Του Δημήτρη Αβραμόπουλου Βουλευτή - Πρώην Ευρωπαίου Επιτρόπου Η Ευρωπαϊκή Ένωση επιχειρεί να επανέλθει ως παράγοντας σταθερότητας σε μ...
Βουλευτή - Πρώην Ευρωπαίου Επιτρόπου
Η Ευρωπαϊκή Ένωση επιχειρεί να επανέλθει ως παράγοντας σταθερότητας σε μια περίοδο έντονης γεωπολιτικής ρευστότητας. Τα συμπεράσματα της πρόσφατης Συνόδου Κορυφής καταδεικνύουν ότι η Ευρώπη αρχίζει να αντιλαμβάνεται πιο καθαρά πως η ασφάλεια, η ενέργεια, η μετανάστευση και η περιφερειακή ισορροπία συνιστούν ενιαίο στρατηγικό πεδίο. Και αυτό, από μόνο του, αποτελεί μια ουσιαστική εξέλιξη.
Η αξία των συμπερασμάτων δεν εξαντλείται στη διατύπωση θέσεων. Αντιθέτως, αποτυπώνει μια προσπάθεια επανατοποθέτησης της Ένωσης στο διεθνές περιβάλλον. Η σαφής καταδίκη αποσταθεροποιητικών ενεργειών, η αναφορά στη διεθνή νομιμότητα και η πρόβλεψη για τις επιπτώσεις σε ενέργεια και μεταναστευτικές ροές δείχνουν ότι η Ευρώπη επιχειρεί να κινηθεί πέρα από την αποσπασματική αντίδραση και προς μια πιο ολοκληρωμένη στρατηγική αντίληψη.
Ιδιαίτερη σημασία έχει η έμφαση στην Ανατολική Μεσόγειο και η σαφής στήριξη προς την Κύπρο.
Δεν πρόκειται απλώς για μια πράξη πολιτικής αλληλεγγύης, αλλά για αναγνώριση ότι τα κράτη-μέλη της περιοχής βρίσκονται στην πρώτη γραμμή των ευρωπαϊκών προκλήσεων. Η Κύπρος αναδεικνύεται ως κρίσιμος πυλώνας σταθερότητας, ενώ η αναφορά στους θαλάσσιους διαδρόμους, όπως ο άξονας Κύπρου–Γάζας, υπογραμμίζει τη γεωστρατηγική σημασία της θαλάσσιας διάστασης για την Ευρώπη.
Παράλληλα, η αναφορά στη συνεργασία για την αντιμετώπιση νέων απειλών, όπως τα drones, και η διεύρυνση των περιφερειακών συνεργασιών δείχνουν ότι η Ευρώπη αρχίζει να προσαρμόζεται σε ένα μεταβαλλόμενο περιβάλλον ασφάλειας. Πρόκειται για ενδείξεις μιας σταδιακής μετάβασης από μια καθαρά κανονιστική σε μια περισσότερο γεωπολιτική προσέγγιση.
Ωστόσο, το κρίσιμο ερώτημα παραμένει: μπορεί η Ευρώπη να μετατρέψει αυτή τη βούληση σε πραγματική ισχύ;
Η Ένωση διαθέτει τα μέσα: οικονομική επιρροή, θεσμική συγκρότηση και σημαντική διπλωματική παρουσία. Εκεί όπου εξακολουθεί να δοκιμάζεται είναι στην ενιαία πολιτική βούληση και στη στρατηγική συνοχή. Το βασικό μειονέκτημα παραμένει ότι δεν αντιλαμβάνονται όλες οι κυβερνήσεις με τον ίδιο τρόπο τον ευρωπαϊκό ρόλο. Σε αρκετές περιπτώσεις, η κοινή στρατηγική υποχωρεί απέναντι σε μια στενή εθνοκεντρική λογική, η οποία επηρεάζεται άμεσα από τις ανάγκες, τις πιέσεις και τις φοβίες του εσωτερικού εκλογικού ακροατηρίου.
Αυτό ακριβώς εξηγεί γιατί η Ευρώπη κατορθώνει συχνά να διαμορφώνει κοινό λόγο, αλλά δυσκολεύεται ακόμη να εκφράσει ενιαία και αποφασιστική ισχύ.
Και όμως, θα ήταν σφάλμα να αγνοήσουμε τη σημασία της παρούσας συγκυρίας. Η Ευρώπη δείχνει να συνειδητοποιεί ότι, σε έναν κόσμο αυξανόμενων συγκρούσεων και αναθεωρητισμού, η απλή επίκληση αρχών δεν αρκεί. Απαιτείται παρουσία, αξιοπιστία και ικανότητα επιρροής.
Αυτό ακριβώς είναι και το διακύβευμα. Αν η Ένωση κατορθώσει να συνδέσει τις πολιτικές της διακηρύξεις με πρακτικά εργαλεία επιρροής, αποτροπής και παρουσίας, τότε τα σημερινά συμπεράσματα μπορούν να αποτελέσουν όχι απλώς μια ακόμη κοινή δήλωση, αλλά τη βάση μιας πιο αξιόπιστης ευρωπαϊκής παρέμβασης. Η πορεία δεν έχει ολοκληρωθεί. Αλλά ίσως, αυτή τη φορά, να έχει πράγματι αρχίσει.
