"Ενδείξεις-Αποδείξεις" Η αποφυλάκιση του Ηλία Κασιδιάρη δεν αποτελεί απλώς μια ακόμα νομική είδηση στα ψιλά γράμματα των δελτίων, ...
Η αποφυλάκιση του Ηλία Κασιδιάρη δεν αποτελεί απλώς μια ακόμα νομική είδηση στα ψιλά γράμματα των δελτίων, αλλά ένα ηχηρό ταρακούνημα για το πολιτικό σύστημα και μια βαθιά θεσμική πρόκληση για τη Δημοκρατία μας.
Ένας καταδικασμένος πρωταγωνιστής της εγκληματικής οργάνωσης της Χρυσής Αυγής, ενός μορφώματος που αιματοκύλισε την κοινωνία και τσάκισε τις θεμελιώδεις αξίες της ανθρώπινης ζωής, επιστρέφει στην κοινωνία αξιοποιώντας τα παράθυρα και τις εύκαμπτες προβλέψεις του νομοθετικού πλαισίου.
Το ζήτημα που αναδύεται δεν είναι μόνο νομικό, είναι βαθύτατα πολιτικό και ηθικό, καθώς γεννά την ασφυκτική αντίφαση για το πώς μπορεί η κοινωνία να αισθανθεί ασφαλής όταν πρόσωπα που οδήγησαν ή υπηρέτησαν την ωμή βία και τον ναζιστικό ολοκληρωτισμό επανέρχονται στο προσκήνιο. Όταν οι δικλίδες ασφαλείας του κράτους δικαίου μετατρέπονται σε εργαλεία αποφυλάκισης για εγκληματίες που δεν έχουν αποκηρύξει την ιδεολογία του μίσους, το κοινό περί δικαίου αίσθημα καταρρακώνεται πλήρως.
Η Δημοκρατία οφείλει να είναι ανεκτική, αλλά όχι αυτοκτονική, και όταν εξοπλίζει με δικαιώματα ελευθερίας εκείνους που ορκίστηκαν την κατάλυσή της, κινδυνεύει να υπογράψει η ίδια την υπονόμευσή της.
Αυτή η εξέλιξη δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να λειτουργήσει ως άλλοθι για λήθη ή εφησυχασμό, αλλά ως μια σκληρή υπενθύμιση ότι τα φαντάσματα του φασισμού δεν εξαφανίζονται ποτέ από μόνα τους και παραμονεύουν στις σκιές της κοινωνικής δυσαρέσκειας.
Η άκρα δεξιά και οι κάθε λογής μιμητές της τρέφονται από την κανονικοποίηση και την ανοχή των θεσμών, κάνοντας την επαγρύπνηση των πολιτών και την αταλάντευτη υπεράσπιση των δημοκρατικών αξιών το μοναδικό πραγματικό ανάχωμα απέναντι στην επέλασή τους.
Η κοινωνία μας δεν έχει την πολυτέλεια να ξεχνά ποιος είναι ποιος και τι εκπροσωπεί, γιατί η Δημοκρατία δεν κινδυνεύει μόνο από αυτούς που την πολεμούν ανοιχτά, αλλά και από την αδιαφορία εκείνων που θεωρούν τα κεκτημένα της δεδομένα.
Η αποφυλάκιση του Ηλία Κασιδιάρη συνοδεύτηκε από τις εικόνες της θλιβερής αποθέωσής του από τους οπαδούς του, μια σκηνή που λειτούργησε ως ωμή υπενθύμιση ότι τοξικά ναζιστικά κατάλοιπα εξακολουθούν να αναπνέουν και να οργανώνονται στο περιθώριο της κοινωνίας μας. Το γεγονός ότι κάποιοι υποδέχτηκαν έναν καταδικασμένο εγκληματία και πρωτεργάτη μιας εγκληματικής οργάνωσης σαν ήρωα αποκαλύπτει το βαθύτερο πρόβλημα, καθώς η ιδεολογία του μίσους, του φόβου και της βίας δεν φυλακίζεται πίσω από σίδερα ούτε εξαφανίζεται επειδή απλώς έκλεισε μια πόρτα κελιού.
Οι εικόνες αυτών των θυελλωδών πανηγυρισμών ξεγυμνώνουν την επικίνδυνη ανοχή και την αμνησία που θρέφουν τα ακροδεξιά μορφώματα, δείχνοντας ότι όσοι συνωστίζονται για να χειροκροτήσουν το σκοτάδι δεν βλέπουν στον Κασιδιάρη απλώς ένα πρόσωπο, αλλά την προσωποποίηση των δικών τους αποτρόπαιων απωθημένων, έτοιμων να ξαναβγούν στο φως με το πρώτο σύνθημα.
