Σε μια Ηλεία που παλεύει εδώ και χρόνια με τα ίδια, σχεδόν ξεχασμένα προβλήματα—υποδομές που μένουν μισές, αγροτική παραγωγή που ασφυκτιά,...
Σε μια Ηλεία που παλεύει εδώ και χρόνια με τα ίδια, σχεδόν ξεχασμένα προβλήματα—υποδομές που μένουν μισές, αγροτική παραγωγή που ασφυκτιά, νέοι που φεύγουν—υπάρχει πάντα χώρος για το πιο «σημαντικό» απ’ όλα: την προσωπική προβολή.
Γιατί, ας μην κοροϊδευόμαστε, κάποιος πρέπει να πει κάτι. Όχι απαραίτητα ουσιαστικό. Όχι απαραίτητα χρήσιμο. Αλλά κάτι. Κάτι που να ακούγεται ωραία, να διαβάζεται εύκολα και, κυρίως, να φαίνεται σωστό. Και αν αυτό ειπωθεί στα αγγλικά, αποκτά αυτομάτως έναν αέρα διεθνούς βαρύτητας.
Άλλωστε, τι σημασία έχει αν οι υποδομές είναι ανύπαρκτες, αν οι καλλιέργειες εγκαταλείπονται, αν οι υποσχέσεις επαναλαμβάνονται σαν φθαρμένος δίσκος; Αυτά είναι λεπτομέρειες. Το σημαντικό είναι να υπάρχει παρουσία. Να υπάρχει εικόνα. Να υπάρχει η αίσθηση ότι «είμαστε εδώ».
Και τι πιο ισχυρό από ένα καλοδουλεμένο post στα αγγλικά; Με τις σωστές λέξεις, τα σωστά hashtags και την απαραίτητη δόση αυτοϊκανοποίησης. Ένα μικρό ψηφιακό μνημείο προσωπικής σημασίας, που ίσως δεν αλλάξει τίποτα στην πραγματικότητα, αλλά σίγουρα κερδίζει μερικά likes.
Η Ηλεία μπορεί να περιμένει. Έχει μάθει άλλωστε. Περιμένει έργα, περιμένει λύσεις, περιμένει προτεραιότητα. Μέχρι τότε, όμως, δεν πειράζει. Αρκεί να υπάρχει κάποιος να μιλήσει. Να τοποθετηθεί.
Να ακουστεί.
In English, of course—γιατί έτσι ακούγεται πιο σημαντικό. Πιο σοβαρό. Πιο… διεθνές.
Όπως θα έλεγε και ο αείμνηστος Χρήστος Τσαγανέας: «βεβαίως-βεβαίως»
