έχει ανάγκη από περισσότερους πρωταγωνιστές. Έχει ανάγκη από περισσότερους συμμάχους. Γιατί όταν ο σκοπός είναι κο...
Το να δημιουργείς αντιπαραθέσεις είναι ίσως το πιο εύκολο πράγμα στην πολιτική και τη δημόσια ζωή. Μια κουβέντα, μια διαφωνία ή μια προσωπική πικρία αρκούν για να υψωθούν τείχη. Το δύσκολο είναι να βρεθεί η βούληση να πέσουν αυτά τα τείχη, όταν υπάρχει ένας κοινός στόχος που υπερβαίνει πρόσωπα, φιλοδοξίες και προσωπικές διαδρομές.
Τα λάθη του παρελθόντος δεν μπορούν να αλλάξουν. Μπορούν όμως να γίνουν μάθημα. Η πραγματική ωριμότητα δεν βρίσκεται στην ανακύκλωση των συγκρούσεων, αλλά στην ικανότητα να γεφυρώνονται οι διαφορές όταν το συμφέρον της κοινωνίας το επιβάλλει. Γιατί, όταν ο σκοπός είναι κοινός, οι προσωπικές αντιθέσεις οφείλουν να περνούν σε δεύτερη μοίρα.
Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει τους αγώνες που έχει δώσει ο Σύλλογος Λίμνης Πηνειού. Ούτε μπορεί να αγνοήσει την πικρία, την απογοήτευση ή τις διαφωνίες που γεννήθηκαν μέσα από αυτή τη μακρά πορεία. Αυτά είναι πραγματικά, αποτελούν μέρος της ιστορίας του και αξίζουν σεβασμό.
Υπάρχει όμως μια στιγμή που το «εγώ» πρέπει να υποχωρεί μπροστά στο «εμείς».
Και αυτή η στιγμή έρχεται όταν το ζητούμενο αφορά το κοινό συμφέρον της περιοχής και των ανθρώπων της.
Οι μεγάλες διεκδικήσεις δεν κερδίζονται από διχασμένες φωνές, αλλά από ενωμένες δυνάμεις.
Η πρόταση για έναν κοινό διάλογο, από τον δήμαρχο Ηλιδας, δεν έγινε πίσω από κλειστές πόρτες. Κατατέθηκε δημόσια, στο ραδιοφωνικό τραπέζι, ως μια πρόσκληση συνεννόησης και συνεργασίας. Όχι για να σβηστεί το παρελθόν, αλλά για να ανοίξει ένας δρόμος προς το μέλλον.
Αν υπάρχουν προσωπικές διαφορές, αυτές μπορούν να συζητηθούν. Αν έγιναν λάθη, μπορούν να αναγνωριστούν. Εκείνο όμως που δεν πρέπει να επιτραπεί είναι να γίνουν οι προσωπικές αντιπαραθέσεις εμπόδιο σε έναν κοινό στόχο που αφορά ολόκληρη την περιοχή.
Βεβαίως, κάθε πολίτης έχει το δικαίωμα να διαμορφώνει τις πολιτικές του επιλογές και να στηρίζει όποιον θεωρεί καταλληλότερο για τη διοίκηση του Δήμου. Όμως ένας αγώνας που αφορά το μέλλον της Λίμνης Πηνειού οφείλει να παραμένει υπερκομματικός, ενωτικός και προσανατολισμένος αποκλειστικά στο συμφέρον του τόπου.
Παράλληλα, είναι εύλογο να γεννώνται ερωτήματα όταν ορισμένες στάσεις δίνουν την εντύπωση ότι εξυπηρετούν περισσότερο τη σιωπηλή προώθηση ενός μελλοντικού υποψηφίου για τον Δήμο, παρά την επίτευξη του κοινού στόχου. Είτε αυτή η εντύπωση αφορά τη μία πλευρά είτε την άλλη, δεν συμβάλλει στην ενότητα. Αντίθετα, καλλιεργεί καχυποψία, αποδυναμώνει την κοινή προσπάθεια και απομακρύνει την ουσία.
Η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από περισσότερους διαχωρισμούς.
Έχει ανάγκη από συνεννόηση, συνεργασίες και καθαρές προθέσεις. Οι πολίτες περιμένουν από όσους συμμετέχουν στα κοινά να αποδείξουν ότι μπορούν να βάζουν το συλλογικό συμφέρον πάνω από προσωπικές στρατηγικές, εγωισμούς ή πολιτικούς σχεδιασμούς.
Στο τέλος, δεν θα μείνει ποιος είχε δίκιο σε μια προσωπική διαμάχη. Θα μείνει ποιος στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων, ποιος είχε το θάρρος να κάνει ένα βήμα πίσω για να προχωρήσει ο τόπος ένα βήμα μπροστά.
Γιατί η Ιστορία δεν θυμάται εκείνους που δημιούργησαν περισσότερους αντιπάλους.
Θυμάται εκείνους που, παρά τις διαφορές τους, κατάφεραν να ενώσουν δυνάμεις για έναν κοινό σκοπό. Εκεί κρίνεται η πολιτική και κοινωνική ωριμότητα. Εκεί δοκιμάζεται η πραγματική ευθύνη απέναντι στον τόπο.
