Την ώρα που στο Μεσολόγγι εγκαινιάζονται υπερσύγχρονα καλλιτεχνικά σχολεία και οι τοπικοί άρχοντες φωτογραφίζονται χαμογελαστοί μπροστά ...
Μαθητές συνεχίζουν να κάνουν μάθημα σε λυόμενα, σχολικές μονάδες παραμένουν παρατημένες, υποδομές καταρρέουν και οι γονείς αναρωτιούνται αν τελικά υπάρχουν παιδιά δύο ταχυτήτων στην ελληνική περιφέρεια.
Κι όμως, κάποιοι συνεχίζουν να πανηγυρίζουν. Για ποιο πράγμα ακριβώς;
Για το ότι η Ηλεία έχασε πανεπιστημιακές σχολές; Για το ότι κάθε σοβαρή επένδυση στην εκπαίδευση καταλήγει σε άλλους νομούς; Ή μήπως για το ότι τώρα ετοιμάζονται και πειράματα τύπου «Ωνάσειων σχολείων», προκαλώντας αντιδράσεις και αναστάτωση στην εκπαιδευτική κοινότητα αντί να λύνονται τα βασικά προβλήματα;
Η Ηλεία μοιάζει διαρκώς να μένει στο περιθώριο. Και το χειρότερο δεν είναι μόνο η εγκατάλειψη. Είναι η συνήθεια στην εγκατάλειψη. Είναι ότι μάθαμε να χειροκροτούμε όταν οι άλλοι προχωρούν κι εμείς περιμένουμε μήπως περισσέψει κανένα «ξεροκόμματο» ανάπτυξης, καμιά εξαγγελία, καμιά φωτογραφία, καμιά υπόσχεση.
Η παιδεία όμως δεν είναι δημόσιες σχέσεις. Δεν είναι κορδέλες και χαμόγελα μπροστά σε κάμερες. Είναι οι αίθουσες όπου κάθονται παιδιά. Είναι η ασφάλεια, η αξιοπρέπεια και οι ίσες ευκαιρίες.
Και στην Ηλεία του 2026, αυτά εξακολουθούν να ζητούνται. Όχι να θεωρούνται πολυτέλεια.
