Ο παλιός πολιτικός, όπως διάβασα σε άρθρο, παρόλα τα ελαττώματά του είχε συχνά βασικά χαρακτηριστικά: εισερχόταν στην πολιτική έχοντας...
Ο παλιός πολιτικός, όπως διάβασα σε άρθρο, παρόλα τα ελαττώματά του είχε συχνά βασικά χαρακτηριστικά: εισερχόταν στην πολιτική έχοντας ήδη αποκατασταθεί επαγγελματικά και κοινωνικά, πίστευε σε όσα έλεγε και, το κυριότερο, συχνά έβγαινε φτωχότερος.
Δεν ήταν τυχαία η φράση «έφαγε την περιουσία του στην πολιτική».
Τα γράφω αυτά με αφορμή τα όσα διαβάζουμε να συμβαίνουν στο κυβερνών κόμμα για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, όπου η δικογραφίες φαίνεται να μην έχουν τέλος.
Στην Ηλεία, ευτυχώς δεν έχουμε τέτοια σκάνδαλα , αλλά δεν έχουμε ούτε την ανάπτυξη που υπόσχονται οι πολιτικοί και η οποία δεν έρχεται ποτέ. Μόνο λόγια. Και συχνά, λόγια… στα αγγλικά. Τίτλοι και «διαπιστεύσεις», όπως η «απεσταλμένη για τους ωκεανούς από τον πρωθυπουργό» της κας Αυγερινοπούλου που μοιάζουν να απευθύνονται σε διεθνή ακροατήρια, όχι στους πολίτες που την εξέλεξαν.
Φαίνεται, όμως να μην έχει (ακόμα) μάθει ότι ο πολίτης δεν ζητάει ωκεανούς. Ζητάει να μην πνίγεται στις πλημμύρες, να μην καίγεται το καλοκαίρι, να έχει δρόμους που δεν είναι παγίδες, να βλέπει έργα να ολοκληρώνονται.
Ζητάει πράξη, όχι τίτλους.
Και όμως, οι πολιτικοί μας συνεχίζουν τις επισκέψεις σε υπουργούς για θέματα που ποτέ δεν λύνονται. Το ζητούμενο δεν είναι να γίνει κάτι ουσιαστικό, αλλά η διατήρηση της καρέκλας. Η εικόνα υπερβαίνει την ουσία. Η επιβίωση βασίζεται στην εντύπωση.
Και είναι οι ίδιοι που επιβεβαιώνουν τα όσα είπε ο Ινδός στοχαστής Τζιντού Κρισναμούρτι σε ομιλία του το 1981:
“Κανένας πολιτικός και καμία μορφή πολιτικής, είτε είναι της Αριστεράς είτε της Δεξιάς, ή ακόμη και του Κέντρου, δεν πρόκειται να λύσει κανένα από τα προβλήματά μας. Οι πολιτικοί δεν ενδιαφέρονται να λύσουν προβλήματα, αλλά το πώς θα διατηρήσουν τις θέσεις τους”.
Από αύριο ξεκινά η Μεγάλη Εβδομάδα των Παθών του Ιησού Χριστού. Μια πορεία γεμάτη δοκιμασία, σιωπή και πόνο – αλλά με έναν προορισμό: την Ανάσταση. Γιατί κάθε Μεγάλη Εβδομάδα, όσο βαριά κι αν είναι, κουβαλά μέσα της την υπόσχεση της λύτρωσης.
Στην Ηλεία, όμως, μοιάζει να ζούμε σε μια μόνιμη Μεγάλη Εβδομάδα. Δεν φτάσαμε ποτέ στην Ανάσταση.
Και η ευθύνη δεν είναι μόνο σε αυτούς που κυβερνούν.
Αλλά και σε εμάς που επιμένουμε να χειροκροτούμε τους ίδιους, να ανεχόμαστε τα ίδια πρόσωπα, να ανακυκλώνουμε την ίδια αδράνεια.
Και όσο η Ηλεία επιλέγει τη σιωπή αντί της διεκδίκησης, όσο επιβραβεύει το «τίποτα» αντί να απαιτεί το «κάτι», θα παραμένει εγκλωβισμένη σε μια ατελείωτη Μεγάλη Εβδομάδα.
(τα υπόλοιπα, αύριο, στη ραδιοφωνική εκπομπή "Ενδείξεις-Αποδείξεις" του ionion fm-95,5)
