Άλλη μια μέρα που η Αρχαία Ήλιδα πνίγεται. Κυριολεκτικά και θεσμικά.

Άλλη μια μέρα που ο αρχαιολογικός χώρος της Ήλιδας παραμένει πλημμυρισμένος.  Όχι από την οργή των θεών –αυτοί, αν υπήρχαν, θα είχαν ήδη ν...

Άλλη μια μέρα που ο αρχαιολογικός χώρος της Ήλιδας παραμένει πλημμυρισμένος. 

Όχι από την οργή των θεών –αυτοί, αν υπήρχαν, θα είχαν ήδη ντραπεί– αλλά από την αδιαφορία των ανθρώπων. Από μια διοίκηση που θυμάται την πολιτιστική κληρονομιά μόνο σε επετείους, σε δελτία Τύπου και σε φωτογραφίες με φόντο κίονες. 

Η Ήλιδα, η πόλη που γέννησε και οργάνωσε τους Ολυμπιακούς Αγώνες, που αποτέλεσε θεσμικό και πνευματικό πυλώνα του αρχαίου κόσμου, σήμερα αντιμετωπίζεται σαν ένα ενοχλητικό οικόπεδο με νερά. Ένα πρόβλημα που «θα το δούμε», «θα το μελετήσουμε», «θα ενταχθεί σε πρόγραμμα». Μόνο που το νερό δεν περιμένει προγράμματα. Το νερό διαβρώνει, σαπίζει, εξαφανίζει. 

Κάθε μέρα πλημμύρας δεν είναι απλώς μια εικόνα ντροπής. Είναι μια σιωπηλή καταστροφή. Τα χώματα μετακινούνται, τα κατάλοιπα αλλοιώνονται, η ιστορία διαλύεται λίγο λίγο – όπως ακριβώς και η συλλογική μας μνήμη. Και κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν γνώριζε. 

Το πρόβλημα είναι καταγεγραμμένο, επαναλαμβανόμενο. Άρα δεν μιλάμε για αμέλεια. Μιλάμε για επιλογή. Γιατί όταν ένα μνημείο παγκόσμιας σημασίας αφήνεται να πνίγεται, αυτό που πνίγεται μαζί του είναι η ίδια η έννοια του πολιτισμού ως δημόσιου αγαθού. Είναι η αντίληψη ότι η Ιστορία δεν είναι βάρος αλλά ευθύνη. Ότι δεν είναι μουσειακό ντεκόρ, αλλά ζωντανή παρακαταθήκη.

 

Πού είναι το Υπουργείο Πολιτισμού; Πού είναι η Περιφέρεια; Πού είναι οι κατά τόπους άρχοντες που κατά τα άλλα μιλούν για «ανάδειξη», «τουριστική ανάπτυξη» και «πολιτιστικό απόθεμα»; Η Ήλιδα δεν χρειάζεται άλλες λέξεις. Χρειάζεται έργα αποστράγγισης, σοβαρές υποδομές, μόνιμες λύσεις. Χρειάζεται πολιτική βούληση – αυτό το σπάνιο είδος. 

Και ας σταματήσει επιτέλους αυτή η υποκρισία: δεν μπορείς να επικαλείσαι την Αρχαία Ελλάδα όταν σε βολεύει και να την εγκαταλείπεις όταν κοστίζει. Δεν μπορείς να μιλάς για «κληρονομιά» ενώ την αφήνεις να σαπίζει μέσα στα νερά. Αυτό δεν είναι αδιαφορία. Είναι πολιτισμική εγκατάλειψη.

Η Ήλιδα δεν πλημμυρίζει απλώς από βροχές. Πλημμυρίζει από τη μικρότητα ενός κράτους που δεν αντέχει το βάρος της ίδιας του της Ιστορίας. Και κάθε μέρα που περνά έτσι, δεν χάνεται μόνο χώρος. Χάνεται αξιοπρέπεια. 

Μέχρι πότε; 

Ή μήπως το επόμενο δελτίο Τύπου θα γράφει απλώς: «Η Αρχαία Ήλιδα υπήρξε»;