Τη μέρα που νομίζεις πως όλα τελειώνουν, στην πραγματικότητα κάτι ξεκινά. Απλώς δεν το βλέπεις ακόμη. Ο φόβος θολώνει το βλέμμα, η απογ...
Ο φόβος θολώνει το βλέμμα, η απογοήτευση βαραίνει την ανάσα. Κι εσύ στέκεσαι ακίνητος, με τη βεβαιότητα ότι περίμενες σε λάθος σταθμό, πως το τρένο της ζωής πέρασε χωρίς εσένα.
Λες πως δεν είναι η ζωή για σένα. Πως ίσως ο ρόλος σου είναι μόνο να παρατηρείς, να είσαι παρών για τους άλλους, κι ας μην είσαι τελικά ούτε για τον εαυτό σου. Υπάρχουν στιγμές που η σκέψη της παραίτησης περνά σαν σκιά. Και τότε φοβάσαι ακόμη περισσότερο, όχι το τέλος, αλλά το βάρος του να συνεχίζεις.
Κι όμως, το σύμπαν γνωρίζει. Είναι εδώ. Σου στέλνει κύματα χαράς, όχι για να σε πείσει, αλλά για να σε καλέσει. Η επιλογή είναι δική σου: να βρεις τη συχνότητά τους, να συντονιστείς, να δεις το ουράνιο τόξο αφού πρώτα έχεις βγει ζωντανός από την καταιγίδα. Γιατί στην ευτυχία δεν υπάρχουν κανόνες.
Αν έχασες χθες, αν σήμερα πάλι λύγισες, γύρνα μέσα σου.
Αγάπησε τον εαυτό σου. Θυμήσου το παιχνίδι της χαράς, εκείνο που μας έμαθαν όταν ήμασταν παιδιά – να ψάχνουμε το φως ακόμα κι εκεί που μοιάζει να μην υπάρχει. Μια ακτίδα αρκεί. Με αυτήν μπορεί να αναπνεύσει ακόμη και η πιο ραγισμένη ψυχή.
Ο χρόνος κάνει τη δουλειά του. Δεν ξεχνά, μα γιατρεύει. Κι εσύ, με τα μάτια ανοιχτά πια, μαθαίνεις να ζεις, να αγαπάς, να επιβιώνεις και μέσα στο σκοτάδι.
Κοίτα γύρω σου. Πόση δυστυχία χωρά σε μια καθημερινότητα; Πόσο ψέμα κρύβεται πίσω από σχέσεις που στήθηκαν πάνω σε συμφέρον, σε εγωισμό, σε ανάγκη επιβεβαίωσης;
Κάποτε πέρασα κι εγώ στην απέναντι όχθη. Κράτησα στο χέρι μου το νόμισμα της επιστροφής και, την τελευταία στιγμή, πάλεψα να ξαναμπώ στη ζωή. Όχι σε αυτή που μου υπαγόρευσαν, αλλά σε εκείνη που ζωγράφισα μέσα στην καρδιά μου. Σε εκείνη που εύχομαι οι φίλοι μου να νιώσουν έστω για λίγο.
Διαλέγω τη ζωή, ακόμη κι αν είναι μοναχική. Την αλήθεια, κι ας πονά. Προτιμώ μια καταιγίδα στο βουνό από τη ψεύτικη ζεστασιά ενός σαλονιού γεμάτου χαμόγελα που δεν εννοούν τίποτα.
Διαλέγω να φωτίζω το σκοτάδι με ένα κερί. Κι όταν αυτό σβήσει, δεν τελειώνω∙ ταξιδεύω. Κάτω από τα αστέρια, σε νύχτες άγρυπνες, μέχρι το πρωί. Κι ίσως τότε, να με βρει η μέρα σε άλλο σημείο της γης, να περιπλανιέμαι, να αναπνέω.
Ας με πουν τρελή. Αρκεί που καταλαβαίνω εγώ. Αρκεί που βλέπω κάθε μέρα τη δική μου ηλιαχτίδα. Κι ίσως κάποτε, να συναντήσω εκείνον που δεν θα ρωτήσει «γιατί», αλλά μόνο «τι». Εκείνον που θα χαμογελά απλώς επειδή υπάρχω.
Το «μαζί» είναι δύναμη, όταν είναι αληθινό. Χωρίς αλυσίδες, χωρίς πρέπει, χωρίς συμβιβασμούς.
Σαν νερό καθαρό που κυλά στην πηγή.
Ποτέ δεν είναι αργά να φύγεις από τη βολή του νου και τον φόβο της καρδιάς. Ο νους βολεύεται. Η καρδιά όχι. Εκείνη χτυπά, φωνάζει, ελπίζει. Πέφτει, μα ξανασηκώνεται. Γιατί η έλλειψη αγάπης ξεκινά πάντα από μέσα.
Ίσως τώρα να είναι η στιγμή. Να κάνεις το βήμα που χρωστάς στον εαυτό σου. Να ζήσεις. Να πολεμήσεις. Να τραγουδήσεις, ακόμη κι αν δεν σε ακούει κανείς.
Κι όταν υπάρξει κάποιος, θα είναι δώρο.
Πού πάμε; Μη ρωτάς. Υπάρχει μόνο η στιγμή. Πίκρα και γλύκα μαζί. Κι εγώ τη χαίρομαι ολόκληρη.
Το σώμα μας είναι καράβι. Ο σκοπός; Να ναυαγήσουμε. Κι ίσως τότε, σε μια άγνωστη στεριά, να ανακαλύψουμε πως οι αλυσίδες δεν υπήρχαν ποτέ. Και πως ήμασταν πάντα ελεύθεροι.
ΠΗΓΗ: www.giatros-in.gr
