Πεζοδρόμια σπασμένα, δρόμοι κουρασμένοι, γειτονιές ξεχασμένες, υποδομές που θυμίζουν άλλες δεκαετίες. Κι όμως, η εικόνα που θέλει να που...
Η αγάπη του Δήμου Πηνειού για το Βαρθολομιό είναι τόσο μεγάλη, που χόρτασε η ψείρα και βγήκε στο γιακά. Η ουσία δεν είναι τα έργα-μακιγιάζ, αλλά η καθημερινότητα του δημότη. Κι αυτή φωνάζει. Φωνάζει για εγκατάλειψη, για άνιση μεταχείριση, για μια λογική που λέει: ας φτιάξουμε ό,τι φαίνεται — τα υπόλοιπα ας περιμένουν.
Και όχι, δεν υπάρχει πια ούτε ντροπή ούτε προσχήματα. Υπάρχει μόνο η γνωστή συνταγή: λίγο «κέντρο», πολλή αδιαφορία και μηδενικός σεβασμός σε έναν τόπο που ζητά τα αυτονόητα.
Το Βαρθολομιό δεν χρειάζεται βιτρίνα.
Χρειάζεται ισοτιμία, σχέδιο και ειλικρίνεια.
Αλλά αυτά, φαίνεται, δεν χωρούν σε καμία ανάπλαση.
Παρεμβάσεις της λογικής βάζουμε κάτι να φαίνεται έργο.
Να μπει ένας κάδος ακόμα, να στριμωχτεί λίγο ο δρόμος, να γίνει το πέρασμα άσκηση υπομονής.
Κι όλα αυτά βαφτίζονται πρόοδος.
