Παρά τον σπάνιο φυσικό, παραγωγικό και πολιτιστικό της πλούτο, η Ηλεία παραμένει στο περιθώριο λόγω της εγκληματικής αδιαφορίας του κράτ...
"Ενδείξεις-Αποδείξεις"
Η ΗΛΕΙΑ διαθέτει έναν φυσικό, παραγωγικό και πολιτιστικό πλούτο που θα ζήλευε ολόκληρη η Ευρώπη: από τις ατέλειωτες χρυσές αμμουδιές της Κουρούτας και τα ιαματικά νερά του Καϊάφα, μέχρι τη σπάνια Φολόη, τον παραγωγικό κάμπο και τη βαριά, παγκόσμια κληρονομιά της Αρχαίας Ολυμπίας. Πρόκειται για έναν ευλογημένο τόπο που, υπό κανονικές συνθήκες, θα έπρεπε να αποτελεί διεθνές πρότυπο αειφόρου ανάπτυξης, αγροτικής καινοτομίας, πολιτισμού και τοπικής ευημερίας.
ΔΥΣΤΥΧΩΣ, όμως, η σχέση του κεντρικού κράτους με τον νομό είναι αμιγώς... εποχική και τραγικά κυνική. Για το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου, η Ηλεία αφήνεται σχεδόν στην τύχη της, με ανύπαρκτες υποδομές, υποστελεχωμένες δημόσιες υπηρεσίες, διαρκή υποβάθμιση της υγείας και της παιδείας, αλλά και μια παντελή απουσία σοβαρού, μακροπρόθεσμου σχεδιασμού. Η πολιτεία θυμάται τον νομό μόνο περιστασιακά: είτε σε προεκλογικές φιέστες για να τάξει μεγάλα έργα που λιμνάζουν επί δεκαετίες, είτε κατόπιν εορτής, όταν κάποια έκτακτη κρίση ή φυσική καταστροφή γεμίζει τα κεντρικά δελτία ειδήσεων με δραματικές εικόνες.
ΤΟΤΕ ΜΟΝΟ καταφθάνουν εσπευσμένα οι κυβερνητικοί παράγοντες για τις απαραίτητες τηλεοπτικές δηλώσεις συμπόνιας, υποσχόμενοι «ταχεία ανάπτυξη» και «γενναία οικονομική στήριξη». Όλα αυτά, φυσικά, πριν μαζέψουν ξανά τις κάμερες και αφήσουν τους κατοίκους απολύτως μόνους τους να μετρούν χαμένες ευκαιρίες, οικονομικό αδιέξοδο, μαρασμό της τοπικής παραγωγής και διαψευσμένες ελπίδες. Παρακολουθούμε συνεχώς το ίδιο έργο, όπου οι υποσχέσεις εξαφανίζονται αμέσως μόλις σβήσουν τα φώτα της δημοσιότητας.
ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ, όμως, δεν εντοπίζεται αποκλειστικά στην κεντρική εξουσία των Αθηνών. Είναι εξίσου παρόν και στην τοπική ηγεσία, η οποία συχνά αρκείται στον ρόλο του απλού θεατή ή του διαχειριστή εκτάκτων κονδυλίων κατόπιν εορτής. Η προστασία του ορεινού μας όγκου, η ουσιαστική στήριξη των αγροτών, η ενίσχυση των νοσοκομείων και η ανένδοτη διεκδίκηση σύγχρονων υποδομών δεν είναι ζήτημα ευκαιριακής διαχείρισης, αλλά μόνιμης αναπτυξιακής στρατηγικής. Χωρίς διεκδικητικότητα, χωρίς σοβαρούς καθαρισμούς, χωρίς ασφαλείς δρόμους και χωρίς συνεχή, καθημερινή πίεση για μόνιμες δομές, η Ηλεία θα παραμένει διαρκώς στο περιθώριο.
ΟΣΟ ΚΟΙΤΑΜΕ στον καθρέπτη και ανεχόμαστε τη στασιμότητα, τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει. Η Ηλεία δεν χρειάζεται άλλους ευγενείς «σωτήρες» με ακριβά κοστούμια που καταφθάνουν ευκαιριακά για μια φωτογραφία. Χρειάζεται ενεργούς πολίτες και διεκδικητικούς εκπροσώπους που απαιτούν πρόληψη, υποδομές, διαφάνεια, δικαιοσύνη και σεβασμό 365 ημέρες το χρόνο.
___________________________
«Υπάρχουν αλήθειες που βολεύουν και αλήθειες που ενοχλούν. Στη Δυτική Ελλάδα και περισσότερο στην Ηλεία έχουμε χορτάσει από τις πρώτες και διψάμε για τις δεύτερες. Όταν οι υποσχέσεις γίνονται σύννεφο και τα προβλήματα παραμένουν μόνιμοι κάτοικοι του τόπου μας, κάποιος πρέπει να βάζει κάτω τα δεδομένα, χωρίς φίλτρα και πολιτικές προστασίας.»
«Αναζητώντας τις ενδείξεις του ποιοι είμαστε και τις αποδείξεις γι' αυτά που αξίζει να διεκδικήσουμε».
