Έξι κρουαζιερόπλοια σήμερα στην Κέρκυρα. Μηδέν στο Κατάκολο. Και κάπου εκεί τελειώνουν τα προσχήματα. Την ώρα που η Κέρκυρα υποδέχεται έξ...
Και κάπου εκεί τελειώνουν τα προσχήματα.
Την ώρα που η Κέρκυρα υποδέχεται έξι πλοία μέσα σε μία μέρα –σε μια περίοδο μάλιστα διεθνούς αστάθειας– το Κατάκολο, ένα από τα πιο γνωστά λιμάνια κρουαζιέρας της χώρας, μένει εκτός χάρτη. Όχι από «αστάθμητους παράγοντες». Όχι από «καιρικά φαινόμενα». Αλλά από κάτι πολύ πιο απλό και πολύ πιο ενοχλητικό: από την ανεπάρκεια.
Και όμως… σιωπή.
Δεν βγήκε κανείς να εξηγήσει γιατί.
Δεν βγήκε κανείς να αναλάβει ευθύνη.
Δεν βγήκε κανείς να πει την αλήθεια.
Αντίθετα, όταν υπάρχουν αφίξεις, περισσεύουν τα χαμόγελα, οι φωτογραφίες, οι δηλώσεις για «ανάπτυξη» και «στρατηγικές». Όταν όμως το λιμάνι αδειάζει, τότε αδειάζει και ο δημόσιος λόγος.
Γιατί;
Γιατί η σύγκριση πονάει.
Πονάει να βλέπεις ένα άλλο ελληνικό λιμάνι να γεμίζει ζωή και το δικό σου να μένει θεατής. Πονάει να καταρρέει το αφήγημα ότι «όλα βαίνουν καλώς». Πονάει να αποκαλύπτεται ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο – ούτε οι εταιρείες, ούτε οι προσεγγίσεις, ούτε το αύριο.
Η αλήθεια είναι απλή:
η κρουαζιέρα δεν χαρίζεται σε κανέναν.
Θέλει σχέδιο, συνέπεια, επαφή με την αγορά, φροντίδα στις λεπτομέρειες. Θέλει ανθρώπους που δουλεύουν, όχι ανθρώπους που απλώς διαχειρίζονται εικόνες. Θέλει παρουσία, όχι απουσία.
Και σήμερα, στο Κατάκολο, η απουσία ήταν εκκωφαντική.
Όχι μόνο των πλοίων.
Αλλά και της ευθύνης.
Οι «βολεμένοι» του συστήματος θα βρουν –αν χρειαστεί– δικαιολογίες. Θα μιλήσουν για συγκυρίες, για διεθνείς εξελίξεις, για «δύσκολες χρονιές». Θα προσπαθήσουν να πείσουν ότι όλα είναι προσωρινά.
Μόνο που η εικόνα δεν λέει ψέματα:
Έξι πλοία στην Κέρκυρα.
Κανένα στο Κατάκολο.
Και το ερώτημα δεν είναι πια αν υπάρχει πρόβλημα.
Το ερώτημα είναι πόσο ακόμα θα κάνουμε ότι δεν το βλέπουμε.
Γιατί οι ευκαιρίες δεν χάνονται από τύχη.
Χάνονται από επιλογές.
Και σήμερα, στο Κατάκολο, πληρώνονται επιλογές.
