Όσοι με γνωρίζουν, ξέρουν ότι γελάω εύκολα. Έχω χιούμορ και το μοιράζομαι. Μέχρι τη στιγμή που καταλαβαίνω ότι κάποιοι με περνούν για αφ...
Μέχρι τη στιγμή που καταλαβαίνω ότι κάποιοι με περνούν για αφελή.
Εκεί τελειώνει το γέλιο.
Και τότε εμφανίζεται αυτό που κάποτε μου είπε μια φίλη από την Τρίπολη:
«Φοβάμαι το παγωμένο σου χαμόγελο».
Γιατί ναι — γίνεται παγωμένο. Και γίνεται σκληρό.
Δεν χαρίζομαι. Δεν ξεχνάω. Και δεν κρατάω φιλίες όταν μυρίζουν κοροϊδία.
Το έχω δει να συμβαίνει.
Από τον Όμιλο Εθιμοτοπικών Εκδηλώσεων Λεχαινών.
Από την κοινότητα της Μέλισσας.
Από όσους νομίζουν ότι η ειρωνεία είναι εξυπνάδα και η μνήμη λάστιχο.
Δεν μεγάλωσα χθες.
Και σίγουρα δεν έμαθα τη δουλειά προχθές.
Όταν έχεις σταθεί δίπλα σε ανθρώπους όπως ο Λεωνίδας Βαρουξής και ο Δημήτρης Κολόκας, όταν έχεις συμπορευτεί με τον Μάκη Νοδάρο, μαθαίνεις κάτι βασικό:
Η αξιοπρέπεια δεν μπαίνει σε παζάρι.
Γι’ αυτό πάμε στα ίσια.
Ζητήθηκε προβολή; Δόθηκε.
Εκδηλώσεις, φιλαρμονικές, δράσεις; Προβλήθηκαν.
Γιατί για μένα ο πολιτισμός δεν είναι επιλεκτικός.
Και μετά; Σιωπή.
Και ξαφνικά, στις Απόκριες, άλλες πόρτες. Άλλα μέσα. Άλλες “παρέες”.
Όχι, δεν είναι το ότι πήγαν αλλού.
Δικαίωμά τους.
Είναι η υποκρισία.
Η διπλή στάση.
Το “σε θυμάμαι όταν σε χρειάζομαι — σε ξεχνάω όταν τελειώσω”.
Και επειδή δεν μασάω τα λόγια μου:
Όταν κάποιοι ανακαλύπτουν ξαφνικά νέα site και νέες διαδρομές, καλό είναι να εξηγούν και το γιατί.
Μήπως γνωρίζουν κάτι περισσότερο μέλη του συλλόγου Λεχαινών; Οχι; Θα ακούσετε τα ονόματά σα σύντομα.
Απλά ρωτάω.
Και οι ερωτήσεις δεν είναι ποτέ τυχαίες.
Το ίδιο έργο και με την κοινότητα της Μέλισσας.
Όσο υπήρχε προβολή, όλα καλά.
Έτσι δεν χτίζεται σεβασμός.
Έτσι χτίζονται μηχανισμοί.
Και να το πω καθαρά:
Δεν με ενοχλεί η επιλογή. Με ενοχλεί η στάση.
Δεν με θυμώνει η αποχώρηση. Με θυμώνει η υποκρισία.
Γιατί εγώ δεν είμαι εποχιακός.
Δεν είμαι χρήσιμος μόνο στις παρελάσεις.
Και δεν υπάρχω για να με θυμούνται όταν έχουν αφίσα.
Τελείωσαν αυτά.
Η αξιοπρέπεια δεν είναι συνεργασία α λα καρτ.
Ο σεβασμός δεν είναι αποκριάτικη στολή.
Και το παγωμένο χαμόγελο… εμφανίζεται μόνο όταν κάποιοι το αξίζουν.
ΥΓ: το κείμενο αφορά και τον Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων Μουσικού Σχολείου Βαρθολομιού. Οταν κάποιοι κρύβονται θα υποστούν τις συνέπειες...
