Όταν ακόμη και «δικοί σου» μιλούν, τότε κάτι δεν πάει καλά Υπάρχουν στιγμές που η πολιτική κριτική αποκτά άλλο βάρος. Όχι όταν προέρχε...
Υπάρχουν στιγμές που η πολιτική κριτική αποκτά άλλο βάρος.
Όχι όταν προέρχεται από αντιπάλους.
Αλλά όταν έρχεται από «μέσα».
Όταν μια εφημερίδα που πρόσκειται δυναμικά και σκληρά στη Δεξιά γράφει ξανά για τον Νεκτάριο Φαρμάκη και για το δημόσιο χρήμα που σκορπίζεται σε διαφημιστικές προβολές από την Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, [όπως η ηλεκτρονική εφημερίδα "Political", διαβάστε εδώ...], τότε το ζήτημα παύει να είναι αντιπολιτευτικό αφήγημα.
Γίνεται πολιτικό σύμπτωμα.
Και μάλιστα σοβαρό.
Ρωγμές στο εσωτερικό
Δεν είναι η πρώτη φορά. Και αυτό έχει σημασία.
Όταν η κριτική επαναλαμβάνεται από μέσα στον ίδιο ιδεολογικό χώρο, σημαίνει ότι η δυσφορία δεν είναι συγκυριακή. Είναι υπόγεια. Είναι υπαρκτή.
Γιατί όταν οι «φιλικές φωνές» αρχίζουν να μιλούν για σπατάλη, τότε η εικόνα δεν ελέγχεται πια με επικοινωνία. Δεν μακιγιάρεται με δελτία Τύπου. Δεν πνίγεται με σιωπή.
Αποκαλύπτεται.
Και αποκαλύπτει κάτι απλό:
Ότι ακόμη και μέσα στη Νέα Δημοκρατία υπάρχει αγανάκτηση και αναστάτωση.
Οι σιωπές που κάνουν θόρυβο
Βέβαια, δημόσια δεν θα το πουν όλοι.
Δεν θα μιλήσουν η Διονυσία Αυγερινοπούλου, ο Δημήτρης Αβραμόπουλος και ο Ανδρέας Νικολακόπουλος — αυτοί περί άλλων τυρβάζουν.
Δεν θα υψώσουν τόνους ούτε οι βουλευτές Μιχάλης Κατρίνης και Διονύσης Καλαματιανός, των οποίων η στάση απέναντι στην Περιφέρεια γεννά εύλογα ερωτήματα.
Και φυσικά, τα περισσότερα στελέχη της ΝΔ θα συνεχίσουν να κάνουν την πάπια.
Η σιωπή, άλλωστε, είναι διαχρονικό πολιτικό καταφύγιο.
Αλλά δεν είναι οι μόνοι.
Η σιωπή των ΜΜΕ
Ούτε βέβαια τα ΜΜΕ και τα site θα μιλήσουν.
Όχι γιατί δεν βλέπουν.
Αλλά γιατί ξέρουν.
Γιατί έχουν πάρει ποσά. Πολλά και διάφορα.
[Μόνο εμείς και ο Μάκης Νοδάρος αρνηθήκαμε, ιδιαίτερα την περίοδο που μοιραζόταν άφθονο χρήμα για τον κόβιντ].
Και όταν η ενημέρωση εξαρτάται από τη χρηματοδότηση, η αλήθεια γίνεται πολυτέλεια.
Έτσι εξηγείται η εκκωφαντική αφωνία.
Κανένα ερώτημα. Καμία έρευνα. Καμία επιμονή.
Κι ας αυτοπροβάλλονται ως «έγκυρη ενημέρωση».
Γιατί στην πραγματικότητα, για πολλούς, η ενημέρωση αρχίζει και τελειώνει στο χρήμα που παίρνουν.
Και τότε δεν έχουμε δημοσιογραφία.
Έχουμε συναλλαγή.
Η πρόκληση της μνήμης
Γιατί ο κόσμος θυμάται.
Θυμάται εικόνες, στιγμές, συμβολισμούς.
Θυμάται πίτες να κόβονται, χαμόγελα να μοιράζονται και κάμερες να γράφουν — την ώρα που η Ηλεία μετρούσε πλημμύρες, ζημιές και απόγνωση.
Και τότε το πρόβλημα παύει να είναι οικονομικό.
Γίνεται ηθικό.
Όταν το αφήγημα καταρρέει
Η σπατάλη δημοσίου χρήματος είναι πάντα σοβαρή υπόθεση.
Αλλά γίνεται εκρηκτική όταν συνοδεύεται από:
αλαζονεία,
επικοινωνιακή υπερβολή,
πολιτική σιωπή,
και μιντιακή συνενοχή.
Τότε δεν μιλάμε απλώς για κακή διαχείριση.
Μιλάμε για κρίση αξιοπιστίας.
Και η αξιοπιστία δεν χάνεται από τους αντιπάλους.
Χάνεται όταν σε αμφισβητούν οι δικοί σου — και όταν σε καλύπτουν όσοι θα έπρεπε να σε ελέγχουν.
Γιατί στο τέλος μένει ένα πράγμα
Το δημόσιο χρήμα δεν έχει χρώμα.
Δεν είναι ούτε δεξιό, ούτε αριστερό.
Είναι των πολιτών.
Και όταν σκορπίζεται αφειδώς, δεν τραυματίζεται μόνο ένας προϋπολογισμός.
Τραυματίζεται η εμπιστοσύνη.
Και όταν ραγίζει η εμπιστοσύνη, δεν αρκούν ούτε κομματικές γραμμές ούτε επικοινωνιακές ασπίδες.
Γιατί τότε η κρίση δεν είναι πολιτική.
Είναι βαθιά κοινωνική.
Και αυτή δεν κρύβεται.
Δείτε το σημερινό δημοσίευμα της Political
