Σε μια εποχή που η φτώχεια αποτελεί καθημερινότητα για πολλούς πολίτες, που οικογένειες μετρούν το ρεύμα, το ψωμί και την αξιοπρέπειά το...
Κόστους 6 εκατομμυρίων ευρώ.
Έξι εκατομμύρια.
Την ώρα που ηλικιωμένοι ζουν με συντάξεις-ψίχουλα.
Την ώρα που νέοι φεύγουν γιατί δεν αντέχουν να μείνουν.
Την ώρα που παιδιά μεγαλώνουν μέσα σε σπίτια όπου η σιωπή της ανέχειας είναι πιο βαριά από κάθε προσευχή.
Και όμως, η Εκκλησία –που διακηρύσσει τον κοινωνικό της ρόλο– φαίνεται να επενδύει περισσότερο στο τσιμέντο και στο μάρμαρο παρά στον άνθρωπο.
Γιατί;
Πόσες οικογένειες θα μπορούσαν να στηριχθούν με αυτά τα χρήματα;
Πόσα συσσίτια θα μπορούσαν να ενισχυθούν;
Πόσες ζωές θα μπορούσαν να αλλάξουν ουσιαστικά;
Η πίστη δεν μετριέται σε τετραγωνικά μέτρα ούτε σε ύψος τρούλου.
Μετριέται στην πράξη.
Στην αλληλεγγύη.
Στην παρουσία δίπλα στον αδύναμο.
Όταν, λοιπόν, προτεραιότητα γίνεται η ανέγερση ενός νέου ναού αντί για τη στήριξη των ανθρώπων που δοκιμάζονται, τότε κάτι βαθύτερο έχει χαθεί. Όχι από την κοινωνία — αλλά από τον ίδιο τον πυρήνα αυτού που η Εκκλησία υποτίθεται ότι εκπροσωπεί.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, το ερώτημα δεν είναι αν χτίστηκε ένας ναός.
Είναι αν γκρεμίστηκε η εμπιστοσύνη.
