Έχουμε γράψει στο πρόσφατο παρελθόν ότι, την ώρα που στους γειτονικούς νομούς γίνονται έργα και παρεμβάσεις με ουσιαστικό κοινωνικό απο...
Ένα πολιτικό προσωπικό που, με ελάχιστες εξαιρέσεις, δείχνει να ενδιαφέρεται περισσότερο για την εικόνα του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης παρά για τα πραγματικά προβλήματα του τόπου, δεν μπορεί να εκπλήσσεται όταν οι πολίτες αισθάνονται εγκαταλελειμμένοι.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η δημόσια παρέμβαση του προέδρου της Αντικαρκινικής Εταιρείας Νομού Ηλείας, Παναγιώτη Θανόπουλου, ο οποίος εξέφρασε την απογοήτευσή του γιατί, κατά την πρόσφατη επίσκεψη του κυβερνητικού κλιμακίου στον νομό, κανείς δεν έθεσε το ζήτημα δημιουργίας μιας μικρής Μονάδας Ημερήσιας Νοσηλείας για τη χορήγηση χημειοθεραπειών.
Δεν μιλάμε για ένα τεράστιο έργο ή για εκατομμύρια ευρώ. Μιλάμε για πέντε καρέκλες χημειοθεραπείας που θα έδιναν τη δυνατότητα στους καρκινοπαθείς της Ηλείας να λαμβάνουν τη θεραπεία τους στον τόπο τους, χωρίς να αναγκάζονται να μετακινούνται διαρκώς στην Πάτρα ή ακόμη και στα Ιωάννινα, επιβαρύνοντας την ήδη δοκιμαζόμενη υγεία τους.
Την ίδια στιγμή, στη Ζάκυνθο λειτουργεί ήδη Μονάδα Ημερήσιας Νοσηλείας Χορήγησης Χημειοθεραπειών στο Γενικό Νοσοκομείο «Άγιος Διονύσιος».
Η τοπική κοινωνία και οι φορείς της διεκδίκησαν, η πολιτεία ανταποκρίθηκε και οι ασθενείς εξυπηρετούνται πλέον στον τόπο κατοικίας τους.
Όπως επισημάνθηκε από τη διοίκηση του νοσοκομείου, η λειτουργία της μονάδας μειώνει την ταλαιπωρία, το οικονομικό κόστος και τη σωματική και ψυχολογική επιβάρυνση των ογκολογικών ασθενών.
Και τότε γεννάται ένα εύλογο ερώτημα:
Αν αυτό ήταν εφικτό στη Ζάκυνθο, γιατί δεν μπορεί να γίνει στην Ηλεία;
Ποιος έθεσε το θέμα στους αρμόδιους;
Ποιος το διεκδίκησε;
Ποιος το συμπεριέλαβε στις προτεραιότητές του;
Και κυρίως, τι έχουν να πουν σήμερα οι πολιτικοί εκπρόσωποι του νομού στους καρκινοπαθείς και στις οικογένειές τους, που εξακολουθούν να διανύουν εκατοντάδες χιλιόμετρα για μια θεραπεία που θα έπρεπε να παρέχεται στον τόπο τους;
Η υγεία δεν μπορεί να είναι υπόθεση δημοσίων σχέσεων. Είναι ζήτημα αξιοπρέπειας, ισότητας και δικαιοσύνης. Και η Ηλεία δεν δικαιούται να παραμένει πολίτης δεύτερης κατηγορίας.
