Η απόφαση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου για τους δανειολήπτες του νόμου Κατσέλη δεν αφήνει περιθώρια για πολιτικά παιχνίδια, αστερίσκο...
Κι όμως, αντί η κυβέρνηση να σπεύσει να διασφαλίσει την άμεση εφαρμογή της απόφασης, κορυφαία στελέχη της εμφανίζονται να αναζητούν «γκρίζες ζώνες» και εναλλακτικές αναγνώσεις. Όταν η Δικαιοσύνη εκδίδει αποφάσεις που εξυπηρετούν τα συμφέροντα των τραπεζών και των funds, όλα θεωρούνται ξεκάθαρα. Όταν όμως δικαιώνονται οι πολίτες, ξαφνικά αρχίζουν οι ερμηνείες, οι επιφυλάξεις και οι καθυστερήσεις.
Οι δανειολήπτες δεν ζητούν χάρη. Ζητούν την εφαρμογή του νόμου και τον σεβασμό των δικαστικών αποφάσεων. Ζητούν να σταματήσει η λογική των δύο μέτρων και δύο σταθμών που μετατρέπει το κράτος δικαίου σε κράτος επιλεκτικής εφαρμογής της δικαιοσύνης.
Η κυβέρνηση οφείλει να απαντήσει καθαρά: Θα υποχρεώσει τράπεζες, servicers και funds να συμμορφωθούν άμεσα ή θα συνεχίσει να κρύβεται πίσω από νομικές ακροβασίες και χρονοτριβές;
Θα σταθεί δίπλα στους πολίτες που δοκιμάστηκαν από την οικονομική κρίση ή δίπλα στα οικονομικά συμφέροντα που επιδιώκουν να περιορίσουν τις συνέπειες μιας δικαστικής απόφασης;
Σε μια δημοκρατία οι αποφάσεις των ανώτατων δικαστηρίων δεν αποτελούν αντικείμενο διαπραγμάτευσης. Εφαρμόζονται. Οτιδήποτε λιγότερο συνιστά προσβολή του κράτους δικαίου και της εμπιστοσύνης των πολιτών στους θεσμούς.
Η κοινωνία παρακολουθεί. Και αυτή τη φορά δεν θα αρκεστεί σε υποσχέσεις, δικαιολογίες και επικοινωνιακές ασκήσεις.
Περιμένει πράξεις.
