«Αν και ευχηθήκαμε τέτοια συμφορά να μην ξαναζήσουμε, βιώνουμε, δυστυχώς τις καταστροφές της πυρκαγιάς ξανά και ξανά...» Χρίστος Πλευρι...
Χρίστος Πλευριάς
Καλοκαίρι ως βγαλμένο από το μέλλον ήταν εκείνο του 2007 στην Ηλεία και την Ελλάδα. Σχεδόν είκοσι χρόνια μετά και με όσα έχουν συμβεί και άλλα καλοκαίρια στον τόπο μας, καταλαβαίνουμε το γιατί…
Η 24η Αυγούστου του προαναφερόμενου έτους χαραγμένη στη συλλογική μνήμη, με πόνο και θλίψη για τους αδικοχαμένους συνανθρώπους μας και την τεράστια καταστροφή της πύρινης λαίλαπας, μας «έδειχνε» επί της ουσίας, ότι αυτό που έγινε τότε δεν ήταν ούτε τυχαίο, ούτε παροδικό.
Αποδείχθηκε περίτρανα όλο το επόμενο χρονικό διάστημα μέχρι και σήμερα και θα συνεχίσει να αποδεικνύεται και ακολούθως. Και ότι ευχόμαστε να μην ξαναζήσουμε, δυστυχώς το ξαναζήσαμε και το ζούμε ξανά και ξανά, με την εναλλαγή των περιοχών που καίγονται, των δασών που αισθητά περιορίζονται και των περιουσιών που αφανίζονται.
Συνειδητοποιούμε κάθε φορά με οδυνηρές επιπτώσεις ότι δεν προλάβαμε την κλιματική αλλαγή που από τότε μας προειδοποιούσε με βίαιο και μοιραίο τρόπο.
Τα «καμπανάκια» χτυπούσαν διαδοχικά και το 2007 καθώς οι φονικές πυρκαγιές αν και επικεντρώθηκαν ως μείζον θέμα στην περιοχή μας, δεν αφορούσαν μόνο την Ηλεία.
Ένα μήνα νωρίτερα από την 24η Αυγούστου είχε ξεκινήσει η μεγάλη φωτιά του Αιγίου στην γειτονική μας Αχαΐα αφήνοντας πίσω μόνο στάχτες κυρίως στα Καλάβρυτα και στο Διακοπτό αλλά και τρεις νεκρούς έναν άνδρα και δύο γυναίκες.
Πριν από το περιστατικό αυτό είχε ξεσπάσει η πυρκαγιά στην Πάρνηθα που είχε ως αφετηρία τα Δερβενοχώρια.
Πυλώνας της ΔΕΗ είπαν ότι ήταν η αιτία για την οικολογική καταστροφή και επαναλήφθηκε στα επόμενα χρόνια.
Το ίδιο έτος και πριν την Ηλεία, την πύρινη κόλαση έζησαν και στην Πεντέλη όπου δύο πυροσβέστες τραυματίσθηκαν και πολλοί κάτοικοι από τον Διόνυσο, την Πολιτεία, το Ντράφι κατέληξαν στα Νοσοκομεία.
Οκτώ ημέρες μετά η επιπολαιότητα μιας ηλικιωμένης γυναίκας και μια συσκευή υγραερίου που βρήκανε «σύμμαχο» τον δυνατό αέρα, έφεραν τον όλεθρο στη Ζαχάρω και την ευρύτερη περιοχή.
Κανείς δεν μπορούσε να το φανταστεί…
Τα Κρέστενα, ο Καϊάφας, η Ανδρίτσαινα, ο Γρύλλος, το Βρεστό, το Νεοχώρι, η Καλλιθέα, το Σαμικό, η Πλατιάνα, το Κλινδιά, το Μουζάκι, το Φανάρι, η Μάκιστος και η Αρτέμιδα με τους πολλούς νεκρούς, ακόμη και η Ολυμπία, επλήγησαν ανεπανόρθωτα ενώ μόλις την τελευταία στιγμή απετράπη ο κίνδυνος καταστροφής του αρχαιολογικού χώρου, όχι όμως και του Κρόνιου Λόφου.
Ένας πρώτος απολογισμός της συμφοράς μέσα σε ένα θρήνο για τον χαμό 49 και πλέον Ηλείων που συγκλόνισε ο θάνατος τους όλο τον κόσμο, κατέγραψε 6.000 αστέγους, 1.500 σπίτια παραδομένα στις φλόγες, πάνω από 60.000 ζώα που κάηκαν και σχεδόν 4,5 εκατομ. ελαιόδεντρα που έγινα στάχτη.
Στο επόμενο τριήμερο και ενώ η φωτιά εξελισσόταν ακόμη στην Ηλεία, μεγάλες πυρκαγιές που γίνονται και αυτές τραγικές εκδηλώνονται στην Μεγαλόπολη της Αρκαδίας με επτά νεκρούς, στην Αρεόπολη της Λακωνίας με έξι νεκρούς, στο Αλιβέρι της Εύβοιας με επίσης έξι νεκρούς, στην Κορινθία, στη Φθιώτιδα και πάλι στην Αχαΐα και τέλος στον Υμηττό.
Έτσι έμεινε το καλοκαίρι του 2007 ως «το καλοκαίρι που κάηκε η Ελλάδα» ή ως «το καλοκαίρι της ανείπωτης τραγωδίας στην Ηλεία».
