Η καθημερινότητα για χιλιάδες ελληνικά νοικοκυριά έχει μετατραπεί σε έναν αδιάκοπο, εξαντλητικό αγώνα επιβίωσης, όπου η λέξη «αξιοπρέπ...
Η καθημερινότητα για χιλιάδες ελληνικά νοικοκυριά έχει μετατραπεί σε έναν αδιάκοπο, εξαντλητικό αγώνα επιβίωσης, όπου η λέξη «αξιοπρέπεια» τείνει να διαγραφεί από το καθημερινό λεξιλόγιο. Η ακρίβεια δεν είναι πια μια «προσωρινή δυσκολία», ούτε μια βολική «εισαγόμενη κρίση», όπως επιμένουν να αναμηρυκάζουν τα κυβερνητικά στελέχη για να αποσείσουν τις ευθύνες τους.
Είναι η ωμή, αμείλικτη πραγματικότητα που προσγειώνει βίαια τον πολίτη κάθε φορά που ανοίγει τον λογαριασμό του ρεύματος, κάθε φορά που πλησιάζει την αντλία βενζίνης ή στέκεται με κόμπο στο στομάχι μπροστά στο ταμείο του σούπερ μάρκετ.
Και ενώ οι διεθνείς τιμές του πετρελαίου παρουσιάζουν σημάδια αποκλιμάκωσης, στην Ελλάδα της «ανάπτυξης» η αμόλυβδη εξακολουθεί να κινείται σε εξωφρενικά, ληστρικά επίπεδα.
Η μέση τιμή των 95 οκτανίων φτάνει στα 2,137 ευρώ το λίτρο, ενώ σε πολλές περιοχές της Αττικής αγγίζει ακόμη και τα 2,20 ευρώ, μετατρέποντας τα καύσιμα σε είδος πολυτελείας. Για έναν εργαζόμενο που δεν έχει την επιλογή να αφήσει το αυτοκίνητο στο σπίτι, η μετακίνηση έχει μεταβληθεί σε μια διαρκή οικονομική αιμορραγία. Ένα απλό γέμισμα ρεζερβουάρ μπορεί να κοστίσει από 75 έως 150 ευρώ. Με απλά μαθηματικά, ένας μισθός εξαφανίζεται πριν καν φτάσει η μέση του μήνα, μόνο και μόνο για να μπορεί κάποιος να πάει στη δουλειά του και να παραμείνει παραγωγικός.
Σαν να μην έφτανε αυτό το μαρτύριο της σταγόνας, νέα σενάρια επιβαρύνσεων μέσω των λογαριασμών ρεύματος κάνουν ήδη την εμφάνισή τους, με πρόσθετες χρεώσεις υπέρ δήμων και περιφερειών, αποδεικνύοντας ότι η φορολογική και εισπρακτική απληστία δεν έχει πάτο.
Την ώρα λοιπόν που η κοινωνία στενάζει και γονατίζει κάτω από το βάρος της καθημερινότητας, κάποιοι στην κυβέρνηση φαίνεται πως κατοικούν σε μια άλλη Ελλάδα, προκλητικά προστατευμένη από την πραγματικότητα.
Σε μια χώρα φανταστική, βγαλμένη από εικονικά κυβερνητικά non-papers, όπου οι πολίτες «ζουν καλύτερα από ποτέ», οι λογαριασμοί πληρώνονται χωρίς άγχος και η ακρίβεια αντιμετωπίζεται μάλλον ως… ψυχολογικό φαινόμενο ή συλλογική παράκρουση.
Το αποκορύφωμα αυτής της πολιτικής τύφλωσης και αλαζονείας ήρθε από τη βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας στην Ηλεία, Διονυσία Αυγερινοπούλου, πριν μερικές ημέρες. Εμφανίστηκε με την ακλόνητη αυτοπεποίθηση ενός ανθρώπου που μάλλον έχει να πατήσει σε σούπερ μάρκετ από την προηγούμενη δεκαετία –ή τουλάχιστον δεν έχει βρεθεί εκεί χωρίς τη συνοδεία επικοινωνιολόγων και τηλεοπτικών συνεργείων– για να εκστομίσει το αδιανόητο: ότι ο κόσμος σήμερα περνά καλύτερα από ποτέ.
Λες και οι πολίτες δεν ζουν καθημερινά τη δραματική διάλυση της αγοραστικής τους δύναμης, αλλά απλώς χρειάζονται ένα «κέντρο υποστήριξης» για να τους εξηγήσει το λάθος τους. Λες και το πρόβλημα της ελληνικής οικογένειας είναι ότι δεν έχει ενημερωθεί σωστά από την ίδια τη βουλευτή για το πόσο… ευτυχισμένη και χορτάτη είναι.
Η πραγματικότητα όμως είναι πολύ πιο σκληρή, πολύ πιο πεζή και πολύ πιο θυμωμένη από τα αποστειρωμένα τηλεοπτικά πάνελ και τις έτοιμες κυβερνητικές ατάκες. Η αλήθεια βρίσκεται στα άδεια πορτοφόλια πριν καν μπει το τρίτο δεκαήμερο του μήνα.
Βρίσκεται στα νέα ζευγάρια που κόβουν ακόμη και βασικές ανάγκες διατροφής για να προλάβουν το ενοίκιο.
Βρίσκεται στους συνταξιούχους που μετρούν τα κέρματα με τρεμάμενα χέρια πάνω στον πάγκο του φαρμακείου, επιλέγοντας ποια φάρμακα θα πάρουν και ποια θα αφήσουν.
Βρίσκεται στους μικρομεσαίους επαγγελματίες που βλέπουν το ενεργειακό κόστος και τους φόρους να καταπίνουν ολόκληρο το εισόδημά τους, οδηγώντας τους με μαθηματική ακρίβεια στο λουκέτο.
Κι όμως, αντί για ίχνος αυτοκριτικής, αντί για μια ελάχιστη ένδειξη ενσυναίσθησης, η κυβέρνηση επιμένει να μοντάρει μια εικονική πραγματικότητα, μιλώντας για «ανάπτυξη» και «ισχυρή οικονομία». Μόνο που αυτή η περίφημη ανάπτυξη είναι παντελώς αόρατη εκεί που χτυπά η καρδιά της χώρας. Δεν φαίνεται στις συνοικίες, δεν φαίνεται στις λαϊκές αγορές, δεν φαίνεται στα μικρά μαγαζιά που παλεύουν καθημερινά με τα θηρία.
Αντανακλάται αποκλειστικά και μόνο στους ισολογισμούς των λίγων ισχυρών και στις αυτάρεσκες δηλώσεις υπουργών και βουλευτών, οι οποίοι μοιάζουν ολοένα και πιο επικίνδυνα αποκομμένοι από την κοινωνική βάση. Κάπως έτσι, η άσκηση πολιτικής χάνει κάθε ίχνος σοβαρότητας, αποξενώνεται από την κοινωνία και μετατρέπεται σε μια κακόγουστη, προκλητική παράσταση δημοσίων σχέσεων.
Όταν όμως ένας πολίτης ακούει κατάμουτρα ότι «ζει καλύτερα από ποτέ», την ίδια ακριβώς στιγμή που αδυνατεί να γεμίσει το αυτοκίνητό του, να ζεστάνει το σπίτι του ή να εξασφαλίσει τα προς το ζην για τα παιδιά του, τότε το πρόβλημα παύει να είναι απλώς επικοινωνιακό. Είναι βαθιά, δομικά πολιτικό – και η απάντηση που θα έρθει δεν θα δοθεί μέσω τηλεφώνου.
Ειδικά στην Ηλεία, την περιφέρεια της εν λόγω βουλευτού, η κοροϊδία αυτή αποκτά διαστάσεις τραγωδίας. Εκεί, η τοπική κοινωνία παρακολουθεί καθημερινά φωτογραφίες, χειραψίες, χαμόγελα, βαρύγδουπες δηλώσεις και «ιστορικές συναντήσεις». Παρακολουθεί δελτία Τύπου γεμάτα από «βιώσιμη ανάπτυξη», «στρατηγικές επενδύσεις», «προληπτική διπλωματία» και άλλα λόγια που ακούγονται υπέροχα μέσα σε κλιματιζόμενες αίθουσες, αλλά εξαφανίζονται κάπου ανάμεσα στις ανύπαρκτες υποδομές και στα εγκαταλελειμμένα χωριά του νομού.
Τώρα μάλιστα, η ανάπτυξη μας έρχεται και από το Κατάρ - κρατήστε μεγάλα καλάθια να την βάλετε μέσα.
Η Ηλεία άλλωστε έχει μεγάλη εμπειρία στο να ακούει για «μεγάλες προοπτικές». Από μαρίνες, επενδύσεις, τουριστικά θαύματα και διεθνείς συνεργασίες χορτάσαμε. Από έργα, όχι και τόσο. Διαβάζεις τις επίσημες ανακοινώσεις και νομίζεις πως ο νομός ετοιμάζεται να γίνει το νέο Ντουμπάι της Μεσογείου, γεμάτος από «δίπολα ειρήνης και σταθερότητας», «σύγχρονες μαρίνες» και «συνέργειες του αθλητισμού με την τεχνητή νοημοσύνη».
Και κάπου εκεί, ο μέσος κάτοικος της Ηλείας προσπαθεί να καταλάβει αν όλα αυτά τα εξωτικά σενάρια αφορούν τον ίδιο νομό όπου ακόμα συζητάμε για τις βασικές, αυτονόητες υποδομές λες και βρισκόμαστε στο σωτήριο έτος 1995. Γιατί η πραγματικότητα είναι πολύ πιο πεισματάρα από τις δημόσιες σχέσεις των κυβερνητικών στελεχών. Στην αληθινή Ηλεία, ο νέος φεύγει γιατί δεν έχει μέλλον.
Ο αγρότης παλεύει ολομόναχος με το κόστος παραγωγής και την αδιαφορία. Τα νοσοκομεία του νομού στενάζουν υπό το βάρος της υποστελέχωσης και οι δημόσιες υπηρεσίες υπολειτουργούν οριακά.
Αλλά εμείς, απτόητοι, συνεχίζουμε να φωτογραφιζόμαστε, είτε σε συνέδρια ως απεσταλμένοι του πρωθυπουργού είτε με αξιωματούχους από το Κατάρ, συζητώντας για «διεθνή ανοικοδόμηση» και high-tech αναβαθμίσεις.
Η Ηλεία όμως δεν έχει ανάγκη από άλλες γυαλιστερές κορνίζες και επικοινωνιακά πυροτεχνήματα. Έχει ανάγκη από χειροπιαστό αποτέλεσμα. Γιατί στο τέλος της ημέρας, οι πολίτες δεν ζουν μέσα στα εικονικά δελτία Τύπου των πολιτικών τους αντιπροσώπων· ζουν μέσα στην αδυσώπητη καθημερινότητα. Και η καθημερινότητα στον νομό παραμένει απελπιστικά ίδια: εγκατάλειψη, κούφιες υποσχέσεις και ατελείωτες δημόσιες σχέσεις με φόντο πλατιά χαμόγελα και σημαίες.
Η ανάπτυξη λοιπόν έρχεται — μας το λένε και μας το ξαναλένε χρόνια τώρα. Μόνο που μάλλον έχει χαθεί οριστικά στον δρόμο προς την Ηλεία, εγκλωβισμένη στην τεράστια απόσταση που χωρίζει την κυβερνητική αλαζονεία από την επιβίωση του πραγματικού κόσμου.
ΥΓ: Που ξέρετε; τα φο μπιζού μπορεί να αναβθμιστούν. Από κινέζικα να … γίνουν αραβικά!
