Το τελευταίο 48ωρο παρακολουθούμε στην Ηλεία μια υπερβολική πολιτική και κοινωνική αντιπαράθεση με αφορμή μια ατυχή έκφραση που χρησιμοπ...
Ναι, η διατύπωση ήταν λανθασμένη.
Ναι, δεν θα έπρεπε να είχε ειπωθεί.
Όμως το ίδιο το πρόσωπο που την εξέφρασε αναγνώρισε το σφάλμα του και την επόμενη κιόλας ημέρα ζήτησε δημόσια συγγνώμη μέσω των κοινωνικών δικτύων.
Παρ' όλα αυτά, κάποιοι επιμένουν να τον καταδικάζουν χωρίς καμία διάθεση κατανόησης ή συγχώρεσης. Και γεννάται εύλογα το ερώτημα: είναι πράγματι το λάθος που τους ενοχλεί ή μήπως η πολιτική του ταυτότητα;
Γιατί δεν είναι λίγοι εκείνοι που φαίνεται να αντιμετωπίζουν το περιστατικό περισσότερο ως ευκαιρία πολιτικής επίθεσης παρά ως ένα ανθρώπινο ολίσθημα.
Κανείς δεν είναι αλάνθαστος. Όλοι έχουμε πει κάποια στιγμή μια κουβέντα που μετανιώσαμε. Όλοι έχουμε βρεθεί αντιμέτωποι με στιγμές που θα θέλαμε να πάρουμε πίσω. Η ουσία βρίσκεται στο αν κάποιος αναλαμβάνει την ευθύνη των πράξεών του. Και στην προκειμένη περίπτωση αυτό ακριβώς συνέβη.
Ο Βασίλης Γιαννόπουλος έχει διαγράψει μια μακρά πορεία στην αυτοδιοίκηση και την πολιτική ζωή της Ηλείας. Ακόμη και όσοι διαφωνούν πολιτικά μαζί του αναγνωρίζουν ότι πρόκειται για έναν άνθρωπο χαμηλών τόνων, σοβαρό στη δημόσια παρουσία του και αποτελεσματικό στην άσκηση των καθηκόντων του. Μια άστοχη φράση δεν μπορεί να ακυρώσει χρόνια παρουσίας και προσφοράς.
Δυστυχώς, στην εποχή της εύκολης καταδίκης και της δημόσιας διαπόμπευσης, η συγγνώμη συχνά δεν αρκεί. Για ορισμένους, η συγχώρεση δεν αποτελεί επιλογή όταν απέναντί τους βρίσκεται ένας πολιτικός αντίπαλος. Όμως η δημοκρατία, η πολιτική ωριμότητα και η στοιχειώδης δικαιοσύνη απαιτούν να κρίνουμε τους ανθρώπους συνολικά και όχι αποκλειστικά από ένα λάθος της στιγμής.
Οι πραγματικοί ηθικολόγοι δεν αναζητούν ευκαιρίες για δημόσιους λιθοβολισμούς. Αναγνωρίζουν τα λάθη, απαιτούν την ανάληψη ευθύνης και, όταν αυτή υπάρχει, προχωρούν παρακάτω. Όλα τα υπόλοιπα μοιάζουν περισσότερο με πολιτική εκμετάλλευση παρά με υπεράσπιση της ηθικής.
Οι πρόθυμοι δικαστές της δημόσιας ζωής ας θυμηθούν ότι δεν υπάρχουν αναμάρτητοι. Και αν κάποιοι θεωρούν πως έχουν το δικαίωμα να υψώνουν το δάχτυλο της καταδίκης, ας αναρωτηθούν πρώτα αν οι ίδιοι μπορούν να σταθούν απέναντι στη γνωστή προτροπή: "Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω".
