Ο νέος χάρτης ΑΔΜΗΕ–ΔΕΔΔΗΕ για τα φωτοβολταϊκά σε αγροτική γη αποκαλύπτει ποιες περιοχές της Ελλάδας έχουν εξαντλήσει το όριο ισχύος κα...
Ο χάρτης της ενεργειακής αξιοποίησης της αγροτικής γης στην Ελλάδα αλλάζει μορφή. Με την τελευταία ανακοίνωση των ΑΔΜΗΕ και ΔΕΔΔΗΕ, τα όρια για την εγκατάσταση νέων φωτοβολταϊκών μικρής κλίμακας αποτυπώνονται με ακρίβεια, δείχνοντας πού η γη παραμένει ανοιχτή για επενδύσεις και πού οι πόρτες έχουν ήδη κλείσει. Σε ορισμένες Περιφερειακές Ενότητες το περιθώριο ισχύος έχει μηδενιστεί, σηματοδοτώντας ένα κομβικό σημείο για την ισορροπία ανάμεσα στην ενεργειακή μετάβαση και την προστασία της παραγωγικής γης.
Το νέο πλαίσιο δεν αλλάζει μόνο τους αριθμούς· αναδιατάσσει και τον ίδιο τον χάρτη των ευκαιριών για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας στην ελληνική ύπαιθρο.
Ωστόσο, το «πάγωμα» δεν ισχύει οριζόντια. Εξαιρούνται οι περιπτώσεις όπου οι εγκαταστάσεις χωροθετούνται σε εκτάσεις που δεν έχουν χαρακτηριστεί ως υψηλής παραγωγικότητας ή καλύπτονται από νόμιμες εξαιρέσεις. Έτσι, παρά την αυστηροποίηση, διατηρούνται δίαυλοι για έργα που εντάσσονται σε ειδικές κατηγορίες γης.
Ο επικαιροποιημένος πίνακας που έδωσαν στη δημοσιότητα οι διαχειριστές δείχνει καθαρά τα «στενά» και τα «πλατιά» περιθώρια σε όλη τη χώρα. Η Αττική βρίσκεται πλέον σχεδόν στο όριο, με μόλις 58 MW στα νησιά και 44 MW στη Δυτική Αττική, ενώ σε τμήμα της δεν υπάρχει πλέον κανένα διαθέσιμο περιθώριο. Παρόμοια εικόνα παρουσιάζεται στην Ήπειρο, όπου η Θεσπρωτία διαθέτει μόλις 18 MW και η Πρέβεζα 23 MW. Σε ακραίες περιπτώσεις, όπως στα Ιωάννινα, το περιθώριο έχει μηδενιστεί πλήρως.
Η πολιτική αυτή εντάσσεται στη διαρκή προσπάθεια εξισορρόπησης της διείσδυσης των ΑΠΕ με τη σταθερότητα και την επάρκεια του δικτύου, αλλά και στη διαφύλαξη της αγροτικής γης υψηλής παραγωγικότητας, η οποία θεωρείται στρατηγικός πόρος για την επισιτιστική ασφάλεια. Το γεγονός ότι ορισμένες περιοχές έχουν φτάσει στο σημείο μηδενικού περιθωρίου αποτελεί σαφές μήνυμα ότι η χωροταξική και ενεργειακή πολιτική οφείλει να κινηθεί με προγραμματισμό και στόχευση, αποφεύγοντας τόσο την υπερσυγκέντρωση έργων όσο και την υπανάπτυξη σε δυναμικές αλλά ανεκμετάλλευτες περιοχές.
Οι επόμενοι μήνες θα δείξουν αν οι αναθεωρήσεις και οι τεχνικές παρεμβάσεις στο δίκτυο μπορούν να επαναφέρουν ισορροπία μεταξύ επενδυτικού ενδιαφέροντος, αγροτικής προστασίας και ενεργειακής μετάβασης.
