Πόσο συχνά ακούμε πολιτικούς να λένε πράγματα που για πολλούς μοιάζουν αστεία, παράλογα ή απλώς… άστοχα! Κι όμως, ο κόσμος αντιδρά με τρόπ...
Το ερώτημα που τίθεται είναι απλό, αλλά ουσιαστικό: «Οι πολίτες που χειροκροτούν ή στηρίζουν αυτούς που λένε χαζομάρες, τις έχουν διαβάσει ή απλώς τους αγαπούν;»
Η απάντηση είναι μάλλον… μίγμα.
Κάποιοι ναι, έχουν διαβάσει και κρίνουν – και συχνά παίζουν με το χιούμορ ή την ειρωνεία. Άλλοι απλώς ταυτίζονται συναισθηματικά ή ιδεολογικά, αφήνοντας τις λέξεις να κυλήσουν, ενώ η “αγάπη” λειτουργεί σαν φίλτρο που σβήνει τις αφέλειες και τις ατοπήσεις.
Η πολιτική “αγάπη” λοιπόν δεν απαιτεί πάντα κατανόηση του λόγου. Αρκεί η συναισθηματική σύνδεση. Και κάπως έτσι, οι χαζομάρες μετατρέπονται σε χαριτωμένα λάθη, οι πολίτες συνεχίζουν να χειροκροτούν, και όλοι νιώθουν ότι “αγαπιούνται”… ακόμα κι αν ξεχνούν τις λέξεις που ειπώθηκαν.
Στο τέλος, ίσως αυτό να είναι το πιο ελληνικό από όλα τα πολιτικά φαινόμενα: η ισορροπία ανάμεσα στο αυθόρμητο γέλιο και την συναισθηματική υποστήριξη, που κάνει τις χαζομάρες να μοιάζουν λίγο πιο ανθρώπινες.
Ενα παράδειγμα:
Φανταστείτε την σκηνή:
Σε ένα καφενείο στο κέντρο της πόλης, ο κόσμος συζητά τα νέα της Ηλείας. Στην τηλεόραση παίζει ένας βουλευτής που μόλις είπε: «Θα φτιάξουμε δρόμο για τα σύννεφα!»
Ο Μπάμπης, 60 χρονών, κουμπάρος και λίγο καχύποπτος, γυρνάει στον διπλανό του: «Ρε συ, τον άκουσες; Δρόμο για τα σύννεφα; Τι μαλακ…;»
Η Γεωργία, που κάθεται δίπλα τους, γελάει και λέει: «Μην ασχολείσαι, τον αγαπάμε, κι ας λέει ό,τι θέλει!»
Ο Μπάμπης γουρλώνει τα μάτια: «Αγαπάμε; Μα τι; Τον χειροκροτάμε γιατί μας κάνει να γελάμε;»
Η Γεωργία πιάνει το χέρι του Μπάμπη: «Όχι μόνο γι’ αυτό. Μας θυμίζει ότι υπάρχουν άνθρωποι που προσπαθούν… ακόμα κι αν δεν ξέρουν τι λένε!»
Και κάπως έτσι, οι χαζομάρες γίνονται «χαριτωμένες», οι πολίτες τις συγχωρούν ή τις παραβλέπουν, και όλοι νιώθουν ότι “αγαπιούνται” από τον πολιτικό τους.
