Η τέχνη του να μετατρέπεις ένα ναυάγιο σε πολιτικό παράσημο Υπάρχουν στιγμές που η πολιτική ζωή του τόπου μας αποκτά μια σχεδόν ποιητικ...
Υπάρχουν στιγμές που η πολιτική ζωή του τόπου μας αποκτά μια σχεδόν ποιητική διάσταση. Στιγμές όπου ένα εξοκείλαν σκάφος παύει να είναι ένα απλό σκουριασμένο κουφάρι στην άμμο και μετατρέπεται σε σύμβολο αγώνα, οράματος και – γιατί όχι – πολιτικής αυτοδοξασίας.
Η πρόσφατη απομάκρυνση του σκάφους από τις Θίνες Βαρθολομιού απέδειξε για άλλη μια φορά πως στην Ηλεία τίποτα δεν είναι μικρό όταν μπορεί να γίνει πολιτική αφήγηση. Ένα θέμα που σε άλλες περιοχές θα λυνόταν σιωπηλά από μια υπηρεσία, εδώ κατάφερε να εξελιχθεί σε πεδίο δηλώσεων, συγχαρητηρίων, αυτοαναφορών και θεσμικής συγκίνησης.
Ο βουλευτής συγχαίρει την Περιφέρεια.
Η Περιφέρεια ευχαριστεί το Υπουργείο.
Το Υπουργείο αναγνωρίζει τη συνεργασία.
Και κάπου ανάμεσα σε ευχαριστήρια και θεσμικές αγκαλιές, το σκάφος απομακρύνεται — σχεδόν συγκινημένο από την τόση προσοχή.
Η αλήθεια είναι ότι ζούμε μια εποχή όπου η πολιτική μετριέται πλέον σε δελτία Τύπου ανά κυβικό μέτρο σκουριάς. Δεν χρειάζονται μεγάλες μεταρρυθμίσεις, ούτε δύσκολες αποφάσεις. Αρκεί ένα εγκαταλελειμμένο πλεούμενο, λίγη υπομονή και αρκετή διάθεση για φωτογραφίες.
Και βεβαίως, η γνωστή ιεροτελεστία:
«Το είχα θέσει σε προτεραιότητα».
Μια φράση που στην ελληνική πολιτική πραγματικότητα λειτουργεί σαν μεταφυσικό άλλοθι.
Κανείς δεν ξέρει πότε τέθηκε, πώς τέθηκε ή γιατί χρειάστηκε τόσος χρόνος. Σημασία έχει ότι τέθηκε. Και κυρίως ότι ανακοινώθηκε.
Το πιο εντυπωσιακό όμως δεν είναι η απομάκρυνση του σκάφους. Είναι η επιμονή να παρουσιαστεί ως στρατηγική νίκη. Σαν να σώθηκε ένα οικοσύστημα που βρισκόταν στο χείλος της καταστροφής. Σαν να δόθηκε μάχη χαρακωμάτων με τη σκουριά και τη γραφειοκρατία, και τελικά να επικράτησε η πολιτική βούληση.
Κι όμως, πίσω από τη ρητορική των “σημαντικών βημάτων” και των “ουσιαστικών παρεμβάσεων”, παραμένει μια ενοχλητική πραγματικότητα:
Ότι στην Ηλεία έχουμε μάθει να πανηγυρίζουμε τα αυτονόητα.
Να χειροκροτούμε τη διεκπεραίωση αντί για το αποτέλεσμα.
Να βαφτίζουμε την καθυστέρηση «διαδικασία».
Και να παρουσιάζουμε τη λύση ενός μικρού προβλήματος ως πολιτική κατάκτηση.
Ίσως τελικά το μεγαλύτερο ναυάγιο να μην ήταν το σκάφος στην άμμο, αλλά το επίπεδο των προσδοκιών μας. Γιατί όταν η απομάκρυνση ενός κουφαριού γίνεται πολιτικό αφήγημα, τότε κάτι βαθύτερο έχει εξοκείλει.
Και αυτό δεν απομακρύνεται με γερανούς.
