Η Ηλεία – αυτός ο πανέμορφος νομός – δεν έφτασε στο σημερινό του χάλι από ατυχία, ούτε από κάποια μεταφυσική κατάρα. Έφτασε εκεί επειδή επί...
Η Ηλεία – αυτός ο πανέμορφος νομός – δεν έφτασε στο σημερινό του χάλι από ατυχία, ούτε από κάποια μεταφυσική κατάρα. Έφτασε εκεί επειδή επί πολλά χρόνια υπηρετείται από ένα πολιτικό και θεσμικό προσωπικό που αποδείχθηκε κατώτερο των περιστάσεων, επικίνδυνα αμελητέο και τραγικά κατώτερο της ιστορίας και των δυνατοτήτων αυτού του τόπου.
Από τους βουλευτές όλων των κομμάτων μέχρι τους περιφερειακούς παράγοντες, τους δημάρχους, το επιμελητήριο και τους τοπικούς φορείς, το σύστημα εξουσίας στην Ηλεία διακρίθηκε για ένα και μόνο πράγμα: την απόλυτη ανεπάρκεια.
Πολιτικοί της φωτογραφίας και των δημοσίων σχέσεων
Όσοι εκλέγονται για να εκπροσωπούν τον νομό στα κέντρα αποφάσεων, περιορίστηκαν στον ρόλο του θεατή και του τοπικού κομματικού μηχανισμού. Πολιτικοί όλων των αποχρώσεων, που θυμούνται τον τόπο μόνο στις κηδείες, τα πανηγύρια και τις παραμονές των εκλογών. Ιδιαίτερα για το τελευταίο, είναι η περίοδος των μεγάλων υποσχέσεων, των ανεκπλήρωτων ελπίδων που τρέφουν στο λαό.
Άνθρωποι χωρίς όραμα, χωρίς διεκδικητικότητα, που το μόνο που καταφέρνουν είναι να ανταλλάσσουν χειραψίες με το μόνιμο και άκρως εκπαιδευμένο ξύλινο χαμόγελό τους, να βγάζουν δελτία τύπου γεμάτα «θα» και «κατόπιν ενεργειών μου» και να φωτογραφίζονται πάνω σε μισοτελειωμένα έργα ή καμένες εκτάσεις.
Η πολιτική εκπροσώπηση της Ηλείας υπήρξε διαχρονικά φοβική, υποτελής στις κομματικές γραμμές της Αθήνας και ανίκανη να ορθώσει ανάστημα.
Όταν άλλοι νομοί διεκδικούσαν και έπαιρναν υποδομές, πανεπιστήμια, κονδύλια και οδικά δίκτυα, οι εκπρόσωποι της Ηλείας αρκούνταν σε ψίχουλα, δικαιολογίες και αλληλοκατηγορίες.
Για παράδειγμα, ίσως οι παλιότεροι να θυμούνται πώς όταν κατασκευάστηκε το νέο νοσοκομείο στον βούρκο της Συντριάδας, η «μάχη» μεταξύ των βουλευτών της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ ήταν αν αυτό θα ονομαστεί «Κωνσταντίνος Καραμανλής» ή «Ανδρέας Παπανδρέου», τη στιγμή που στο νοσηλευτικό ίδρυμα δεν υπήρχε ούτε λαβίδα.
Ένα άλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα, την εποχή που ήμουν στην τηλεόραση, ήταν η απίστευτη κόντρα που δημιουργήθηκε μεταξύ δύο βουλευτών του ίδιου κόμματος για το Φράγμα Πηνειού. Θα μπορούσα να γράψω πολλά – πάρα πολλά τέτοια παραδείγματα, τα οποία έζησα από κοντά.
Τοπική Αυτοδιοίκηση και Φορείς: Διαχειριστές της μιζέριας
Η ευθύνη όμως δεν σταματά στο Κοινοβούλιο. Κατεβαίνει απευθείας στην Περιφέρεια, τους Δήμους και τους παραγωγικούς φορείς του νομού. Δήμαρχοι και δημοτικοί σύμβουλοι που εγκλωβίστηκαν σε μικροπολιτικά συμφέροντα, ρουσφέτια και αναθέσεις, ανίκανοι να σχεδιάσουν την επόμενη ημέρα. Φορείς που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν την επιχειρηματικότητα, τον αγροτικό κόσμο και την ανάπτυξη, αλλά στην πραγματικότητα λειτουργούν ως σφραγίδες αδράνειας και δημοσίων σχέσεων.
Αντί για ένα ενιαίο, επιθετικό μέτωπο διεκδίκησης, η Ηλεία εισέπραξε κατακερματισμό, τοπικιστικές διαμάχες μεταξύ πόλεων και παιδιάστικες αψιμαχίες για το «ποιος θα έχει το πάνω χέρι».
Το αποτέλεσμα; Ένας τόπος-φάντασμα, όπου οι υποδομές καταρρέουν, ο αγροτικός τομέας εγκαταλείπεται αβοήθητος και ο τουρισμός παραμένει καθηλωμένος σε μοντέλα περασμένων δεκαετιών, παρά το ανεπανάληπτο φυσικό και ιστορικό κεφάλαιο της περιοχής.
Η ώρα της κάλπης και το τέλος της ανοχής
Οι εκλογές πλησιάζουν και τα γνώριμα προσωπεία θα φορέσουν ξανά το κοστούμι του «σωτήρα». Θα τάξουν πάλι δρόμους που δεν τελειώνουν ποτέ, σχολές που έκλεισαν και δεν θα ξανανοίξουν και ανάπτυξη που βλέπουν μόνο στα δικά τους φυλλάδια.
Η Ηλεία δεν χρειάζεται άλλους επαγγελματίες κολακευτές ούτε παράγοντες που ζουν από την πολιτική τους επιβίωση. Αν οι πολίτες συνεχίσουν να επιβραβεύουν τους αρχιτέκτονες της παρακμής τους, θα είναι συνένοχοι στο έγκλημα.
Η κάλπη δεν είναι μια διαδικασία επιβεβαίωσης συγγενικών και κομματικών δεσμών, αλλά ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Όσοι διαχειρίστηκαν τις τύχες αυτού του νομού και τον έστειλαν στα τάρταρα, πρέπει να λάβουν την απάντησή τους – αυτή που τους αξίζει: την οριστική τους απόσυρση.
