Είναι γνωστό ότι με τον Μάκη Νοδάρο βρεθήκαμε για περισσότερα από είκοσι χρόνια σε μια διαρκή αντιπαράθεση. Κυρίως γιατί βλέπαμε πολλά π...
Δεν θα κρύψω ότι πριν από λίγα χρόνια ούτε εκείνος ήθελε να ακούσει για μένα, ούτε κι εγώ έχανα ευκαιρία να έρθω σε σύγκρουση μαζί του. Ώσπου ο Ανδρέας Αλεξανδρόπουλος μάς έβαλε κυριολεκτικά κάτω στο ίδιο τραπέζι. Μιλήσαμε. Και καταλάβαμε και οι δύο ότι η διαμάχη μας, τελικά, δεν είχε πραγματική βάση.
Ξέρετε κάτι; Οι άνθρωποι αλλάζουν. Μεγαλώνοντας βλέπουν διαφορετικά κάποια πράγματα. Μαθαίνουν να ξεχωρίζουν την ουσία από τον εγωισμό.
Γιατί τα γράφω όλα αυτά απόψε;
Γιατί, ακόμη και σήμερα, που έχουμε γίνει τόσο καλοί φίλοι —παρά τις... ενστάσεις ορισμένων που μας προτιμούσαν απέναντι— εξακολουθώ να πιστεύω αυτό που έλεγα πάντα:
Ο Μάκης Νοδάρος θα έπρεπε εδώ και χρόνια να έχει τιμηθεί για τη δημοσιογραφική του προσφορά. Για τις αποκαλύψεις του. Για τις ιστορίες που έφερε στο φως. Για το γεγονός ότι, μέσα από τη δουλειά του, έκανε όλους εμάς καλύτερους δημοσιογράφους.
Δυστυχώς, πολλές φορές τα δημοσιογραφικά βραβεία δεν καταλήγουν σε εκείνους που υπηρετούν με συνέπεια την έρευνα και την αλήθεια, αλλά σε όσους γνωρίζουν καλύτερα τους μηχανισμούς και το παρασκήνιο.
Εγώ, πάντως, θα συνεχίσω να λέω αυτό που πίστευα ακόμη και όταν ήμασταν απέναντι: ο Μάκης Νοδάρος άξιζε και αξίζει μια τέτοια αναγνώριση. Γιατί η πραγματική δημοσιογραφία δεν κρίνεται από τις δημόσιες σχέσεις ούτε από τις δημόσιες βραβεύσεις. Κρίνεται από το αποτύπωμα που αφήνει στην κοινωνία και στους συναδέλφους της.
Και το δικό του αποτύπωμα είναι αδιαμφισβήτητο.
ΥΓ: Εδώ και πολύ καιρό ήθελα να το γράψω αυτό το κείμενο... απλά απόψε κατάλαβα ότι πρέπει να λες τι νιώθεις, επειδή δεν ξέρεις τι φέρνει η ζωή..
ΥΓ: Στο μεταξύ, ακόμη και σήμερα μου σπάει τα νεύρα, αχχαχχχααχχα
