Το δίλημμα των νέων αυτοδιοικητικών εκλογών του 2028! του Θανάση Παπαμιχαήλ Κάθε φορά που πλησιάζουν αυτοδιοικητικές εκλογές, επανέρχ...
του Θανάση Παπαμιχαήλ
Κάθε φορά που πλησιάζουν αυτοδιοικητικές εκλογές,
επανέρχεται το ίδιο ερώτημα. Ψηφίζουμε ονόματα ή
ψηφίζουμε σχέδια; Η απάντηση, στην ελληνική πραγματικότητα είναι γνωστή εδώ και δεκαετίες: ψηφίζουμε πρόσωπα, ιδιαίτερα γνωστά από την τηλεόραση, τον
αθλητισμό, τις κοσμικές στήλες. Η ψηφίζουμε τον δήμαρχο που ξέρουμε, τον υποψήφιο που μας χαιρέτησε
στην πλατεία, το όνομα που είναι γνωστό στη γειτονιά.
Το πρόγραμμα, συχνά, διαβάζεται μετά τις εκλογές, αν
διαβαστεί ποτέ.
Ο νέος Εκλογικός Κώδικας Αυτοδιοίκησης, με το κατώφλι του 42%+1 στον πρώτο γύρο, την κατάργηση του
δεύτερου γύρου και την εναλλακτική ψήφο αλλάζει
τους κανόνες του παιχνιδιού χωρίς να αλλάζει αναγκαστικά και τη νοοτροπία. Χωρίς δεύτερο γύρο, ο εκλογέας δεν έχει την πολυτέλεια να «διορθώσει» επιλογή
στη δεύτερη Κυριακή. Η πρώτη κρίση γίνεται η μόνη κρίση.
Αυτό, θεωρητικά, αναβαθμίζει την ανάγκη για
σαφές, τεκμηριωμένο πρόγραμμα από την πρώτη στιγμή γιατί δεν θα υπάρχει δεύτερη ευκαιρία
σύγκρισης.
Στην πράξη, όμως, το ερώτημα παραμένει
ανοιχτό, αν θα κυριαρχήσει η εναλλαγή προσώπων «φύγε εσύ, έλα εσύ» ή θα ωριμάσουμε ως εκλογικό σώμα
ώστε να κρίνουμε συνδυασμούς με βάση αυτό που προτείνουν για τον δήμο μας;
Η αλήθεια είναι πως το δίλημμα είναι ψευδές, αν το δούμε ως «είτε-είτε». Κανένας υποψήφιος δεν κερδίζει μόνο με πρόγραμμα χωρίς αξιοπιστία προσώπου και κανένα πρόσωπο δεν ψηφίζεται σήμερα χωρίς ένα ελάχιστο
αφήγημα για το τι θα κάνει.
Το ζητούμενο δεν είναι να
εξαφανιστεί το πρόσωπο, είναι αδύνατο, και άλλωστε η
τοπική αυτοδιοίκηση είναι εκ φύσεως προσωποκεντρική, καθώς ο δήμαρχος είναι ορατός, προσβάσιμος, καθημερινά παρών στη ζωή του πολίτη.
Το ζητούμενο είναι το πρόσωπο να συνοδεύεται
από ουσία, όχι να την αντικαθιστά. Εδώ κρίνεται και
η ευθύνη των ίδιων των συνδυασμών.
Ένας υποψήφιος
δήμαρχος που βασίζεται αποκλειστικά στην αναγνωρισιμότητά του, χωρίς σαφές πρόγραμμα, χωρίς προτεραιότητες, χωρίς αριθμούς και χρονοδιαγράμματα εκθέτει
τον εαυτό του σε μια κρίση, πώς θα πείσει σε μια εποχή
που ο δημότης, ιδιαίτερα ο νεότερος, ζητά επιχειρήματα
και όχι μόνο πρόσωπα;
Το ερώτημα «πρόσωπα ή προγράμματα» είναι στην
ουσία ερώτημα ωριμότητας και για τους υποψηφίους και για τους δημότες. Οι δημότες θα κριθούν
από το αν θα ξεπεράσουν τη λογική της συνήθειας και θα
απαιτήσουν τεκμηρίωση.
Οι υποψήφιοι θα κριθούν από
το αν θα τολμήσουν να μιλήσουν με σχέδια και αριθμούς
και όχι μόνο με χαμόγελα.
Στις εκλογές του 2028, χωρίς δεύτερο γύρο διόρθωσης,
το κόστος μιας επιφανειακής επιλογής θα είναι μεγαλύτερο από ποτέ. Ίσως αυτή η αλλαγή στο εκλογικό σύστημα γίνει τελικά η αφορμή να αλλάξει και
η κουλτούρα της τοπικής μας πολιτικής από την
εναλλαγή προσώπων στην αντιπαράθεση ιδεών
και προγραμμάτων!
*ΕπικοινωνιολόγοςΣυγγραφέας
Οδηγών Πολιτικής
Αυτοβελτίωσης
(Σ.Ο.Π.Α.)
