Η εικόνα που μεταφέρει η ηλεκτρονική εφημερίδα Politica δεν αφήνει πολλά περιθώρια για παρερμηνείες: για ακόμη μία φορά, οι Έλληνες ψηφί...
Και την ίδια στιγμή, η Ηλεία… απουσιάζει.
Όχι επειδή δεν υπάρχει. Αλλά επειδή κάποιοι φρόντισαν να την εξαφανίσουν.
Γιατί ας είμαστε ειλικρινείς: δεν είναι ότι η Ηλεία δεν έχει τι να δείξει. Έχει. Και μάλιστα έχει περισσότερα από πολλούς «πρωταγωνιστές» του ελληνικού τουρισμού. Έχει την Αρχαία Ολυμπία, έναν τόπο παγκόσμιου συμβολισμού. Έχει ατελείωτες παραλίες, φυσική ομορφιά, θρησκευτικά μνημεία, μια γη που θα μπορούσε να αφηγείται ιστορίες σε κάθε της στροφή.
Και όμως, τίποτα.
Την ώρα που η Καλαμάτα εκμεταλλεύεται στο έπακρο τη γεωγραφική της εγγύτητα με την Αθήνα και μετατρέπεται σε σταθερό προορισμό για σύντομες αποδράσεις, η Ηλεία παραμένει εγκλωβισμένη στη μιζέρια της αδράνειας. Δεν είναι θέμα τύχης. Είναι θέμα επιλογών. Ή μάλλον, έλλειψης επιλογών.
Οι τοπικοί άρχοντες —διαχρονικά— μοιάζουν περισσότερο με διαχειριστές στασιμότητας παρά με φορείς ανάπτυξης.
Άβουλοι όταν χρειάζεται αποφασιστικότητα.
Άτολμοι όταν απαιτείται σχέδιο.
Αδιάφοροι όταν η πραγματικότητα φωνάζει.
Και μέσα σε όλα, μια Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας που επιμένει να βαφτίζει την αδράνεια «στρατηγική» και τη σπατάλη «ανάπτυξη».
Χρήματα δίνονται. Ανακοινώσεις γίνονται. Φωτογραφίες βγαίνουν. Και αποτέλεσμα; Μηδέν.
Καμία σοβαρή τουριστική καμπάνια. Καμία ταυτότητα. Καμία αφήγηση που να πείθει τον επισκέπτη ότι αξίζει να στρίψει το τιμόνι προς τα εκεί.
Και το χειρότερο; Μια κοινωνία που έχει μάθει να συμβιβάζεται. Να χειροκροτά τα αυτονόητα. Να αρκείται στα ψίχουλα. Να βλέπει δίπλα της περιοχές να απογειώνονται και να λέει «έτσι είναι τα πράγματα».
Όχι, δεν είναι έτσι τα πράγματα.
Η Ηλεία δεν είναι φτωχός συγγενής. Φτωχή διοίκηση έχει. Φτωχή φαντασία. Φτωχή βούληση.
Αντί να χτίζουν μέλλον, ανακυκλώνουν αποτυχίες. Αντί να διεκδικούν, επαιτούν. Και αντί να λογοδοτούν, εισπράττουν χειροκρότημα.
Συνεχίστε, λοιπόν, να τους βαράτε παλαμάκια.
Κάποιοι άλλοι, όμως, ήδη μετράνε τουρίστες.
