Την ώρα που σε όλη την υπόλοιπη Ελλάδα δήμοι δίνουν καθημερινές μάχες για να απορροφήσουν κονδύλια, να εκσυγχρονίσουν τις υποδομές τους...
Την ώρα που σε όλη την υπόλοιπη Ελλάδα δήμοι δίνουν καθημερινές μάχες για να απορροφήσουν κονδύλια, να εκσυγχρονίσουν τις υποδομές τους και να κρατήσουν τη νεολαία στον τόπο τους, στην Ηλεία παρακολουθούμε ένα ατελείωτο, φθηνό θέατρο παραλόγου.
Εδώ, δήμαρχοι και λοιποί αιρετοί δεν παλεύουν για το μέλλον του νομού. Παλεύουν για το ποιος θα βγάλει την καλύτερη φωτογραφία, ποιος θα βάλει το πιο «πετυχημένο» φίλτρο και ποιος θα εμφανιστεί πιο «όμορφος» και αψεγάδιαστος στο Facebook.
Έχουν μετατρέψει την τοπική αυτοδιοίκηση σε μια προσωπική έκθεση φωτογραφίας.
Δελτία Τύπου για το τίποτα, χαμόγελα σε εκδηλώσεις, χειραψίες σε πανηγύρια και αναρτήσεις αυτοθαυμασμού, την ίδια ώρα που η καθημερινότητα των πολιτών καταρρέει. Δρόμοι και πλατείες στο έλεος του Θεού, ο αγροτικός κόσμος να εκπέμπει SOS και η ανάπτυξη να παραμένει μια λέξη άγνωστη για όλους.
Η συνενοχή των ΜΜΕ: «Χορηγοί» της εικονικής πραγματικότητας
Σε αυτό το σκηνικό της απόλυτης παρακμής, καθοριστικό ρόλο παίζει και η στάση ορισμένων τοπικών Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Αντί να ασκούν αυστηρό, ανεξάρτητο έλεγχο στην εξουσία, να αποκαλύπτουν την απραξία και να δίνουν φωνή στα προβλήματα των πολιτών, μετατρέπονται συχνά σε γραφεία Δημοσίων Σχέσεων των εκάστοτε δημάρχων.
Έναντι διαφημιστικών κονδυλίων, χορηγιών και απευθείας αναθέσεων, «ωραιοποιούν» το τίποτα. Αναπαράγουν αμαχητί τα δελτία Τύπου, λιβανίζουν το ανύπαρκτο έργο, εξαφανίζουν την κριτική και προσφέρουν απλόχερα βήμα προβολής στους τοπικούς «άρχοντες».
Ποιο τοπικό ΜΜΕ έγραψε ποτέ κάτι ουσιαστικό εναντίον κάποιου δημάρχου; Η απάντηση είναι θλιβερή.
Έχουμε γεμίσει από Μέσα που απλώς αναδημοσιεύουν αυτούσια τα δελτία Τύπου, αποκρύπτοντας ουσιαστικά την αλήθεια από τους δημότες. Άραγε, είναι τυχαίος ο κατήφορος της αναγνωσιμότητας και της τηλεθέασής τους; Ο κόσμος καταλαβαίνει –ελπίζω–, αηδιάζει με το λιβάνισμα και τους γυρίζει την πλάτη.
Η πραγματική πληγή του τόπου
Συχνά καταφερόμαστε εναντίον των βουλευτών – και όχι άδικα τις περισσότερες φορές. Όμως, ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους: Τι μπορεί να κάνει ένας βουλευτής όταν βλέπει ότι η μεγάλη πληγή του νομού είναι η αδράνεια, η ανικανότητα και η προχειρότητα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης; Πώς μπορούν να συνεννοηθούν μαζί τους για να προωθήσουν στην κεντρική σκηνή ουσιώδη προβλήματα;
Η συναισθηματική συνενοχή των πολιτών
Όμως η τραγωδία δεν σταματά στους διοικούντες. Η μεγαλύτερη ευθύνη βαραίνει τους ίδιους τους πολίτες. Γιατί αυτοί είναι που επιβραβεύουν το «τίποτα». Αυτοί είναι που ξανά και ξανά εμπιστεύονται ανθρώπους που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η καρέκλα τους.
Αυτοδιοικητικούς που εξειδικεύονται στο να παραμυθιάζουν την κοινωνία με «μεγαλεπήβολα σχέδια» και φανταχτερές υποσχέσεις, τις οποίες γνωρίζουν εκ των προτέρων ότι δεν θα υλοποιήσουν ποτέ.
Όταν ο πολίτης αρκείται σε ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη, σε μια εξυπηρέτηση της κακιάς ώρας ή στα καθρεφτάκια που πουλάνε οι τοπικοί «άρχοντες», τότε γίνεται συνένοχος στο έγκλημα κατά του ίδιου του εαυτού του και των παιδιών του. Όταν η κάλπη δεν τιμωρεί την απραξία αλλά την επιβραβεύει, δίνει το πράσινο φως σε κάθε ανίκανο να διαχειρίζεται τις τύχες του τόπου.
Οι όψιμοι σωτήρες της τελευταίας στιγμής
Μέσα σε αυτό το μπάχαλο, εμφανίζονται κάποιοι οι οποίοι θέλουν να εκφράσουν το «νέο» και το «άφθαρτο». Άνθρωποι που ξαφνικά θυμήθηκαν να φορέσουν το κοστούμι του «αναμορφωτή», αλλά όλα τα προηγούμενα χρόνια ακολουθούσαν πειθήνια το παλιό και φθαρμένο σύστημα. Χειροκροτούσαν τις ίδιες αποτυχημένες πολιτικές, κάλυπταν την ίδια αδράνεια και στήριζαν το ίδιο κατεστημένο, μέχρι τη στιγμή που αποφάσισαν να διεκδικήσουν κι αυτοί μερίδιο στην εξουσία.
Το να αλλάζεις προσωπείο δεν σε κάνει αυτόματα «νέο»· σε κάνει απλώς έναν ακόμα παίκτη του ίδιου παλιού παιχνιδιού.
Το «παζάρι» της αναμονής και η Αυτοδιοίκηση ως «σανίδα σωτηρίας»
Όλο αυτό το σύστημα βρίσκεται τώρα σε μια ιδιότυπη περίοδο αναμονής. Όλοι τα έχουν βάλει στον «πάγο» και περιμένουν τις εθνικές εκλογές για να δουν πώς θα διαμορφωθεί ο πολιτικός χάρτης. Γιατί; Διότι έχουμε δει το ίδιο έργο να παίζεται ξανά και ξανά: υποψήφιοι βουλευτές που αποτυγχάνουν στην κεντρική πολιτική σκηνή, βλέπουν ξαφνικά την Τοπική Αυτοδιοίκηση ως τη μοναδική τους «σανίδα πολιτικής επιβίωσης». Αντί ο δήμος να είναι πεδίο προσφοράς και οράματος, καταντά το «αποκούμπι» των αποτυχόντων της κεντρικής πολιτικής, που θυμούνται την τοπική κοινωνία όταν ξεμείνουν από βουλευτικά έδρανα.
Η ανάγκη για πραγματική ρήξη
Χρειάζεται τώρα μια θεαματική αλλαγή ρότας. Είναι επιτακτική ανάγκη να βγουν μπροστά πραγματικά νέοι άνθρωποι –όχι απαραίτητα μόνο ηλικιακά, αλλά μυαλά με φρέσκιες ιδέες, που θα έχουν αληθινή όρεξη για δουλειά και δεν θα βλέπουν τον δήμο σαν όχημα προσωπικής τους προβολής ή πολιτικό καταφύγιο. Άνθρωποι που δεν θα ενδιαφέρονται για το πολιτικό κόστος, έτοιμοι να συγκρουστούν, να χτυπήσουν αλύπητα το κατεστημένο που κρατά τον τόπο αιχμάλωτο στη μίζερη στασιμότητά του.
Άραγε, υπάρχουν;
Τέλμα ή αφύπνιση;
Αρκετά με τους «παράγοντες» των social media, τους επαγγελματίες της καρέκλας, τα παπαγαλάκια τους, τους όψιμους σωτήρες και τους γυρολόγους της πολιτικής επιβίωσης. Η Ηλεία δεν χρειάζεται μοντέλα για το Facebook, ούτε πληρωμένα λιβανιστήρια, ούτε αποτυχημένους πολιτευτές που ψάχνουν «στέγη».
Χρειάζεται δημάρχους με όραμα, τσαγανό και διάθεση για δουλειά.
Μα πάνω απ’ όλα χρειάζεται πολίτες που θα σταματήσουν να καταπίνουν τα παραμύθια.
Όσο η εικόνα μπαίνει πάνω από την ουσία, η ψήφος χαρίζεται χωρίς απαίτηση για έργο και το κατεστημένο μένει στο απυρόβλητο, η Ηλεία θα παραμένει αιώνιος ουραγός.
Κι αυτό δεν είναι απλώς αποτυχία της αυτοδιοίκησης – είναι η συλλογική ήττα των πολιτών.
