Δεκαπέντε χρόνια χωρίς τρένο δεν είναι αμέλεια. Είναι σχέδιο. Είναι η συνειδητή επιλογή ενός κράτους που αποφάσισε ότι η Ηλεία δεν αξίζει...
Δεκαπέντε χρόνια χωρίς τρένο δεν είναι αμέλεια. Είναι σχέδιο. Είναι η συνειδητή επιλογή ενός κράτους που αποφάσισε ότι η Ηλεία δεν αξίζει υποδομές, μόνο υποσχέσεις. Όχι σύνδεση, μόνο εξαγγελίες. Όχι ανάπτυξη, μόνο επιβίωση.
Ο σιδηρόδρομος δεν «έτυχε» να εγκαταλειφθεί. Αφέθηκε να σαπίσει για να δικαιολογηθεί η κατάργησή του. Χωρίς συντήρηση, χωρίς επενδύσεις, χωρίς όραμα. Κι όταν κατέρρευσε, το κράτος έδειξε τις ράγες και είπε: «δεν γίνεται». Λες και δεν ήταν αυτό ακριβώς που επιδίωκε.
Η απουσία του τρένου μετέτρεψε τους πολίτες σε υποχρεωτικούς χρήστες ενός οδικού δικτύου που ποτέ δεν σχεδιάστηκε για να σηκώσει αυτό το βάρος. Τους ανάγκασε να πληρώνουν περισσότερα, να κινδυνεύουν περισσότερο, να μετακινούνται χειρότερα. Και όλα αυτά βαφτίστηκαν «ρεαλισμός».
Δεκαπέντε χρόνια τώρα, η Ηλεία λειτουργεί ως ζώνη χαμηλών απαιτήσεων. Εκεί όπου μπορείς να καθυστερείς έργα χωρίς κόστος. Εκεί όπου οι μελέτες ανακυκλώνονται και οι κυβερνήσεις αλλάζουν, αλλά η απουσία μένει. Μια περιοχή σε μόνιμη αναμονή, χρήσιμη μόνο προεκλογικά.
Το τρένο δεν κόπηκε γιατί δεν το χρησιμοποιούσε ο κόσμος. Ο κόσμος έπαψε να το χρησιμοποιεί γιατί το κράτος το υποβάθμισε. Πρόκειται για την κλασική συνταγή απαξίωσης: πρώτα διαλύεις, μετά αποδεικνύεις ότι «δεν λειτουργεί».
Οι επιπτώσεις είναι μετρήσιμες: οικονομική στασιμότητα, τουριστική υστέρηση, αποκοπή από λιμάνια και κόμβους, μαζική εξάρτηση από το Ι.Χ. και τα ΚΤΕΛ.
Αλλά υπάρχει και κάτι που δεν μετριέται εύκολα: η εμπέδωση της ιδέας ότι η περιφέρεια δεν δικαιούται ισότιμη μεταχείριση.
Αυτό δεν είναι αναπτυξιακή αποτυχία. Είναι ταξική και γεωγραφική διάκριση. Είναι ένα σιωπηλό μήνυμα προς τους πολίτες: «Μείνετε εκεί που είστε και μην ζητάτε πολλά».
Το πιο επικίνδυνο, όμως, δεν είναι η απουσία του τρένου. Είναι η απουσία λογοδοσίας. Κανείς δεν πλήρωσε πολιτικό κόστος. Κανείς δεν απολογήθηκε. Κανείς δεν είπε ξεκάθαρα: «επιλέξαμε να σας αφήσουμε εκτός».
Δεκαπέντε χρόνια μετά, δεν ζητείται χάρη. Ζητείται αποκατάσταση.
Γιατί το τρένο δεν είναι τεχνικό έργο. Είναι πολιτική δήλωση.
Και η δήλωση που ακούγεται εδώ και δεκαπέντε χρόνια είναι μία:
η Ηλεία μπορεί να περιμένει. Επ’ αόριστον.
