Διαβάζοντας κανείς τον τίτλο του νέου δελτίου Τύπου της Βουλευτή Ηλείας Διονυσίας Αυγερινοπούλου, είναι απολύτως λογικό να νιώσει μια σ...
«Με 12 νέες μόνιμες θέσεις ειδικευμένων ιατρών ενισχύονται οι υγειονομικές δομές της Ηλείας», λέει ο τίτλος, κι ο πολίτης σκέφτεται πως επιτέλους κάτι αλλάζει.
Μόνο που, όσο συνεχίζει την ανάγνωση, η αρχική αισιοδοξία αρχίζει να μετατρέπεται σε εκείνο το γνώριμο συναίσθημα που έχει αποκτήσει πλέον ο Ηλείος πολίτης: το «πάλι μας δουλεύουν κανονικά».
Διότι τελικά δεν έρχονται γιατροί. Δεν παρουσιάστηκαν γιατροί. Δεν εγκαταστάθηκαν γιατροί. Δεν στελεχώθηκαν κλινικές.
Προκηρύσσονται θέσεις.
Δηλαδή, με απλά ελληνικά, ανακοινώνεται ότι ίσως κάποτε, αν υπάρξει ενδιαφέρον, αν γίνουν αιτήσεις, αν ολοκληρωθούν οι διαδικασίες, αν δεν βγει άγονη η προκήρυξη, αν δεν αλλάξει κάτι στην πορεία και αν ευθυγραμμιστούν οι πλανήτες, τότε πιθανόν να εμφανιστούν και γιατροί.
Μέχρι τότε, όμως, οι πολίτες της Ηλείας θα συνεχίσουν να κάνουν το γνωστό αγώνισμα αντοχής μεταξύ Πύργου, Πάτρας και… τύχης. Θα συνεχίσουν να αγωνιούν αν θα υπάρχει γιατρός στην εφημερία, αν θα λειτουργεί η κλινική, αν θα βρεθεί κρεβάτι, αν θα προλάβουν.
Και μέσα σε όλα αυτά, έρχεται και το επικοινωνιακό πανηγύρι να παρουσιάσει τις προκηρύξεις σαν τετελεσμένο γεγονός. Λες και οι γιατροί είναι ήδη στις θέσεις τους και τα νοσοκομεία λειτουργούν ρολόι.
Εδώ ακριβώς βρίσκεται και το μεγάλο δούλεμα που τρώνε επί χρόνια οι Ηλείοι πολίτες.
Ανακοινώσεις πάνω στις ανακοινώσεις, θριαμβευτικά δελτία Τύπου, εξαγγελίες, υποσχέσεις και φωτογραφίες, αλλά στην πράξη τα νοσοκομεία συνεχίζουν να παλεύουν με ελλείψεις, εξουθενωμένο προσωπικό και πολίτες που νιώθουν εγκαταλελειμμένοι.
Πανηγυρίζουν για δώδεκα θέσεις λες και ήδη κόπηκε κορδέλα σε νέο πανεπιστημιακό νοσοκομείο. Ανακοινώσεις, «συστηματικές προσπάθειες», «αναβάθμιση υγειονομικού χάρτη» και άλλες φράσεις που πλέον ακούγονται περισσότερο σαν τίτλοι powerpoint παρά σαν πραγματικότητα μέσα στα νοσοκομεία.
