Η πολιτική αντιπαράθεση στην Ηλεία εν όψει των εκλογών φέρνει ξανά στην επιφάνεια ένα από τα πιο ευαίσθητα ζητήματα της τοπικής κοινωνία...
Η πολιτική αντιπαράθεση στην Ηλεία εν όψει των εκλογών φέρνει ξανά στην επιφάνεια ένα από τα πιο ευαίσθητα ζητήματα της τοπικής κοινωνίας: την τύχη των πανεπιστημιακών σχολών του νομού.
Σε πρόσφατη τοποθέτησή της, η βουλευτής Ηλείας, Διονυσία-Θεοδώρα Αυγερινοπούλου, αναφέρθηκε εκτενώς στην ανάγκη ίδρυσης πανεπιστημιακής σχολής, τονίζοντας ότι αποτελεί «κορυφαία και σταθερή επιδίωξή» της. Επικαλούμενη την ακαδημαϊκή της διαδρομή, μίλησε για μνημόνια συνεργασίας, μελέτες βιωσιμότητας γύρω από την αθλητική εκπαίδευση και την τεχνητή νοημοσύνη, ενώ υπενθύμισε και τη σχετική προσωπική δέσμευση του Πρωθυπουργού.
Ωστόσο, πίσω από τους θεσμικούς όρους και τα ολοκληρωμένα προγράμματα στα χαρτιά, κρύβεται μια πραγματικότητα που οι πολίτες της Ηλείας γνωρίζουν πολύ καλά και η οποία δημιουργεί ένα σοβαρό έλλειμμα πολιτικής αξιοπιστίας.
Η ανακολουθία μεταξύ πράξεων και υποσχέσεων
Το βασικό ερώτημα που τίθεται από την ίδια την κοινωνία είναι αμείλικτο: Εφόσον η ίδρυση αυτών των σχολών κρίνεται σήμερα εφικτή και αναγκαία, γιατί επιλέχθηκε η κατάργηση και η απομάκρυνσή τους από τον νομό τα προηγούμενα χρόνια;
Η κυβερνητική πολιτική που εφαρμόστηκε οδήγησε στο κλείσιμο των υπαρχόντων τμημάτων, προκαλώντας τότε δικαιολογημένες και σφοδρές αντιδράσεις από τους τοπικούς φορείς και τους κατοίκους. Το να παρουσιάζεται σήμερα ως «διεκδίκηση» και «όραμα» η αποκατάσταση μιας ζημιάς που προκάλεσε η ίδια η παράταξη της κ. Αυγερινοπούλου, αποτελεί μια αντιφατική στάση που δύσκολα μπορεί να γίνει πειστική.
Επικοινωνιακή υπερβολή αντί για ουσιαστικό έργο
Η συστηματική έκδοση καθημερινών δελτίων Τύπου και οι συνεχείς τηλεοπτικές εμφανίσεις της βουλευτού, αντί να πείθουν για την παραγωγή έργου, εντείνουν την αίσθηση ότι βρισκόμαστε μπροστά σε έναν προεκλογικό σχεδιασμό γεμάτο ανέφικτες υποσχέσεις. Όταν οι δεσμεύσεις επαναλαμβάνονται χωρίς ορατό αντίκρισμα στην καθημερινότητα του νομού, το αποτέλεσμα δεν είναι η αισιοδοξία, αλλά η κόπωση των πολιτών.
Όταν ο πολιτικός λόγος αποσυνδέεται από τη συνέπεια:
Κλονίζεται η εμπιστοσύνη των πολιτών προς τα πρόσωπα που τους εκπροσωπούν.
Απαξιώνεται συνολικά η πολιτική διαδικασία, οδηγώντας την κοινωνία στην απογοήτευση.
Υ.Γ.: Κυρία Αυγερινοπούλου και οι υπόλοιποι, δεν νομίζετε ότι κουράσατε;
Η ανακύκλωση των ίδιων υποσχέσεων κάθε φορά που πλησιάζουν οι κάλπες έχει κουράσει τους πολίτες της Ηλείας. Η τοπική κοινωνία δεν έχει ανάγκη από θεωρητικές αναλύσεις για τον Ολυμπισμό και την Τεχνητή Νοημοσύνη, ούτε από φωτογραφίες υπογραφής μνημονίων συνεργασίας που παραμένουν στα συρτάρια.
Αυτό που απαιτείται είναι η ανάληψη της πολιτικής ευθύνης για την υποβάθμιση που υπέστη ο νομός. Αντί για επικοινωνιακά τεχνάσματα, η πιο έντιμη και αξιοπρεπής στάση απέναντι στους πολίτες θα ήταν η ειλικρίνεια και η αυτοκριτική για τις αποφάσεις που στέρησαν από την Ηλεία την τριτοβάθμια εκπαίδευσή της.
