Η ελληνική τηλεόραση μοιάζει να έχει χάσει εδώ και χρόνια την επαφή με το κοινό που ζητά περιεχόμενο ποιοτικό, δημιουργικό και ουσιαστικό....
Ταινίες και σειρές που έχουμε δει επανειλημμένα επανακυκλοφορούν χωρίς κανένα πρόσθετο στοιχείο, ενώ οι τηλεοπτικοί σταθμοί επενδύουν στην προβολή πολιτικών εκπομπών, που συχνά χαρακτηρίζονται από ένταση, έλλειψη τεκμηρίωσης και δημοσιογραφικές αδυναμίες.
Η επανάληψη και η μονοτονία δεν αφορούν μόνο τις ψυχαγωγικές εκπομπές. Πολιτικές και ενημερωτικές εκπομπές συχνά περιορίζονται σε διαρκή αντιπαράθεση, αναμετάδοση δηλώσεων και συνεντεύξεων χωρίς ανάλυση και ουσιαστικό σχολιασμό. Ο θεατής βλέπει την ίδια συζήτηση να επαναλαμβάνεται σε διαφορετικά κανάλια, χωρίς νέα στοιχεία, χωρίς βαθύτερη διερεύνηση και χωρίς δυνατότητα κατανόησης του θέματος πέρα από τον εντυπωσιακό τίτλο ή τη ρητορική των παρουσιαστών.
Αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι η σταδιακή υποβάθμιση της τηλεοπτικής εμπειρίας.
Ο θεατής χάνει τον χρόνο του σε περιεχόμενο που δεν τον εμπλουτίζει, δεν τον ψυχαγωγεί πραγματικά και δεν τον ενημερώνει αξιόπιστα. Παράλληλα, η δημιουργική παραγωγή, που θα μπορούσε να φέρει νέες σειρές, ταινίες και εκπομπές υψηλής ποιότητας, παραμελείται, καθώς τα κανάλια προτιμούν τη φθηνή και σίγουρη λύση της επανάληψης.
Η ελληνική τηλεόραση φαίνεται να ακολουθεί ένα μοντέλο που ευνοεί τη στασιμότητα και τη βραχυπρόθεσμη κερδοφορία, αντί για τη δημιουργία περιεχομένου με μακροπρόθεσμη αξία. Οι παραγωγοί και οι σταθμοί προτιμούν το εύκολο και το ήδη δοκιμασμένο, υποτιμώντας τη δύναμη της πρωτοτυπίας και της ποιότητας. Έτσι, η τηλεοπτική παραγωγή περιορίζεται σε έναν φαύλο κύκλο επαναλήψεων, όπου το πραγματικό ταλέντο και η δημιουργικότητα δεν βρίσκουν χώρο έκφρασης.
Η κατάσταση αυτή δεν επηρεάζει μόνο τους θεατές. Επηρεάζει συνολικά την πολιτιστική και κοινωνική ταυτότητα, καθώς η τηλεόραση αποτελεί ακόμα έναν σημαντικό παράγοντα διαμόρφωσης γνώμης, συζήτησης και αισθητικής. Όταν κυριαρχούν τα ίδια πρόσωπα, οι ίδιες ιστορίες και οι ίδιες αντιπαραθέσεις, η κοινωνία χάνει την ποικιλία των ιδεών και την πλούσια πολιτιστική παραγωγή που θα μπορούσε να προκύψει από αυθεντικές δημιουργίες.
Η λύση δεν είναι απλή, αλλά είναι σαφής: η ελληνική τηλεόραση χρειάζεται επενδύσεις σε νέα σενάρια, πρωτότυπες παραγωγές και ποιοτικές ενημερωτικές εκπομπές. Απαιτείται αλλαγή στρατηγικής, που θα βάλει στο επίκεντρο τον θεατή και όχι τα κέρδη από τη φθηνή ανακύκλωση περιεχομένου. Χρειάζεται να επανέλθει η αίσθηση ότι η τηλεόραση μπορεί να ψυχαγωγεί, να ενημερώνει και να εμπλουτίζει τη σκέψη, αντί να λειτουργεί ως μηχανή επαναλήψεων και ανούσιας έντασης.
Μέχρι τότε, το ελληνικό κοινό παραμένει εγκλωβισμένο σε ένα τηλεοπτικό περιβάλλον που περισσότερο κουράζει παρά εμπνέει, που περισσότερο εθίζει παρά μορφώνει, και που πιο πολύ ανακυκλώνει παρά δημιουργεί. Η αλλαγή δεν είναι μόνο αναγκαία – είναι επιτακτική για να επιστρέψει η τηλεόραση στον ρόλο της ως μέσο ουσιαστικής επικοινωνίας και ψυχαγωγίας.
