Η Ηλεία δεν έχασε απλώς σχολές. Έχασε φωνή, προοπτική και –το χειρότερο– το δικαίωμα να ελπίζει ότι ανήκει ισότιμα στον ακαδημαϊκό χάρτη τ...
Η Ηλεία δεν έχασε απλώς σχολές. Έχασε φωνή, προοπτική και –το χειρότερο– το δικαίωμα να ελπίζει ότι ανήκει ισότιμα στον ακαδημαϊκό χάρτη της χώρας.
Το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας «Πρώτη» με τον τίτλο «Μια… τρύπα στο νερό» δεν είναι υπερβολή. Είναι η ωμή αποτύπωση μιας πραγματικότητας που εδώ και χρόνια σιγοβράζει και πλέον ξεχειλίζει. Γιατί όταν μια ολόκληρη περιοχή διαγράφεται από τον χάρτη της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, δεν μιλάμε για «αναδιάρθρωση». Μιλάμε για εγκατάλειψη.
Ας σταματήσουμε τα προσχήματα. Η παρούσα κυβέρνηση δεν «δεν πρόλαβε». Δεν «δεν μπόρεσε». Επέλεξε. Επέλεξε να κλείσει σχολές στην Ηλεία, να αποδυναμώσει κάθε έννοια ακαδημαϊκής παρουσίας και να μετατρέψει έναν ολόκληρο νομό σε εκπαιδευτική έρημο. Και το πιο προκλητικό; Κανείς δεν πίστεψε ποτέ ότι θα τις επαναφέρει. Γιατί απλούστατα, δεν υπήρξε ποτέ τέτοια πρόθεση.
Και μέσα σε όλα αυτά, οι κυβερνητικοί βουλευτές του νομού [Νικολακόπουλος-Αυγερινοπούλου-Αβραμόπουλος];
Σιωπή. Εκκωφαντική, σχεδόν προσβλητική σιωπή. Αντί να συγκρουστούν, να διεκδικήσουν, να χτυπήσουν πόρτες, επιλέγουν τον δρόμο των «βεβαιώσεων». Μικρές ανακοινώσεις, ανούσιες παρεμβάσεις, επικοινωνιακά τεχνάσματα. «Κατόπιν ενεργειών μου», λένε – μόνο που οι ενέργειες αυτές δεν αγγίζουν ποτέ τα μεγάλα, τα κρίσιμα, τα ουσιαστικά.
Η αλήθεια είναι σκληρή: η Ηλεία δεν έχει πολιτική εκπροσώπηση που να διεκδικεί με όρους σύγκρουσης και αποτελέσματος.
Έχει διαχειριστές ήττας.
Και όσο αυτό δεν αλλάζει, η «τρύπα στο νερό» θα βαθαίνει. Γιατί το ζήτημα δεν είναι μόνο εκπαιδευτικό. Είναι βαθιά κοινωνικό και αναπτυξιακό. Όταν φεύγουν οι φοιτητές, φεύγει ζωή. Όταν κλείνουν σχολές, κλείνουν επιχειρήσεις. Όταν δεν υπάρχει ακαδημαϊκή κοινότητα, δεν υπάρχει μέλλον. Και τότε η περιφέρεια δεν απλώς υποβαθμίζεται – μαραζώνει.
Το πιο επικίνδυνο όμως δεν είναι αυτό. Είναι η συνήθεια. Η αποδοχή. Το «έτσι είναι τα πράγματα». Εκεί ακριβώς ποντάρουν όσοι παίρνουν αυτές τις αποφάσεις: στην κόπωση μιας κοινωνίας που έμαθε να μην περιμένει τίποτα.
Αν η Ηλεία θέλει να ξαναμπεί στον χάρτη, πρέπει πρώτα να αρνηθεί να μείνει εκτός. Να απαιτήσει, όχι να παρακαλέσει. Να συγκρουστεί, όχι να συμβιβαστεί. Γιατί αλλιώς, η «τρύπα στο νερό» δεν θα είναι απλώς ένας τίτλος εφημερίδας. Θα είναι η μόνιμη ταυτότητά της.
