Πέντε ώρες αναμονή στο νοσοκομείο του Πύργου. Πέντε ώρες με πόνο και πυρετό, περιμένοντας κάτι απλό: μια απάντηση. Μια διάγνωση. Κάτι ...
Πέντε ώρες με πόνο και πυρετό, περιμένοντας κάτι απλό: μια απάντηση. Μια διάγνωση.
Κάτι συγκεκριμένο.
Η πραγματικότητα όμως αποδείχθηκε διαφορετική.
Δεν υπήρχε διαθέσιμο μηχάνημα για γενική ούρων. Η εξέταση έγινε πρόχειρα, με ταινία. Το αποτέλεσμα, όπως ειπώθηκε, αβέβαιο. Ή μάλλον… χωρίς καμία βεβαιότητα.
Γιατρός πουθενά. Μόνο μια νοσηλεύτρια και ένας εκπαιδευόμενος να προσπαθούν να διαχειριστούν μια εφημερία που έμοιαζε περισσότερο με εγκατάλειψη παρά με περίθαλψη.
Από την άλλη πλευρά, η εικόνα που παρουσιάζεται δημόσια από τη διοίκηση του νοσοκομείου προκαλεί έντονο προβληματισμό σε αρκετούς πολίτες και εργαζόμενους. Μέσα από παρεμβάσεις σε φιλικά προσκείμενα μέσα ενημέρωσης του διοικητή του νοσοκομείου Σπύρου Πολίτη, προβάλλεται συχνά μια εξωραϊσμένη εικόνα λειτουργίας και ετοιμότητας.
Την ίδια στιγμή, οι καταγγελίες για ελλείψεις, προβλήματα στις εφημερίες και δυσλειτουργίες στην εξυπηρέτηση ασθενών δεν φαίνεται να λαμβάνουν ανάλογη δημόσια απάντηση ή επαρκή θεσμική εξήγηση.
Η σιωπή απέναντι σε επαναλαμβανόμενες μαρτυρίες πολιτών ενισχύει την αίσθηση απόστασης ανάμεσα στη διοικητική εικόνα και την πραγματικότητα που βιώνεται καθημερινά στα επείγοντα.
Για πολλούς, το ζητούμενο δεν είναι οι δηλώσεις διαχείρισης της εικόνας, αλλά η ουσιαστική λογοδοσία για το τι συμβαίνει όταν ένας ασθενής βρίσκεται αντιμέτωπος με ελλείψεις, καθυστερήσεις και αδυναμία άμεσης διάγνωσης.
Κι όταν η αγανάκτηση έγινε λόγος, η αντιμετώπιση έγινε πιο ψυχρή. Λιγότερη προσοχή, λιγότερη διάθεση, περισσότερη απόσταση. Σαν η φωνή του ασθενούς να ήταν ενοχλητική λεπτομέρεια μέσα σε ένα ήδη πιεσμένο σύστημα.
Τελικά, στα χέρια έμειναν μόνο κάποιες αιματολογικές εξετάσεις.
Καμία καθαρή εικόνα. Καμία ουσιαστική καθοδήγηση. Και η απόφαση ήταν μονόδρομος: έξοδος από το νοσοκομείο με την ίδια αβεβαιότητα με την οποία μπήκες.
Η εμπειρία αυτή δεν είναι απλώς προσωπική. Είναι ενδεικτική μιας κατάστασης που βιώνεται συχνά: ελλείψεις, πίεση στο προσωπικό, τεχνολογικά κενά και ασθενείς που καλούνται να αντέξουν περισσότερο απ’ όσο αντέχει η υγεία τους.
Το ερώτημα μένει ανοιχτό, σκληρό και επαναλαμβανόμενο:
Πόσο «σύστημα υγείας» είναι αυτό που δεν μπορεί να απαντήσει σε έναν άνθρωπο που πονάει;
